การแบ่งเขตการปกครองของหมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐ

หมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐ (United States Virgin Islands) มีระบบการบริหารจัดการพื้นที่ที่ออกแบบมาเพื่อวัตถุประสงค์ในการดำเนินงานของรัฐบาลท้องถิ่น โดยมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นระดับเขต (Districts) และเขตย่อย (Sub-districts) เพื่อให้การบริหารจัดการทรัพยากรและประชากรในพื้นที่เกาะต่างๆ เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

การแบ่งเขตการปกครองระดับเขต (Districts)

รัฐบาลท้องถิ่นของหมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐได้กำหนดเขตการปกครองออกเป็น 2 เขตหลัก ซึ่งครอบคลุมเกาะหลักและเกาะบริวารที่อยู่ใกล้เคียง ดังนี้:

• เขตเซนต์ครอยซ์ (Saint Croix)
• เขตเซนต์โทมัสและเซนต์จอห์น (Saint Thomas and Saint John)

ในด้านการเมืองและการนิติบัญญัติ สภานิติบัญญัติของหมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐประกอบด้วยสมาชิกทั้งหมด 15 ที่นั่ง โดยมีการจัดสรรที่นั่งตามสัดส่วนพื้นที่ดังนี้:

• เขตเซนต์ครอยซ์: 7 ที่นั่ง
• เขตเซนต์โทมัสและเซนต์จอห์น: 7 ที่นั่ง
• ที่นั่งพิเศษสำหรับผู้ที่มีถิ่นที่อยู่ในเกาะเซนต์จอห์น: 1 ที่นั่ง

เป็นที่น่าสังเกตว่าหมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐไม่มีระบบเทศบาล (Municipalities) โดยมีรัฐบาลกลางของดินแดนเป็นผู้ดูแลการบริหารจัดการทั้งหมดเพียงหนึ่งเดียว

ประวัติการแบ่งเขตการปกครอง

ระบบการแบ่งเขตของหมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐมีการเปลี่ยนแปลงตามบริบททางการเมืองและกฎหมายในแต่ละยุคสมัย:

• ยุคอาณานิคม: ตามกฎหมายอาณานิคมปี 1863 ได้แบ่งเกาะออกเป็น 2 เทศบาล คือ เซนต์ครอยซ์ และ เซนต์โทมัส-เซนต์จอห์น โดยแต่ละแห่งมีสภาอาณานิคม (Colonial Council) ดูแล
• หลังการซื้อขายเกาะ: หลังจากสหรัฐอเมริกาเข้าครอบครองเกาะเหล่านี้ รัฐสภาสหรัฐฯ ได้ผ่านพระราชบัญญัติ Organic Act ปี 1936 ซึ่งเปลี่ยนสภาอาณานิคมให้กลายเป็นสภาเทศบาล (Municipal Councils)
• การปฏิรูปปี 1954: พระราชบัญญัติ Revised Organic Act of the Virgin Islands ปี 1954 ได้จัดตั้งสภานิติบัญญัติแบบสภาเดียว (Unicameral) ประกอบด้วยสมาชิก 11 คน แบ่งเป็น 3 เขต (ตามจำนวนเกาะหลัก)
• การปรับปรุงปี 1966: รัฐสภาสหรัฐฯ และสภานิติบัญญัติของหมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐได้ผ่านมติเพิ่มจำนวนสมาชิกสภาจาก 11 เป็น 15 ที่นั่ง และปรับเปลี่ยนการแบ่งเขตกลับมาเป็น 2 เขตหลัก พร้อมการจัดสรรที่นั่งตามรูปแบบปัจจุบัน

การแบ่งเขตย่อย (Subdistricts)

ในอดีต พื้นที่ในหมู่เกาะเวอร์จินสหรัฐถูกแบ่งออกเป็น "ควอเตอร์" (Quarters) และ "เอสเตท" (Estates) ซึ่งคำว่าควอเตอร์ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงหนึ่งในสี่ของพื้นที่ แต่เป็นชื่อเรียกเขตการปกครองย่อย การแบ่งพื้นที่แบบเอสเตทยังคงเป็นที่นิยมใช้ในปัจจุบันสำหรับการระบุที่อยู่ การนำทาง และการทำธุรกรรมด้านอสังหาริมทรัพย์

สำหรับการจัดทำสำมะโนประชากร สหรัฐฯ ได้ใช้เกาะหลัก 3 แห่ง (เซนต์โทมัส, เซนต์จอห์น และเซนต์ครอยซ์) เป็นหน่วยเทียบเท่ากับเคาน์ตี (County equivalents)

ในระยะหลัง รัฐบาลท้องถิ่นได้เปลี่ยนการใช้ควอเตอร์และเอสเตทในการทำสำมะโนประชากร มาเป็นการใช้ เขตย่อยสำมะโนประชากร 20 เขต (Census Subdistricts) ซึ่งถูกกำหนดขึ้นเพื่อให้สอดคล้องกับสภาพภูมิประเทศและการกระจายตัวของประชากรในปัจจุบัน โดยเขตย่อยเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นหน่วยการปกครองพลเรือนระดับย่อย (Minor Civil Divisions)