ฐานทัพอากาศแอนดรูวส์ ศูนย์กลางการบินของประธานาธิบดีสหรัฐฯ

ฐานทัพอากาศแอนดรูวส์ (Andrews Air Force Base หรือ Andrews AFB) เป็นส่วนสนามบินของ Joint Base Andrews ซึ่งอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (USAF) ตั้งอยู่ใกล้กับมอร์นิงไซด์ รัฐแมริแลนด์ ในเขตชานเมืองของวอชิงตัน ดี.ซี. ฐานทัพแห่งนี้มีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์อย่างยิ่งในฐานะเป็นฐานปฏิบัติการหลักของเครื่องบิน Boeing VC-25A สองลำ ซึ่งใช้รหัสเรียกขานว่า "Air Force One" เมื่อประธานาธิบดีสหรัฐฯ ประทับอยู่บนเครื่อง โดยปกติแล้วประธานาธิบดีจะใช้ฐานทัพอากาศแอนดรูวส์เป็นจุดเดินทางเข้าและออกจากวอชิงตัน ดี.ซี. ทางอากาศ

หน่วยงานหลักและการดำเนินงาน

หน่วยงานเจ้าบ้าน (Host Unit) ของฐานทัพคือ กองพลบินที่ 316 (316th Wing) ซึ่งสังกัดเขตกองทัพอากาศวอชิงตัน (Air Force District of Washington) โดยมีหน้าที่รับผิดชอบหลักดังนี้:

• การบำรุงรักษาขีดความสามารถในการขนส่งทางอากาศด้วยเฮลิคอปเตอร์เพื่อตอบโต้เหตุฉุกเฉิน และการตอบสนองต่อเหตุการณ์ไม่คาดฝันในเขตเมืองหลวงแห่งชาติ (National Capital Region) ซึ่งมีความสำคัญต่อความมั่นคงของชาติ
• การจัดระเบียบ การฝึกอบรม การจัดหาอุปกรณ์ และการเคลื่อนกำลังพลที่พร้อมรบสำหรับกองกำลังทางอากาศและอวกาศ (Air and Space Expeditionary Forces - AEFs)
• การรักษาความปลอดภัยของฐานติดตั้ง การบริการ และการจัดการสนามบิน เพื่อสนับสนุนประธานาธิบดี รองประธานาธิบดี ผู้นำระดับสูงของสหรัฐฯ และองค์กรผู้เช่า (Tenant Organizations) รวมถึงหน่วยงานรัฐบาลมากกว่า 50 แห่ง

นอกจากนี้ กองพลบินที่ 316 ยังให้การสนับสนุนด้านความปลอดภัย บุคลากร การจัดซื้อ การเงิน และโครงสร้างพื้นฐานแก่กองพลบินอีก 5 แห่ง, กองบัญชาการ 3 แห่ง, องค์กรผู้เช่ามากกว่า 80 แห่ง และหน่วยแยกทางภูมิศาสตร์ 148 หน่วย รวมถึงทหารอากาศกว่า 6,500 นายในอาคารเพนตากอน และทหารอากาศพร้อมครอบครัวอีกกว่า 60,000 นายในเขตเมืองหลวงและทั่วโลก

ประวัติความเป็นมา

ยุคเริ่มต้นและฐานทัพอากาศแคมป์สปริงส์

ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา กองทัพฝ่ายเหนือเคยใช้โบสถ์ในชนบทใกล้กับแคมป์สปริงส์ รัฐแมริแลนด์ เป็นที่พักแรม (ปัจจุบันคือ Chapel Two) ต่อมาในวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1941 ประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ ได้สั่งการให้ใช้พื้นที่ดังกล่าวเพื่อสร้างสนามบิน

ฐานทัพอากาศแคมป์สปริงส์ (Camp Springs Air Base) ถูกกำหนดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1942 และเริ่มก่อสร้างในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1942 โดยเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1943 พร้อมกับการมาถึงของเครื่องบินขับไล่ Republic P-47 Thunderbolt ลำแรก

การเปลี่ยนผ่านสู่แอนดรูวส์ฟิลด์และฐานทัพอากาศแอนดรูวส์

ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 สนามบินแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า แอนดรูวส์ฟิลด์ (Andrews Field) เพื่อเป็นเกียรติแก่ พลโท แฟรงก์ แอนดรูวส์ (Lt Gen. Frank Andrews) ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 ฐานทัพถูกโอนย้ายจากกองทัพบกไปยังกองทัพอากาศ และมีการนำเครื่องบินขับไล่ไอพ่นรุ่นแรก คือ F-80 Shooting Star เข้ามาประจำการ

วันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1948 พื้นที่แห่งนี้ได้รับการประกาศให้เป็น ฐานทัพอากาศแอนดรูวส์ (Andrews Air Force Base) อย่างเป็นทางการ โดยในช่วงทศวรรษ 1950 ฐานทัพได้กลายเป็นศูนย์กลางการฝึกความพร้อมรบสำหรับลูกเรือเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลาง B-25 Mitchell และเป็นสถานที่ฝึกบินเพื่อรักษาทักษะสำหรับนักบินทหารที่ได้รับมอบหมายหน้าที่อื่นที่ไม่ใช่การบินในพื้นที่วอชิงตัน