การสำรวจยอดเขาเอเวอเรสต์ครั้งแรกของอังกฤษ ปี 1921

การสำรวจยอดเขาเอเวอเรสต์ของอังกฤษในปี 1921 เป็นภารกิจบุกเบิกที่มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อสำรวจความเป็นไปได้ในการเข้าถึงพื้นที่ใกล้เคียงของยอดเขาเอเวอเรสต์ ค้นหาเส้นทางที่เหมาะสมสำหรับการปีนขึ้นสู่ยอดเขา และหากเป็นไปได้ คือการพยายามพิชิตยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกเป็นครั้งแรก

บริบททางประวัติศาสตร์และการเตรียมการ

ในปี 1856 การสำรวจตรีโกณมิติครั้งใหญ่ (Great Trigonometric Survey) ได้คำนวณพบว่ายอดเขาที่สูงที่สุดในโลกไม่ใช่คังเจนจุงกา แต่เป็นยอดเขาที่เคยถูกมองข้ามซึ่งถูกเรียกว่า "Peak XV" โดยมีความสูง 29,002 ฟุต อย่างไรก็ตาม ความสนใจในการปีนเขาเพิ่งเริ่มต้น และมีอุปสรรคทั้งด้านการเมืองและความเชื่อ

ในปี 1907 สโมสรอัลไพน์ (Alpine Club) ได้วางแผนสำรวจเอเวอเรสต์เพื่อฉลองครบรอบ 50 ปี โดยมีนายพลชาร์ลส์ บรูซ เป็นผู้นำ แต่การเข้าสู่ทิเบตซึ่งปิดกั้นชาวต่างชาติมาโดยตลอดเป็นเรื่องยาก จนกระทั่งการดำเนินกิจกรรมทางจักรวรรดินิยมและการสำรวจของเซอร์ฟรานซิส ยังฮัสแบนด์ นำไปสู่สนธิสัญญาลาซาปี 1904 ทำให้การเข้าถึงทิเบตเริ่มเป็นไปได้

การจัดตั้งคณะสำรวจและสมาชิก

ในเดือนมกราคม 1921 สโมสรอัลไพน์และราชสมาคมภูมิศาสตร์ (Royal Geographical Society) ได้ร่วมกันจัดตั้ง "คณะกรรมการยอดเขาเอเวอเรสต์" เพื่อประสานงานและระดมทุน แม้ในช่วงแรกจะมีความต้องการให้พิชิตยอดเขาให้ได้ แต่ในที่สุดคณะกรรมการเห็นพ้องว่าวัตถุประสงค์หลักควรเป็นการสำรวจเส้นทาง (Reconnaissance)

พันเอกชาร์ลส์ โฮเวิร์ด-เบอร์รี (Charles Howard-Bury) ได้รับเลือกให้เป็นผู้นำคณะสำรวจ โดยมีสมาชิกคนสำคัญ ได้แก่:

• จอร์จ มัลลอรี (George Mallory): นักปีนเขาผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้นำการปีนเขาโดยพฤตินัย
• แฮโรลด์ เรบอร์น (Harold Raeburn) และ อเล็กซานเดอร์ เคลลาส (Alexander Kellas): นักปีนเขาผู้เชี่ยวชาญ
• กาย บูลล็อก (Guy Bullock): นักปีนเขารุ่นเยาว์
• แซนดี้ วอลลาสตัน (Sandy Wollaston): แพทย์และนักธรรมชาติวิทยา
• อเล็กซานเดอร์ เฮรอน (Alexander Heron): นักธรณีวิทยา

การเดินทางและการค้นพบเส้นทาง

คณะสำรวจออกเดินทางจากดาร์จีลิงในอินเดียบริติชเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 1921 โดยใช้ม้าและจามรีในการขนส่งเสบียง เดินทางผ่านสิกขิม เข้าสู่หุบเขาชัมบี และมุ่งหน้าสู่ที่ราบสูงทิเบต

ในระยะแรก คณะสำรวจได้สำรวจจากทางทิศเหนือและเข้าถึงธารน้ำแข็งรองบุก (Rongbuk Glacier) แต่พบว่าไม่มีเส้นทางที่น่าจะเป็นไปได้ในการขึ้นสู่ยอดเขา ต่อมาพวกเขาได้ค้นพบเส้นทางที่เหมาะสมกว่าทางทิศตะวันออก โดยการขึ้นไปตามธารน้ำแข็งคาร์ตา (Kharta Glacier) ข้ามช่องเขาลาคปา ลา (Lhakpa La) และลงสู่ธารน้ำแข็งอีสต์รองบุก (East Rongbuk Glacier)

คณะสำรวจสามารถเดินทางไปถึง นอร์ทโคล (North Col) ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ แต่ไม่สามารถปีนขึ้นไปได้สูงกว่านั้นก่อนที่จะต้องถอนตัวออกจากพื้นที่

บทสรุปและความสำเร็จ

ในแง่ของการสำรวจเส้นทาง ภารกิจนี้ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง เนื่องจากสามารถระบุเส้นทางเข้าถึงยอดเขาผ่านธารน้ำแข็งอีสต์รองบุกและนอร์ทโคล ซึ่งกลายเป็นเส้นทางหลักที่คณะสำรวจของอังกฤษในปี 1922 นำมาใช้ในการพยายามปีนขึ้นสู่ยอดเขาในเวลาต่อมา