เส้นแนวน้ำ

เส้นแนวน้ำ (Waterline) คือเส้นสมมติหรือเส้นจริงที่เกิดขึ้นบริเวณจุดที่ตัวเรือ (Hull) สัมผัสกับผิวน้ำ ในทางสถาปัตยกรรมเรือ เส้นแนวน้ำไม่ได้หมายถึงเพียงแค่ระดับน้ำที่เห็นได้จริงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเส้นทุกเส้นบนตัวเรือที่ขนานกับผิวน้ำเมื่อเรือลอยอยู่ในตำแหน่งที่สมดุล (Level trimmed position) ซึ่งใช้เป็นเส้นอ้างอิงในการเขียนแบบแปลนเส้น (Lines plans) เพื่อระบุรูปร่างและลักษณะทางกายภาพของตัวเรือ

เส้นแนวน้ำในทางสถาปัตยกรรมเรือ

ในด้านการออกแบบและวิศวกรรมเรือ เส้นแนวน้ำมีความสำคัญในหลายมิติ ดังนี้:

• เส้นโหลดไลน์ (Load Line): หรือที่รู้จักกันในชื่อ เส้นปลิมซอล (Plimsoll line) คือเส้นแนวน้ำที่ระบุขีดจำกัดทางกฎหมายในการบรรทุกสินค้า เพื่อให้มั่นใจว่าเรือจะยังคงมีความสามารถในการลอยตัว (Buoyancy) และมีความปลอดภัยเพียงพอเมื่อปฏิบัติงานในประเภทของน้ำและอุณหภูมิที่แตกต่างกัน
• ความเร็วของเรือ (Hull Speed): สำหรับเรือที่มีตัวเรือแบบระบายน้ำ (Displacement hulls) ความเร็วสูงสุดตามธรรมชาติของตัวเรือจะถูกกำหนดโดยปัจจัยหลายประการ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ ความยาวเส้นแนวน้ำ (Waterline length) โดยเฉพาะในเรือใบ ความยาวเส้นแนวน้ำสามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างมีนัยสำคัญเมื่อเรือเอียง (Heel) ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อความเร็วของเรือในขณะนั้น

เส้นแนวน้ำในวิศวกรรมอากาศยาน

แม้ว่าคำว่า "แนวน้ำ" จะเกี่ยวข้องกับของเหลว แต่ในทางวิศวกรรมอากาศยาน (ตามคู่มือการบำรุงรักษาและซ่อมแซมโครงสร้างอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ปี 1960) คำนี้ถูกนำมาใช้เป็นระบบพิกัดอ้างอิงในแนวตั้ง

เส้นแนวน้ำในอากาศยานคือเส้นแนวนอนที่ลากจากกรวยจมูก (Nose cone) ไปยังกรวยไอเสีย (Exhaust cone) โดยมีการกำหนดจุดอ้างอิงดังนี้:

• เส้นฐาน (Base line): กำหนดให้เป็นเส้นแนวน้ำที่ 0 (Waterline 0) ซึ่งตำแหน่งของเส้นฐานนี้จะแตกต่างกันไปตามประเภทของอากาศยาน
• การวัดค่า: ค่าของเส้นแนวน้ำ (WL หรือ W.L.) ในสหรัฐอเมริกามักระบุเป็นหน่วยนิ้ว โดยค่าจะเพิ่มขึ้นเมื่อวัดขึ้นด้านบน
• การกำหนดจุดเริ่มต้น: โดยทั่วไปจะมีการกำหนดเส้นฐานสองรูปแบบ คือ กำหนดที่ปลายจมูกเครื่องบิน (ซึ่งอาจทำให้มีค่า WL เป็นลบได้) หรือกำหนดที่ "ระนาบพื้นสมมติ" (Nominal ground plane) ซึ่งจะทำให้ค่าการวัดเป็นบวกเสมอ