การเลือกตั้งสหพันธรัฐเวสต์อินดีส ค.ศ. 1958 ประวัติศาสตร์การเมืองแคริบเบียน

การเลือกตั้งระดับสหพันธรัฐในสหพันธรัฐเวสต์อินดีส (West Indies Federation) เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกและเป็นครั้งเดียวในประวัติศาสตร์เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1958 ผลการเลือกตั้งนำมาซึ่งชัยชนะของพรรคแรงงานสหพันธรัฐเวสต์อินดีส (West Indies Federal Labour Party - WIFLP) ซึ่งสามารถคว้าที่นั่งได้ 25 จากทั้งหมด 45 ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร

ระบบการเลือกตั้ง

การเสนอชื่อผู้สมัครเกิดขึ้นในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ในทุกดินแดน ยกเว้นตรินิแดดและโตเบโกที่เสนอชื่อในวันที่ 3 มีนาคม ระบบการเลือกตั้งเป็นการผสมผสานระหว่างเขตเลือกตั้งแบบสมาชิกคนเดียวและหลายคน

• ในดินแดนส่วนใหญ่ (ยกเว้นจาเมกาและตรินิแดดและโตเบโก) เขตเลือกตั้งครอบคลุมทั้งดินแดน เช่น แอนทิกัวและบาร์บูดาเลือก 2 คน, บาร์เบโดส 5 คน, โดมินิกา 2 คน, เกรเนดา 2 คน, มอนต์เซอรัต 1 คน, เซนต์คิตส์-เนวิส-แองกวิลลา 2 คน, เซนต์ลูเซีย 2 คน และเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ 2 คน
• จาเมกา มี 17 เขตเลือกตั้งตามเขตการปกครอง (Parishes) และเคาน์ตี้ (Counties) ทำให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งเลือกตัวแทนในสองระดับ
• ตรินิแดดและโตเบโก มี 10 ที่นั่งตามเคาน์ตี้ โดยบางแห่งเป็นสมาชิกคนเดียว (เช่น โตเบโก และคาโรนี) และบางแห่งเป็นสมาชิกหลายคน (เช่น เซนต์จอร์จ)

การรณรงค์หาเสียง

มีการจัดตั้งพรรคการเมืองระดับสหพันธรัฐสองพรรคใหญ่ ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของพรรคท้องถิ่น โดยนักการเมืองชาวจาเมกาเป็นผู้ขับเคลื่อนหลัก:

1. พรรคแรงงานสหพันธรัฐเวสต์อินดีส (WIFLP): ก่อตั้งโดย Norman Manley ประกอบด้วยพรรคการเมืองที่เน้นฐานเสียงในเขตเมืองทั่วสหพันธรัฐ
2. พรรคแรงงานประชาธิปไตย (DLP): ก่อตั้งโดย Alexander Bustamante ประกอบด้วยพรรคการเมืองที่เน้นฐานเสียงในเขตชนบท

ทั้งสองพรรคมีนโยบายที่คล้ายคลึงกันในหลายด้าน เช่น การรักษาความสัมพันธ์กับสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และแคนาดา การส่งเสริมการท่องเที่ยว และความพยายามที่จะดึงบริติชเกียนาและบริติชฮอนดูรัสเข้าสู่สหพันธรัฐ อย่างไรก็ตาม WIFLP เน้นการส่งเสริมเกษตรกรรม การจัดตั้งธนาคารกลาง และสังคมนิยมประชาธิปไตย ในขณะที่ DLP เน้นการสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่ออุตสาหกรรมเอกชนและแรงงาน และต่อต้านสังคมนิยม

ผลการเลือกตั้งและเหตุการณ์หลังการเลือกตั้ง

WIFLP ชนะการเลือกตั้งด้วยจำนวน 25 ที่นั่ง โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคแห่งชาติบาร์เบโดส (Barbados National Party) อีก 1 ที่นั่ง ส่วน DLP ได้ไป 19 ที่นั่ง โดย WIFLP ได้รับคะแนนเสียงส่วนใหญ่จากเกาะขนาดเล็ก ในขณะที่ DLP ชนะในจาเมกาและตรินิแดดและโตเบโก

Grantley Adams จากบาร์เบโดส ผู้นำ WIFLP ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

การจัดตั้งรัฐบาลและปัญหาความสามัคคี

แม้ Grantley Adams จะได้เป็นนายกรัฐมนตรี แต่การเลือกตั้งครั้งนี้สะท้อนถึงปัญหาเชิงโครงสร้างของสหพันธรัฐ เนื่องจากผู้นำที่มีอิทธิพลสูงสุดอย่าง Norman Manley (นายกรัฐมนตรีจาเมกา) และ Eric Williams (นายกรัฐมนตรีตรินิแดดและโตเบโก) ไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งในระดับสหพันธรัฐ เพราะต้องการรักษาฐานอำนาจในเกาะของตนเอง การขาดบทบาทของผู้นำจากดินแดนที่สำคัญที่สุดส่งผลให้ความสามัคคีของสหพันธรัฐสั่นคลอนในเวลาต่อมา