Time Point ในทางดนตรี ความเข้าใจเรื่องจุดเวลาและจังหวะ

ในทางดนตรี Time point หรือ จุดเวลา ถูกนิยามว่าเป็น "ขณะหนึ่ง ซึ่งเปรียบได้กับจุดทางเรขาคณิตในพื้นที่" เนื่องจากจุดเวลานี้ไม่มีระยะเวลา (duration) ในตัวมันเอง จึงไม่สามารถได้ยินได้โดยตรง แต่ถูกนำมาใช้เพื่อเป็นตัวแทนของ จุดเริ่มต้นของเสียง (point of initiation) ไม่ว่าจะเป็นการเริ่มบรรเลงโน้ตตัวเดียว การซ้ำของเสียง หรือการเกิดเสียงพร้อมกัน

นอกจากนี้ Time point ยังอาจหมายถึงจุดที่ปล่อยโน้ต (release) หรือจุดภายในโน้ตที่มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เช่น การเปลี่ยนระดับความดัง (dynamic level) ในทางทฤษฎีดนตรีและการวิเคราะห์ มักมีการใช้คำอื่นที่สื่อความหมายคล้ายกัน เช่น attack point หรือ starting point

ช่วงห่างระหว่างจุดเวลา (Time-point Interval)

Milton Babbitt นักประพันธ์เพลงชื่อดัง ได้นิยามระยะห่างจากจุดเวลาหนึ่งไปยังจุดเวลาถัดไปว่า time-point interval ซึ่งค่านี้จะเป็นอิสระจากระยะเวลาของตัวโน้ตที่กำลังดังอยู่ โดยโน้ตอาจจะสั้นกว่าช่วงห่างนี้ (ทำให้เกิดความเงียบก่อนถึงจุดเวลาถัดไป) หรือยาวกว่า (ทำให้เกิดการซ้อนทับกันของโน้ต) ขณะที่ Charles Wuorinen ใช้คำสั้นๆ ว่า time interval ส่วนนักเขียนท่านอื่นอาจใช้คำว่า attack interval หรือ interval of entry

Interonset Interval (IOI)

ในทางอะคูสติกส์และวิศวกรรมเสียง คำที่ใช้เรียกการเริ่มต้นของเสียงคือ onset และระยะเวลาระหว่างจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์หรือโน้ตที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันเรียกว่า interonset interval (IOI) ซึ่งเป็นการวัดช่วงห่างระหว่างจุดเริ่มต้น (attack points) โดยไม่นับรวมระยะเวลาความยาวของตัวโน้ตนั้นๆ

แนวคิดเรื่อง IOI มีประโยชน์อย่างยิ่งในการพิจารณาเรื่องจังหวะ (rhythms) และอัตราจังหวะ (meters)

ชุดจุดเวลาในดนตรีซีเรียลลิสม์ (Time-point Sets)

ในดนตรีแบบซีเรียลลิสม์ (Serial music) Milton Babbitt ได้เสนอแนวคิด time-point set ในปี 1962 ซึ่งเป็นการกำหนดลำดับเวลาของระดับเสียงในแถวเสียง (tone row) เพื่อระบุขณะที่โน้ตแต่ละตัวจะเริ่มต้นขึ้น แนวคิดนี้มีข้อได้เปรียบกว่าการใช้มาตราส่วนระยะเวลา (duration scale) ที่สร้างจากพหุคูณของหน่วยย่อยแบบที่ Olivier Messiaen ใช้

ตัวอย่างเช่น ในหนึ่งห้องเพลงอาจแบ่งออกเป็น 12 ตำแหน่งจังหวะ (เช่น โน้ตเขบ็ตสองชั้นในจังหวะ 3/4) โดยจุดเริ่มต้นของแต่ละตำแหน่งจะถูกระบุเป็นหมายเลข 0–11 จากนั้นระดับเสียงจะถูกกำหนดตำแหน่งภายในห้องเพลงตามหมายเลขชุดเสียง (pitch set number) ซึ่งกลายเป็นหมายเลขจุดเวลา

Babbitt ได้นำระบบนี้ไปใช้ในผลงานหลายชิ้น เช่น Partitions (1957), All Set (1957), และ String Quartets No. 3 และ 4 เป็นต้น นอกจากนี้ Charles Wuorinen ก็ได้พัฒนาระบบจุดเวลาในแนวทางของตนเองซึ่งมีความแตกต่างจากของ Babbitt อย่างมาก