เผ่าอินเดียนยูทแห่งเขตสงวนอุอินทาห์และออเรย์

เผ่าอินเดียนยูทแห่งเขตสงวนอุอินทาห์และออเรย์ (Ute Indian Tribe of the Uintah and Ouray Reservation) เป็นชนเผ่าที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา ตั้งถิ่นฐานอยู่ในทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐยูทาห์ ประกอบด้วยการรวมตัวกันของกลุ่มย่อย (Bands) สามกลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มไวท์ริเวอร์ (Whiteriver Band), กลุ่มอันคอมปาเกร (Uncompahgre Band) และกลุ่มอุอินทาห์ (Uintah Band)

ปัจจุบันเผ่าอินเดียนยูทมีการบริหารจัดการตนเองผ่านรัฐบาลเผ่า และดูแลพื้นที่ที่ดินในความดูแล (Trust Land) ประมาณ 1.3 ล้านเอเคอร์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีแหล่งทรัพยากรน้ำมันและก๊าซธรรมชาติที่สำคัญ

โครงสร้างกลุ่มย่อยทางประวัติศาสตร์

ชนเผ่าทางตอนเหนือของยูท (Northern Ute) ที่ถูกย้ายมายังเขตสงวนอุอินทาห์และออเรย์ ประกอบด้วยกลุ่มย่อยที่มีประวัติศาสตร์การตั้งถิ่นฐานแตกต่างกัน ดังนี้:

• กลุ่มอุอินทาห์ (Uintah): เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน เนื่องจากรัฐบาลสหรัฐฯ ได้รวมกลุ่มย่อยอื่นๆ เข้าด้วยกันเมื่อครั้งย้ายถิ่นฐาน ได้แก่ กลุ่มแซนพิตช์ (San Pitch) จากตอนกลางของรัฐยูทาห์, กลุ่มอุอินทาห์ดั้งเดิมจากลุ่มน้ำอุอินทาห์ และกลุ่มทิมปาโนกอส (Timpanogos) จากบริเวณเทือกเขา Wasatch และหุบเขา Heber รวมถึงกลุ่ม Seuvarits จากบริเวณเมืองโมแอบ (Moab)
• กลุ่มไวท์ริเวอร์ (White River): เกิดจากการรวมตัวกันของกลุ่มยัมปา (Yampa) จากหุบเขาแม่น้ำยัมปา และกลุ่มพาริอานูเช (Parianuche) จากลุ่มแม่น้ำโคโลราโดในรัฐโคโลราโดตะวันตกและยูทาห์ตะวันออก
• กลุ่มอันคอมปาเกร (Uncompahgre): หรือที่รู้จักในชื่อกลุ่มทาเบกูอาเช (Tabeguache) ตั้งถิ่นฐานดั้งเดิมในหุบเขาแม่น้ำกันนิสันและแม่น้ำอันคอมปาเกร

ประวัติศาสตร์และการตั้งถิ่นฐาน

ชาวยูทอาศัยอยู่ในภูมิภาคเกรตเบซิน (Great Basin) มายาวนานกว่า 10,000 ปี โดยในช่วง 3,000 ปีก่อนคริสตกาลถึง 500 ปีก่อนคริสตกาล เคยตั้งถิ่นฐานตามแนวแม่น้ำกิลาในรัฐแอริโซนา ต่อมาในศตวรรษที่ 13 เมื่อเกิดภัยแล้งรุนแรง กลุ่มวัฒนธรรมเฟรมอนต์ (Fremont culture) ทางตอนเหนือได้เข้าร่วมกับชาวยูทในหุบเขาซานลุยส์ รัฐโคโลราโด นอกจากนี้ ชาวยูทยังเป็นหนึ่งในชนเผ่าแรกๆ ที่ได้รับม้าจากชาวสเปนที่หลบหนีมา

การเผชิญหน้าและการสร้างเขตสงวน

ในช่วงปี ค.ศ. 1776 นักสำรวจชาวสเปนเริ่มเดินทางผ่านดินแดนของชาวยูท ตามมาด้วยการหลั่งไหลเข้ามาของกลุ่มผู้แสวงโชคในช่วงยุคตื่นทองในโคโลราโด (Colorado Gold Rush) ปี 1850 และความขัดแย้งกับกลุ่มมอรมอนในช่วงปี 1840-1870

ในปี ค.ศ. 1864 รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ออกกฎหมายเพื่อย้ายชาวอินเดียนในรัฐยูทาห์ให้มาตั้งถิ่นฐานในหุบเขาอุอินทาห์ โดยมีการจัดสรรงบประมาณ 30,000 ดอลลาร์เพื่อช่วยเหลือในช่วงแรก ซึ่งกลุ่มทิมปาโนกอสและกลุ่มอื่นๆ เริ่มย้ายเข้ามาในปี 1864 และตามด้วยกลุ่มยูททางตอนเหนืออีก 8 กลุ่มในปี 1882

การสูญเสียอำนาจและที่ดิน

การขยายตัวของสหรัฐอเมริกาทำให้เกิดการทำสนธิสัญญาและคำสั่งบริหารเพื่อจำกัดพื้นที่ของชนพื้นเมือง การจัดตั้งฐานทัพทหารฟอร์ตดูเชสน์ (Fort Duchesne) ภายในเขตสงวนตามคำขอของ Robert Macfeely โดยอ้างว่าเป็นความตกลงร่วมกัน แต่ในความเป็นจริงส่งผลให้ชาวยูทสูญเสียอำนาจในการปกครองตนเองและถูกลดขนาดพื้นที่เขตสงวนลงอย่างมาก

นอกจากนี้ รัฐบาลสหรัฐฯ ยังพยายามบังคับให้ชาวยูทเปลี่ยนวิถีชีวิตมาทำเกษตรกรรม แม้ว่าสภาพดินและน้ำในเขตสงวนจะไม่เอื้ออำนวย รวมถึงการบังคับให้เด็กชาวยูทเข้าโรงเรียนประจำสำหรับชาวอินเดียน (Indian boarding schools) ในช่วงปี 1880 ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียทางวัฒนธรรมและโศกนาฏกรรม โดยมีรายงานว่าเด็กจำนวนมากเสียชีวิตในโรงเรียนประจำที่อัลบูเคอร์คี

การแบ่งแยกและนโยบายยุติสถานะ

ภายใต้พระราชบัญญัติการแบ่งส่วนและยุติสถานะของยูทปี 1954 (1954 Ute Partition and Termination Act) สมาชิกเผ่าที่ถูกจัดประเภทว่าเป็น "เลือดผสม" (mixed-blood) ถูกแยกออกจากโครงสร้างเผ่าที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลกลาง ส่งผลให้คนกลุ่มนี้สูญเสียสิทธิในที่ดินในความดูแลของรัฐบาล และสูญเสียสวัสดิการต่างๆ จากรัฐบาลกลาง นำไปสู่การก่อตั้งกลุ่ม Affiliated Ute Citizens เพื่อรักษาผลประโยชน์ร่วมกันท่ามกลางความกดดันในการถูกกลืนกลายทางวัฒนธรรม