เมืองเซนส์วิลล์ รัฐโอไฮโอ

เซนส์วิลล์ (Zanesville) เป็นเมืองและเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดในมัสคิงกัมเคาน์ตี้ (Muskingum County) รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำลิคกิง (Licking River) และแม่น้ำมัสคิงกัม (Muskingum River) โดยอยู่ห่างจากเมืองโคลัมบัสไปทางทิศตะวันออกประมาณ 52 ไมล์ (84 กิโลเมตร)

จากการสำมะโนประชากรปี 2020 เมืองเซนส์วิลล์มีประชากร 24,765 คน ลดลงเล็กน้อยจากปี 2010 ซึ่งมีประชากร 25,487 คน เมืองนี้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะอดีตเมืองหลวงของรัฐโอไฮโอในช่วงปี ค.ศ. 1810 ถึง 1812 และเป็นศูนย์กลางของเขตไมโครโพลิแทนเซนส์วิลล์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่สถิติรวมโคลัมบัส-แมเรียน-เซนส์วิลล์

ประวัติศาสตร์

เมืองเซนส์วิลล์ตั้งชื่อตาม เอเบเนเซอร์ เซนส์ (Ebenezer Zane) ผู้บุกเบิกเส้นทาง Zane's Trace ซึ่งเป็นเส้นทางบุกเบิกจากวีลลิง รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย ไปยังเมย์สวิลล์ รัฐเคนทักกี ผ่านรัฐโอไฮโอ ในปี ค.ศ. 1797 เซนส์ได้มอบที่ดินเพื่อเป็นการชำระเงินให้แก่ลูกเขยของเขา จอห์น แมคอินไทร์ (John McIntire) ณ จุดที่เส้นทาง Zane's Trace บรรจบกับแม่น้ำมัสคิงกัม ต่อมาแมคอินไทร์ได้วางผังเมืองและเปิดโรงเตี๊ยมพร้อมบริการเรือข้ามฟากในปี ค.ศ. 1799 เดิมทีเมืองนี้มีชื่อว่า เวสต์บอร์น (Westbourne) ก่อนจะถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเซนส์วิลล์ในปี ค.ศ. 1801 ตามความประสงค์ของเซนส์

ในช่วงปี ค.ศ. 1810 ถึง 1812 เซนส์วิลล์ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงแห่งที่สองของรัฐโอไฮโอ นอกจากนี้ ถนนสายหลักแห่งชาติ (National Road) หรือทางหลวงสหรัฐหมายเลข 40 ยังตัดผ่านเมืองนี้ ทำให้เมืองเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงปี ค.ศ. 1820 ถึง 1850 และในช่วงทศวรรษ 1840 จนถึงสงครามกลางเมืองอเมริกา พื้นที่เซนส์วิลล์และพัทนัม (Putnam) ได้เป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายรถไฟใต้ดิน (Underground Railroad) ซึ่งเป็นเส้นทางลับในการช่วยเหลือทาสผิวดำให้หลบหนีไปสู่เสรีภาพ

หลังสงครามกลางเมือง เมืองเซนส์วิลล์กลายเป็นศูนย์กลางด้านการผลิตและสิ่งทอ และมีชื่อเสียงโด่งดังในด้านการลักลอบขายสุราในช่วงยุคห้ามจำหน่ายสุรา (Prohibition era) ย่านใจกลางเมืองเคยเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่รุ่งเรืองที่สุดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1820 จนถึงทศวรรษ 1970 โดยมีทั้งโรงงาน สำนักงาน ร้านค้า โรงแรม และโรงภาพยนตร์จำนวนมาก

อุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผา

เซนส์วิลล์เป็นที่รู้จักในระดับสากลในฐานะศูนย์กลางการผลิตเครื่องปั้นดินเผา เนื่องจากมีแหล่งดินเหนียวคุณภาพดีในท้องถิ่นและมีแม่น้ำไหลผ่าน ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 มีโรงงานเครื่องปั้นดินเผามากกว่าหนึ่งโหลดำเนินกิจการในเมืองและพื้นที่โดยรอบ ผลิตทั้งเครื่องปั้นดินเผาเชิงศิลปะและเครื่องใช้ในครัวเรือน ผู้ผลิตที่มีชื่อเสียง ได้แก่ Weller Pottery, Roseville Pottery, J. B. Owens Pottery Company, American Encaustic Tiling Company และ Mosaic Tile Company

เศรษฐกิจของเมืองขึ้นสู่จุดสูงสุดในทศวรรษ 1950 ก่อนจะเผชิญกับภาวะถดถอยหลังยุคอุตสาหกรรม เช่นเดียวกับเมืองอุตสาหกรรมหลายแห่งในสหรัฐอเมริกา ส่งผลให้ในศตวรรษที่ 21 เมืองนี้ประสบปัญหาความยากจนเรื้อรังและอัตราการว่างงานที่ค่อนข้างสูง

ภูมิศาสตร์

เซนส์วิลล์ตั้งอยู่ริมแม่น้ำมัสคิงกัม ณ จุดบรรจบกับแม่น้ำลิคกิง อยู่ห่างจากเมืองเคมบริดจ์ไปทางทิศตะวันตก 23 ไมล์ (37 กิโลเมตร) และห่างจากโคลัมบัสไปทางทิศตะวันออก 52 ไมล์ (84 กิโลเมตร) มีเส้นทางคมนาคมสำคัญคือ ถนนสายหลักแห่งชาติ (National Road), ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 40 และทางหลวงระหว่างรัฐหมายเลข 70 (Interstate 70) ที่ตัดผ่านแม่น้ำมัสคิงกัมในบริเวณนี้

ตามข้อมูลจากสำนักงานสำมะโนประชากรสหรัฐฯ เมืองนี้มีพื้นที่รวม 12.14 ตารางไมล์ (31.44 ตารางกิโลเมตร) แบ่งเป็นพื้นที่ดิน 11.77 ตารางไมล์ (30.48 ตารางกิโลเมตร) และพื้นที่น้ำ 0.37 ตารางไมล์ (0.96 ตารางกิโลเมตร)

ประชากรศาสตร์

ในทศวรรษ 1950 เซนส์วิลล์เป็นที่รู้จักในกลุ่มประชากรคนผิวดำที่มีผิวสีอ่อนซึ่งสามารถ "แฝงตัว" (pass) เข้าไปในสถานที่ที่จำกัดเฉพาะคนผิวขาวได้ ซึ่งลักษณะนี้เป็นผลมาจากประวัติศาสตร์การผสมผสานทางเชื้อชาติที่เกิดขึ้นจากการที่เมืองนี้เป็นจุดแวะพักของเครือข่ายรถไฟใต้ดิน (Underground Railroad)

จากการสำมะโนประชากรปี 2020 เมืองเซนส์วิลล์มีประชากร 24,765 คน โดยมีอายุเฉลี่ย 38.2 ปี ประชากร 22.9% มีอายุต่ำกว่า 18 ปี และ 18.8% มีอายุ 65 ปีขึ้นไป