ดนตรีแบบดำเนินเรื่องต่อเนื่อง (Through-composed Music)

ในทฤษฎีรูปแบบดนตรี ดนตรีแบบดำเนินเรื่องต่อเนื่อง (Through-composed music) คือบทเพลงที่มีลักษณะการดำเนินทำนองและโครงสร้างแบบต่อเนื่อง โดยไม่มีการแบ่งเป็นท่อนที่ชัดเจนและไม่มีการนำทำนองเดิมกลับมาใช้ซ้ำ (Non-repetitive) คำนี้มักใช้เพื่ออธิบายลักษณะของเพลงร้อง (Songs) แต่สามารถนำไปใช้กับดนตรีบรรเลง (Instrumental music) ได้เช่นกัน

ลักษณะทางโครงสร้าง

ในขณะที่รูปแบบดนตรีส่วนใหญ่ เช่น รูปแบบสามท่อน (Ternary form - ABA), รูปแบบรอนโด (Rondo form - ABACABA) หรือรูปแบบโซนาตา (Sonata form - ABA') จะอาศัยการซ้ำของทำนองหลัก แต่ดนตรีแบบดำเนินเรื่องต่อเนื่องจะนำเสนอวัสดุทางดนตรีใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ (เช่น ABCD) โดยไม่มีการย้อนกลับมาใช้ส่วนเดิม

ลักษณะนี้เห็นได้ชัดเจนที่สุดในการนำบทกวีมาประพันธ์เป็นเพลง ซึ่งจะตรงกันข้ามกับ รูปแบบสโตรฟิก (Strophic form - AAA) ที่ใช้ทำนองเดิมซ้ำในทุกบทของเนื้อร้อง แต่เพลงแบบดำเนินเรื่องต่อเนื่องจะสร้างสรรค์ทำนองดนตรีที่แตกต่างกันออกไปสำหรับเนื้อร้องในแต่ละบท เพื่อให้สอดคล้องกับอารมณ์และความหมายของคำในขณะนั้น ในภาษาเยอรมันเรียกแนวคิดนี้ว่า durchkomponiert

ตัวอย่างในดนตรีคลาสสิก

นักดนตรีวิทยา เจมส์ เว็บสเตอร์ (James Webster) นิยามว่า งานประพันธ์แบบดำเนินเรื่องต่อเนื่องคืองานที่อาศัยการเคลื่อนที่ของบทเพลงไปข้างหน้าโดยไม่มีการซ้ำภายใน ซึ่งเป็นลักษณะเด่นที่พบได้บ่อยในเพลงศิลปะ (Art-song)

• ฟรานซ์ ชูเบิร์ต (Franz Schubert): ผลงานเพลง Lieder ของชูเบิร์ตหลายเพลงใช้รูปแบบนี้ โดยเฉพาะเพลง "Erlkönig" ซึ่งมีการเปลี่ยนการจัดวางทางดนตรีในทุกบทของเนื้อร้อง และมีการใช้ระดับเสียง (Register) และโทนเสียงที่แตกต่างกันเพื่อจำแนกตัวละครแต่ละตัวในเรื่อง
• โยเซฟ ไฮเดิน (Joseph Haydn): ในส่วนของดนตรีบรรเลง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ "Farewell Symphony"

การประยุกต์ใช้ในโอเปร่าและละครเพลง

ในบริบทของโอเปร่าและละครเพลง คำว่า "Through-composed" หมายถึงผลงานที่มีกระแสเสียงดนตรีไหลต่อเนื่องตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่มีการหยุดพัก ซึ่งแตกต่างจากโอเปร่าในยุคก่อน (เช่น ผลงานของโมซาร์ท) ที่มักจะมีการแบ่งแยกชัดเจนระหว่างเพลงร้อง (Aria) และบทพูดกึ่งร้อง (Recitative) หรือบทสนทนาทั่วไป

ตัวอย่างที่สำคัญ ได้แก่ โอเปร่าของ ริชาร์ด วากเนอร์ (Richard Wagner) ซึ่งนำเสนอทางดนตรีแบบไม่ขาดสาย สำหรับละครเพลงสมัยใหม่ ผลงานของ แอนดรูว์ ลอยด์ เว็บเบอร์ (Andrew Lloyd Webber) และ โคลด-มิเชล เชินเบิร์ก (Claude-Michel Schönberg) มีแนวโน้มไปในทิศทางนี้ อย่างไรก็ตาม ในละครเพลงที่ไม่มีบทพูดแต่ยังมีการแบ่งท่อนเพลงชัดเจน เช่น Les Misérables หรือ Hamilton มักจะถูกเรียกว่า "Through-sung" แทน

ในดนตรีสมัยนิยม (Popular Music)

แม้ว่ารูปแบบการดำเนินเรื่องต่อเนื่องจะไม่พบบ่อยในดนตรีป๊อปหรือร็อกที่มักใช้โครงสร้าง Verse-Chorus แต่ก็มีตัวอย่างที่น่าสนใจ เช่น:

• Radiohead: เพลง "2 + 2 = 5" ซึ่งแบ่งเป็น 4 ส่วนหลักที่ไม่มีการซ้ำ และมีการเพิ่มระดับความดังขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดสูงสุดในตอนท้าย
• Roy Orbison: เพลง "In Dreams" ซึ่งประกอบด้วย 7 ส่วนที่แตกต่างกันโดยไม่มีการซ้ำ
• The Beatles: เพลง "Happiness Is a Warm Gun"
• Trey Anastasio (Phish): มีผลงานหลายชิ้นที่ใช้โครงสร้างนี้ เช่น "You Enjoy Myself" และ "Divided Sky"