แอนโทนี ฮิกกีย์ นักเทววิทยาชาวไอริชและนักปราชญ์ฟรันซิสกัน

แอนโทนี ฮิกกีย์ (Antony Hickey หรือในชื่อภาษาไอริชว่า Antony Ó hÍceadha; ค.ศ. 1586 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1641) เป็นนักเทววิทยาชาวไอริชและสมาชิกคณะฟรันซิสกัน ผู้มีบทบาทสำคัญในแวดวงวิชาการทางศาสนาคาทอลิกในช่วงศตวรรษที่ 17 โดยเฉพาะในกรุงโรมและยุโรปภาคพื้นทวีป

ประวัติและการศึกษา

ฮิกกีย์เกิดในเขตบารอนีแห่งไอแลนด์ส (Barony of Islands) เคาน์ตีแคลร์ ประเทศไอร์แลนด์ โดยมาจากครอบครัวที่มีพื้นฐานเป็นกวี (Bardic family) เขาได้รับการศึกษาในท้องถิ่นก่อนจะเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยเซนต์แอนโทนี (College of St Antony) ณ เมืองลูเวน (Louvain) ซึ่งเป็นสถาบันที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อนักศึกษาชาวไอริชที่นับถือศาสนาโรมันคาทอลิกโดยเฉพาะ

เขาเข้าสู่คณะฟรันซิสกันเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1607 โดยมีอาจารย์ผู้สอนที่สำคัญคือ ฮิวจ์ แมค แอน บาร์ด (Hugh Mac an Bhaird) และฮิวจ์ แมค คาเวลล์ (Hugh Mac Caghwell) ซึ่งในเวลาต่อมาแมค คาเวลล์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นอาร์ชบิชอปแห่งอาร์มาห์

บทบาททางวิชาการและการทำงานในกรุงโรม

หลังจากได้รับศีลบวชเป็นพระสงฆ์ ฮิกกีย์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์สอนวิชาเทววิทยาที่เมืองลูเวน และต่อมาได้เป็นศาสตราจารย์ที่วิทยาลัยเซนต์ฟรันซิส (College of St Francis) ในเมืองโคโลญจน์

ในปี ค.ศ. 1619 เขาถูกเรียกตัวไปยังกรุงโรมเพื่อร่วมงานกับบิดา ลุค วาดดิ้ง (Father Luke Wadding) ในการจัดเตรียมเอกสาร Annals of the Franciscan Order เพื่อการตีพิมพ์ รวมถึงการรวบรวมผลงานของดันส์ สโกตัส (Duns Scotus) นอกจากนี้ ฮิกกีย์ยังมีบทบาทสำคัญในคณะกรรมการที่ได้รับแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 เพื่อปรับปรุงหนังสือสวดภาวนาของโรมัน (Roman Breviary) และตรวจสอบกิจการของคริสตจักรตะวันออก

ในปี ค.ศ. 1639 เขาได้รับเลือกให้เป็น Definitor General ในการประชุมสมัชชาใหญ่ของคณะฟรันซิสกันที่กรุงโรม โดยเขาพำนักอยู่ที่วิทยาลัยเซนต์อิสิดอร์ (College of Saint Isidore) ในกรุงโรมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1624 จนกระทั่งเสียชีวิต

ผลงานทางเทววิทยา

ฮิกกีย์เป็นที่ยอมรับในด้านความรู้และความเฉียบแหลม โดยเฉพาะในการอภิปรายเรื่องหลักความเชื่อเรื่องการปฏิสนธินิรมล (Immaculate Conception) ซึ่งผลงานของเขาในหัวข้อนี้ได้รับการยกย่องจาก มาร์ราซียุส (Marracius) ในหนังสือ Bibliotheca Mariana ว่าเป็นผลงานที่โดดเด่นและสมบูรณ์

ผลงานเขียนที่สำคัญของเขา ได้แก่:

• Commentarii in Lib. IV Sententiarum (ตีพิมพ์ที่เมืองลียง ค.ศ. 1639): งานวิเคราะห์หนังสือ Sentences เล่มที่ 4 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงทัศนะที่กว้างขวางและการใช้ระเบียบวิธีทางประวัติศาสตร์ควบคู่ไปกับวิธีแบบสโกลาสติก (Scholastic method) ในการวิเคราะห์เทววิทยาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์
• Nitela Franciscanæ Religionis (ตีพิมพ์ที่เมืองลียง ค.ศ. 1627): งานเขียนที่ปกป้องประวัติศาสตร์ยุคแรกของคณะฟรันซิสกันจากการโต้แย้งของ อับราฮัม บโซเวียส (Abraham Bzovius)
• De Conceptione Immaculata B. Mariæ Virginis: บทความว่าด้วยการปฏิสนธินิรมลของพระนางมารีย์พรหมจารี
• De Stigmatibus S. Catharinæ Senensis: งานเขียนเกี่ยวกับรอยแผลศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญแคทเธอรีนแห่งเซียน่า ซึ่งเขียนขึ้นตามคำสั่งของสมณสภาแห่งพิธีกรรม (Sacred Congregation of Rites)
• Ad pleraque dubia moralia, et ascetica, gravissimæ responsiones: งานตอบคำถามด้านศีลธรรมและจิตวิญญาณ ซึ่งบิดาวาดดิ้งยกย่องว่าเป็นงานที่มีความรู้ลึกซึ้ง (ปัจจุบันยังคงเป็นต้นฉบับลายมือเขียน)