ศิลปะการโยนโบว์ลิ่งแบบทริกช็อต

การโยนโบว์ลิ่งแบบทริกช็อต (Trick Bowling) คือรูปแบบหนึ่งของการเล่นโบว์ลิ่งที่เน้นการใช้เทคนิคพิเศษ การจัดวางพินในรูปแบบที่แปลกประหลาด หรือการสร้างอุปสรรคบนเลน เพื่อสร้างความท้าทายที่ยากกว่าการเล่นโบว์ลิ่งมาตรฐาน การเล่นประเภทนี้ไม่ได้มุ่งเน้นเพียงแค่การทำคะแนนสูงสุด แต่เน้นไปที่ความแม่นยำ การควบคุมลูกโบว์ลิ่ง และการสร้างสรรค์ช็อตที่น่าตื่นตาตื่นใจ

ประเภทของทริกช็อตที่ได้รับความนิยม

ในวงการทริกโบว์ลิ่ง มีการคิดค้นรูปแบบการโยนที่หลากหลายเพื่อทดสอบทักษะของผู้เล่น ดังนี้:

• การทำสไตรค์ด้วยพินจำนวนมาก (Multiple Pin Strike): เป็นการจัดวางพินมากกว่า 10 พิน (มักจะใช้ 30 ถึง 100 พินขึ้นไป) ในรูปแบบสามเหลี่ยมบนพื้นที่โล่งแทนการใช้เลนมาตรฐาน ผู้เล่นต้องใช้แรงส่งและความแม่นยำสูงเพื่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ในการล้มพินทั้งหมด
• การเก็บสแปร์ด้วยลูกบอลหมุน (Spinning-ball Spare Conversion): ผู้เล่นจะโยนลูกบอลลูกแรกให้หมุนช้าๆ ไปตามเลน และโยนลูกที่สองตามไปในรูปแบบปกติ โดยลูกที่สองจะทำหน้าที่ล้มพิน 9 พิน ส่วนลูกแรกที่หมุนช้าๆ จะเคลื่อนที่ไปเก็บพินที่เหลือ (สแปร์)
• การโยนด้วยผ้าขนหนู (Towel Shot): เทคนิคที่ทำให้เป็นที่รู้จักโดย นอร์ม ดุ๊ก (Norm Duke) ตำนานแห่ง PBA โดยการนำผ้าขนหนูมาห่อลูกโบว์ลิ่งแล้วเหวี่ยงออกไปในลักษณะคล้ายหนังสติ๊ก ซึ่งเป็นช็อตที่ทำได้ยากมากเนื่องจากไม่มีการใช้นิ้วสอดในรูลูกบอล ทำให้ควบคุมการหมุนและความแม่นยำได้ยาก
• การใช้ลูกบอลหลายลูก (Multiple Balls): การถือลูกโบว์ลิ่งตั้งแต่ 3 ลูกขึ้นไปในมือเดียวและพยายามโยนให้ล้มพินให้ได้มากที่สุด หรือใช้เพื่อเก็บพินที่แยกห่างกัน (Split)
• การโยนด้วยมือข้างที่ไม่ถนัด (Off-hand Bowl): การเปลี่ยนไปใช้มือข้างที่ไม่ถนัดในการโยน เช่น นักโบว์ลิ่งที่ถนัดขวาเปลี่ยนมาโยนด้วยมือซ้าย
• การโยนแบบถอยหลัง (Backwards Approach Shot): ผู้เล่นจะหันหลังให้พินและโยนลูกโบว์ลิ่งลอดระหว่างขาโดยไม่มองเลน
• การโยนผ่านจุดมาร์ก (Marked Shots): การกำหนดจุดบนเลน (มักใช้เทปกาวชิ้นเล็กๆ) และลูกโบว์ลิ่งจะต้องวิ่งผ่านจุดนั้นก่อนจะไปล้มพิน
• การใช้นิ้วจำกัด (Reduced Finger Shots): การลดจำนวนนิ้วที่ใช้สอดในลูกโบว์ลิ่ง จากปกติ 2 นิ้วและ 1 นิ้วหัวแม่มือ เหลือเพียง 2 นิ้ว หรือนิ้วเดียว เพื่อให้ลูกวิ่งไปเก็บพินสแปร์
• การใช้สิ่งกีดขวาง (Prop Shots): การวางวัตถุหรือบุคคลบนเลนเพื่อสร้างอุปสรรค เช่น การวางเก้าอี้เพื่อให้ลูกโบว์ลิ่งวิ่งลอดขาเก้าอี้ หรือการโยนลูกลอดขาคน
• ฟลายอิ้ง อีเกิล (Flying Eagle): เป็นการเก็บสแปร์ที่ยากที่สุดอย่าง 7-10 split โดยใช้เลน 2 เลนคู่กัน พินหมายเลข 7 จะอยู่ในเลนที่โยน ส่วนพินหมายเลข 10 จะอยู่ในเลนข้างๆ ผู้เล่นต้องโยนลูกให้กระทบพินนำทางเพื่อให้พินนั้นกระเด็นข้ามไปยังอีกเลนเพื่อล้มพินหมายเลข 10 ในขณะที่ลูกโบว์ลิ่งยังคงวิ่งต่อไปล้มพินหมายเลข 7

การแข่งขันในระดับอาชีพ

ก่อนการก่อตั้งสมาคมนักโบว์ลิ่งอาชีพ (Professional Bowlers Association หรือ PBA) แอนดี้ วาริปาปา (Andy Varipapa) เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงอย่างมากในการแสดงทริกโบว์ลิ่ง ต่อมา PBA ได้ยกระดับการเล่นประเภทนี้สู่สายตาชาวโลกด้วยการสร้างการแข่งขันที่เรียกว่า "Skills Challenge" ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเกม All-Star ของกีฬาอาชีพอื่นๆ เช่น NBA หรือ NFL

รูปแบบการแข่งขัน

ในระยะแรก การแข่งขัน Skills Challenge ใช้รูปแบบคล้ายกับเกม "Horse" ในบาสเกตบอล คือผู้เล่นคนหนึ่งจะพยายามทำทริกช็อต หากทำสำเร็จ คู่ต่อสู้จะต้องทำช็อตแบบเดียวกันให้ได้ หากทำไม่ได้ ผู้ท้าชิงจะได้คะแนน ผู้ที่ทำได้ 3 คะแนนก่อนจะเป็นผู้ชนะ

การเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแข่งขัน

ในการแข่งขันปี 2006-2007 ได้มีการเปลี่ยนรูปแบบจากการแข่งขันตัวต่อตัวเป็นแบบทีมคู่ ซึ่งช่วยให้คู่หูสามารถร่วมกันสร้างสรรค์ช็อตที่ยากและซับซ้อนขึ้นได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกระแสตอบรับที่ไม่ดีจากแฟนกีฬา รูปแบบการแข่งขันจึงถูกเปลี่ยนกลับมาเป็นแบบตัวต่อตัวอีกครั้งในปี 2007-2008

รายชื่อผู้ชนะ PBA Skills Challenge