Byte คืออะไร? ทำความรู้จักกับหน่วยข้อมูลดิจิทัลพื้นฐาน

ในโลกของคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ คำว่า Byte (ไบต์) เป็นหน่วยวัดขนาดของข้อมูลดิจิทัลที่พบได้บ่อยที่สุด โดยทั่วไปแล้ว 1 ไบต์ จะประกอบด้วย 8 บิต (bits) ซึ่งเป็นหน่วยที่เล็กที่สุดของข้อมูลในระบบคอมพิวเตอร์

ประวัติและความเป็นมาของ Byte

ในยุคแรกของคอมพิวเตอร์ ขนาดของไบต์ไม่ได้มีมาตรฐานที่แน่นอน โดยมีขนาดตั้งแต่ 1 ถึง 48 บิต ขึ้นอยู่กับสถาปัตยกรรมของฮาร์ดแวร์ในขณะนั้น เช่น ในช่วงปี 1960 มีคอมพิวเตอร์ที่ใช้ไบต์ขนาด 6 บิต หรือ 9 บิต ซึ่งมักจะทำงานร่วมกับคำสั่ง (word) ที่มีขนาด 12, 18, 24, 30, 36, 48 หรือ 60 บิต

การกำหนดมาตรฐาน 8 บิต

มาตรฐาน 8 บิต กลายเป็นมาตรฐาน de facto (โดยพฤตินัย) เนื่องจากความสะดวกในการคำนวณด้วยเลขฐานสอง (2 ยกกำลัง 8 เท่ากับ 256) ซึ่งช่วยให้สามารถแทนค่าได้ตั้งแต่ 0 ถึง 255 ต่อหนึ่งไบต์ นอกจากนี้ ความนิยมของสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์เชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่ เช่น IBM System/360 และการพัฒนาไมโครโพรเซสเซอร์ 8 บิตในทศวรรษ 1970 เช่น Intel 8080 ได้ส่งผลให้การใช้ 8 บิตต่อหนึ่งไบต์เป็นที่ยอมรับอย่างแพร่หลายทั่วโลก

ความแตกต่างระหว่าง Byte และ Octet

เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนเกี่ยวกับขนาดของไบต์ที่อาจแตกต่างกันในเอกสารทางเทคนิคและโปรโตคอลเครือข่าย (เช่น Internet Protocol หรือ RFC 791) จึงมีการนำคำว่า Octet (ออกเต็ต) มาใช้ ซึ่งหมายถึงลำดับของ 8 บิตอย่างชัดเจนและไม่มีความคลุมเครือ

นิรุกติศาสตร์และที่มาของคำว่า Byte

คำว่า "Byte" ถูกสร้างขึ้นโดย Werner Buchholz ในปี 1956 ระหว่างการออกแบบคอมพิวเตอร์ IBM Stretch โดยเขาจงใจสะกดผิดจากคำว่า "Bite" (ที่แปลว่าคำ) เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความสับสนกับคำว่า "Bit" (บิต)

การเข้ารหัสข้อมูลในยุคแรก

ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 มีการใช้รหัส 6 บิตสำหรับการแสดงผลตัวอักษร และต่อมาได้มีการพัฒนาเป็นรหัส ASCII (American Standard Code for Information Interchange) ขนาด 7 บิตในปี 1963 เพื่อให้สามารถรองรับตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ พิมพ์เล็ก และตัวอักษรควบคุมต่างๆ ได้มากขึ้น

สรุปหน่วยข้อมูล