Anglican Arminianism ความเชื่อและความขัดแย้งในคริสตจักรแห่งอังกฤษ

Anglican Arminianism หรือลัทธิอาร์มิเนียนในคริสตจักรแห่งอังกฤษ เป็นตำแหน่งทางเทววิทยาที่กลายเป็นจุดสำคัญในประวัติศาสตร์ศาสนาของอังกฤษในช่วงศตวรรษที่ 17 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 (Charles I) ซึ่งนำไปสู่ความขัดแย้งทางศาสนาและการเมืองที่รุนแรง

ลักษณะสำคัญของ Anglican Arminianism

หัวใจสำคัญของลัทธิอาร์มิเนียนคือการปฏิเสธหลักการ "การกำหนดล่วงหน้า" (Predestination) ซึ่งเป็นหลักการพื้นฐานของลัทธิคาลวิน (Calvinism) โดยเชื่อว่ามนุษย์มีส่วนร่วมในการตอบสนองต่อความรอดของพระเจ้า ไม่ใช่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าโดยพระเจ้าเพียงผู้เดียว

ความแตกต่างระหว่างอาร์มิเนียนในเนเธอร์แลนด์และอังกฤษ

ในขณะที่คำว่า "Arminianism" ในเทววิทยาโปรเตสแตนต์ทั่วไปอ้างอิงถึง Jacobus Arminius นักเทววิทยาชาวดัตช์ แต่ในบริบทของอังกฤษ คำนี้มีความหมายที่กว้างกว่านั้น โดยครอบคลุมถึง:

• โครงสร้างการปกครอง: การเน้นย้ำถึงอำนาจของบิชอป (Episcopal authority) และการควบคุมจากส่วนกลาง
• พิธีกรรม: การให้ความสำคัญกับความสง่างามของพิธีกรรมทางศาสนา (Liturgical reverence) และความศักดิ์สิทธิ์ของพื้นที่ในโบสถ์
• การเมือง: การใช้อำนาจของรัฐบาลกลางในการควบคุมนักบวชและระเบียบวินัยของคริสตจักร

ความขัดแย้งกับกลุ่มพิวริตัน (Puritans)

กลุ่มพิวริตันซึ่งยึดถือลัทธิคาลวินอย่างเคร่งครัดได้ต่อสู้กับลัทธิอาร์มิเนียนอย่างรุนแรง โดยมองว่าลัทธินี้เป็นทางกลับไปสู่คาทอลิก (Popery) และเป็นภัยคุกคามต่อความเชื่อที่ถูกต้อง

พระเจ้าเจมส์ที่ 1 (James I) ทรงคัดค้านลัทธิอาร์มิเนียนในช่วงการประชุม Synod of Dort (1618–1619) ซึ่งเป็นจุดที่ตัวแทนจากอังกฤษได้ร่วมกำหนดหลักการของลัทธิคาลวิน แต่ในเวลาต่อมา พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 (Charles I) ทรงสนับสนุนลัทธิอาร์มิเนียนอย่างเต็มที่ ซึ่งนำไปสู่การต่อสู้ทางอำนาจระหว่างฝ่ายสนับสนุนบิชอปและฝ่ายพิวริตันในรัฐสภา

มรดกทางเทววิทยาและอิทธิพล

ลัทธิอาร์มิเนียนในอังกฤษได้สร้างรากฐานให้กับกลุ่ม Caroline Divines เช่น Lancelot Andrewes และ William Laud ซึ่งเน้นย้ำถึงความศักดิ์สิทธิ์ของพิธีกรรมและอำนาจการปกครองของคริสตจักร

นอกจากนี้ ในศตวรรษที่ 18 ลัทธิอาร์มิเนียนได้วิวัฒนาการไปสู่เทววิทยาแบบ Wesleyan–Arminian ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของนิกายเมทอดิสต์ (Methodists) ที่แยกตัวออกมาจากคริสตจักรแห่งอังกฤษในเวลาต่อมา