ฟุต (หน่วยวัด) คืออะไร? ประวัติและมาตรฐานการวัดความยาว

ฟุต (Foot, สัญลักษณ์: ft) เป็นหน่วยวัดความยาวในระบบอิมพีเรียล (British Imperial) และระบบหน่วยวัดของสหรัฐอเมริกา (United States Customary) โดยที่ 1 ฟุต จะประกอบด้วย 12 นิ้ว และ 1 หลา จะประกอบด้วย 3 ฟุต

นับตั้งแต่ข้อตกลงระหว่างประเทศในปี ค.ศ. 1959 ฟุตได้รับการกำหนดให้มีค่าเท่ากับ 0.3048 เมตร อย่างแม่นยำ

การแปลงหน่วยฟุตเป็นหน่วยอื่น

ประวัติและต้นกำเนิดของหน่วยฟุต

ในอดีต มนุษย์ใช้ร่างกายเป็นเกณฑ์ในการกำหนดหน่วยวัดความยาว ซึ่งหน่วยฟุตก็มีที่มาจากความยาวของเท้าผู้ใหญ่ โดยเฉลี่ยแล้วเท้าของผู้ชายชาวยุโรป-อเมริกันจะมีความยาวประมาณ 15.3% ของความสูง

ความแตกต่างในแต่ละอารยธรรม

หน่วยฟุตในสมัยโบราณมีความหลากหลายและแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น เมือง หรือแม้แต่ประเภทของสินค้าที่ซื้อขาย:

• กรีก: หน่วยฟุต (pous) มีความยาวประมาณ 302 มม. แต่มีความผันผวนตามเมืองต่างๆ
• โรมัน: หน่วยฟุตมาตรฐาน (pes) มีความยาวประมาณ 295.7 มม. และมีการแบ่งย่อยเป็น 12 unciae ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า "inch" และ "ounce" ในภาษาอังกฤษ
• อียิปต์: มีหน่วยที่คล้ายกับฟุตเรียกว่า djeser ซึ่งมีความยาวประมาณ 30 ซม.
• อินดัส: ในยุคสำริด เมืองในลุ่มแม่น้ำสินธุใช้หน่วยฟุตที่มีความยาวถึง 13.2 นิ้ว (335 มม.)

การใช้หน่วยฟุตในปัจจุบัน

ปัจจุบัน สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศอุตสาหกรรมเพียงแห่งเดียวที่ยังคงใช้หน่วยฟุตเป็นหลักในกิจกรรมทางวิศวกรรมและมาตรฐานการค้าหลายด้าน ในขณะที่สหราชอาณาจักรและแคนาดาได้เปลี่ยนมาใช้ระบบเมตริกเป็นส่วนใหญ่ แต่ยังคงมีการใช้หน่วยฟุตในบางกรณี เช่น การวัดความสูงของบุคคล หรือการระบุระยะห่างของสะพานในสหราชอาณาจักร

นอกจากนี้ การวัดระดับความสูง (Altitude) ในการบินระหว่างประเทศ (Flight Level) ยังคงใช้หน่วยฟุตเป็นมาตรฐานสากลทั่วโลก