เกาะทิตู (Thitu Island) - ประวัติศาสตร์และการอ้างสิทธิ์ในทะเลจีนใต้

เกาะทิตู หรือที่รู้จักในชื่อ เกาะปาคาซา (Pag-asa Island) ในภาษาฟิลิปปินส์, Đảo Thị Tứ ในภาษาเวียดนาม และ เกาะจงเย่ (Zhongye Island) ในภาษาจีน เป็นเกาะที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในหมู่เกาะสแปรตลี (Spratly Islands) โดยมีพื้นที่ประมาณ 37.2 เฮกตาร์ (92 เอเคอร์)

เกาะแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองปูเอร์โตปรินเซซา (Puerto Princesa) ไปทางทิศตะวันตกประมาณ 500 กิโลเมตร และเป็นศูนย์กลางการบริหารของเทศบาลคาลายาน (Kalayaan) ในจังหวัดปาลาวันของประเทศฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ยังทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางในการบริหารเกาะเล็กๆ และแนวปะการังอื่นๆ ในหมู่เกาะสแปรตลีอีกด้วย

ประวัติศาสตร์และการครอบครอง

เกาะทิตูถูกอ้างสิทธิ์โดยหลายประเทศ ได้แก่ จีน (สาธารณรัฐประชาชนจีน), ไต้หวัน (สาธารณรัฐจีน), เวียดนาม และฟิลิปปินส์ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันเกาะแห่งนี้อยู่ภายใต้การบริหารของฟิลิปปินส์ โดยเริ่มเข้าครอบครองเกาะหลังจากเกิดพายุใหญ่ในปี พ.ศ. 2514

การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฟิลิปปินส์ได้พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานบนเกาะอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เป็นที่อยู่อาศัยของพลเรือนอย่างถาวร ซึ่งแตกต่างจากเกาะอื่นๆ ในหมู่เกาะสแปรตลีที่ส่วนใหญ่เป็นฐานทัพทหารหรือนักท่องเที่ยวชั่วคราว สิ่งอำนวยความสะดวกบนเกาะประกอบด้วย:

• รันเวย์สนามบินที่เพิ่งปรับปรุงให้เป็นคอนกรีตในปี พ.ศ. 2566
• ท่าเรือและท่าเรือกำบังลมที่สร้างขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563
• ประภาคาร และหอสื่อสารที่ขับเคลื่อนโดย Smart
• คลินิกฝากครรภ์ขนาด 5 เตียง
• โรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาขนาดเล็กแบบบูรณาการ

ที่มาของชื่อ (Etymology)

ชื่อ Pag-asa ในภาษาตากาล็อกแปลว่า "ความหวัง" ส่วนชื่อ Thitu มีที่มาจากภาษาฮกเกี้ยน (Thih-tu) ซึ่งแปลว่า "สันดอนเหล็ก" (Iron Shoal) ในขณะที่ชื่อ Zhongye ในภาษาจีนกลาง มาจากชื่อของเรือรบ Chung-yeh ที่รัฐบาลจีนส่งมาเพื่อทวงคืนการควบคุมเกาะในปี พ.ศ. 2489

เหตุการณ์สำคัญในอดีต

มีบันทึกว่าเกาะแห่งนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวประมงจากจัมปา (เวียดนามปัจจุบัน) และชาวจีน รวมถึงเคยถูกครอบครองโดยกองทัพอินโดจีนฝรั่งเศสและกองทัพญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

เหตุการณ์ที่น่าสนใจคือในปี พ.ศ. 2306 เรือ Earl Temple ของบริษัทบริติชอีสต์อินเดียได้อับปางลงที่แนวปะการังของเกาะทิตู ลูกเรือสามคนที่รอดชีวิตได้สร้างแพจากกิ่งไม้และใช้ขนนกทำเป็นใบเรือเพื่อเดินทางไปยังเวียดนามและจีน ก่อนจะเดินทางกลับอังกฤษได้สำเร็จ ในปี พ.ศ. 2540 ทางการฟิลิปปินส์ได้ค้นพบซากเรือดังกล่าวและนำโบราณวัตถุมาจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติฟิลิปปินส์