เขตสงวนสิบสองไมล์จัตุรัส

เขตสงวนสิบสองไมล์จัตุรัส (Twelve Mile Square Reservation หรือ Twelve Mile Square Reserve) คือพื้นที่ดินรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 12 ไมล์ในรัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ซึ่งถูกโอนกรรมสิทธิ์จากชาวอินเดียนแดงให้แก่สหรัฐอเมริกาภายใต้ข้อตกลงในสนธิสัญญาเกรนวิลล์ (Treaty of Greenville) เมื่อปี ค.ศ. 1795 พื้นที่บริเวณนี้มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์อย่างยิ่งเนื่องจากตั้งอยู่รอบป้อมไมอามี (Fort Miami) ส่งผลให้รัฐบาลสหรัฐฯ ดำเนินการสำรวจที่ดินในรูปแบบที่แตกต่างจากพื้นที่โดยรอบ เพื่อจัดสรรที่ดินให้แก่ผู้ตั้งถิ่นฐานผ่านการขายหรือการมอบสิทธิ์

ประวัติความเป็นมา

ในปี ค.ศ. 1680 ฟรอนเทนัค (Frontenac) ผู้ว่าการแคนาดาชาวฝรั่งเศส ได้สร้างป้อมไมอามีขึ้นที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไมอามี (Maumee River) ซึ่งถือเป็นป้อมปราการแห่งแรกในโอไฮโอที่สร้างโดยผู้ที่ไม่ใช่คนพื้นเมือง เดิมทีป้อมนี้ถูกใช้เป็นสถานีการค้าในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนจะถูกทิ้งร้าง ต่อมาในช่วงสงครามอินเดียนตะวันตกเฉียงเหนือ (Northwest Indian War) อังกฤษได้กลับมาสร้างป้อมไมอามีขึ้นใหม่เพื่อสนับสนุนชาวอินเดียนแดงในการต่อสู้กับกองทัพสหรัฐฯ

หลังจากสหรัฐฯ ได้รับชัยชนะในยุทธการที่ฟอลเลนทิมเบอร์ส (Battle of Fallen Timbers) ในปี ค.ศ. 1794 จึงนำไปสู่การลงนามในสนธิสัญญาเกรนวิลล์ ซึ่งส่งผลให้พื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนใต้และตะวันออกของโอไฮโอตกเป็นของสหรัฐฯ โดยในมาตรา 3 ของสนธิสัญญาได้ระบุถึงการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินหลายส่วน รวมถึงพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 12 ไมล์ บริเวณป้อมของอังกฤษที่แม่น้ำไมอามี (ซึ่งในขณะนั้นเรียกว่า Miami of the Lake) บริเวณปลายแก่งน้ำ (rapids) ซึ่งปัจจุบันอยู่ระหว่างเมืองไมอามี (Maumee) และเมืองเพอร์รีสเบิร์ก (Perrysburg) ทั้งนี้ ป้อมไมอามีถูกทิ้งร้างในปี ค.ศ. 1796 ตามข้อตกลงในสนธิสัญญาเจย์ (Jay's Treaty)

การสำรวจและการตั้งถิ่นฐาน

ในช่วงที่ฝรั่งเศสและอังกฤษครอบครองพื้นที่ มีชาวผิวขาวจำนวนมากเข้ามาตั้งถิ่นฐานใกล้กับป้อม รัฐบาลสหรัฐฯ จึงต้องการมอบกรรมสิทธิ์ที่ดินที่ถูกต้องตามกฎหมายให้แก่บุคคลเหล่านี้และขายที่ดินส่วนที่เหลือ

เมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1805 สภาคองเกรสได้จัดให้มีการสำรวจที่ดินแบบพิเศษ (indiscriminate location survey) โดยเอเลียส โกลเวอร์ (Elias Glover) ผู้สำรวจรอง ได้แบ่งพื้นที่ออกเป็น 4 ตำบล (townships) ขนาด 6 ไมล์จัตุรัสแต่ละแห่ง โดยกำหนดให้ตำบลทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นหมายเลข 1, ตะวันตกเฉียงเหนือเป็นหมายเลข 2, ตะวันออกเฉียงเหนือเป็นหมายเลข 3 และตะวันออกเฉียงใต้เป็นหมายเลข 4 การสำรวจนี้เป็นแบบดั้งเดิมและไม่เกี่ยวข้องกับการสำรวจที่ดินของสภาคองเกรสในปี ค.ศ. 1821 (Congress Lands surveys) ที่ล้อมรอบเขตสงวนนี้ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ North and East of First Principal Meridian

ในปี ค.ศ. 1807 สภาคองเกรสกำหนดให้ผู้ที่ครอบครองที่ดินและปรับปรุงพื้นที่ก่อนวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1796 ได้รับการยืนยันสิทธิ์ในกรรมสิทธิ์ที่ดินแบบสมบูรณ์ (fee simple) และมีสิทธิ์ได้รับโฉนดที่ดิน (land patent)

การแบ่งย่อยที่ดินมีรายละเอียดดังนี้:

• การแบ่งส่วน: แต่ละตำบลถูกแบ่งออกเป็น 36 ส่วน (sections) ขนาด 1 ตารางไมล์ โดยใช้การนับเลขแบบ boustrophedonically ตามพระราชบัญญัติวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1796
• ที่ดินริมน้ำ (River Tracts): ภายใต้พระราชบัญญัติปี ค.ศ. 1816 โจเซฟ แวมเพลอร์ (Joseph Wampler) ได้สำรวจพื้นที่ริมแม่น้ำออกเป็นแปลงยาวขนาดประมาณ 160 เอเคอร์ จำนวน 93 แปลง
• ส่วนเศษที่ดิน (Fractional Sections): พื้นที่ส่วนที่เหลือหลังจากแบ่ง River Tracts จะถูกเรียกว่า "Fractional Sections" ซึ่งการสำรวจสิทธิ์ครอบครองส่วนบุคคลในยุคอังกฤษและฝรั่งเศสดำเนินการโดย เอส. คาร์เพนเตอร์ (S. Carpenter) ในปี ค.ศ. 1817
• ที่ดินเพื่อการศึกษา: พระราชบัญญัติปี ค.ศ. 1816 กำหนดให้ส่วนที่ 16 ของแต่ละตำบลเป็นที่ดินเพื่อการศึกษา (School Lands) ซึ่งต่อมาถูกนำมาขาย
• เมืองเพอร์รีสเบิร์ก: มีการวางผังเมืองเพอร์รีสเบิร์กในปี ค.ศ. 1816 โดยแบ่งเป็นแปลงเล็กกว่า 1/4 เอเคอร์

การขายที่ดินทั้งหมดดำเนินการผ่านสำนักงานที่ดินวูสเตอร์ (Wooster Land Office) ในเขตที่ดินแคนตัน (Canton Land District)

พื้นที่ในปัจจุบัน

ปัจจุบันพื้นที่ของเขตสงวนครอบคลุมบางส่วนของเทศมณฑลวูด (Wood County) และเทศมณฑลลูคัส (Lucas County) รวมถึงเมืองเพอร์รีสเบิร์ก, ไมอามี, รอสฟอร์ด และพื้นที่ชานเมืองทางตอนใต้ของเมืองโทเลโด รัฐโอไฮโอ