พลเมืองชาวอาหรับของอิสราเอล อัตลักษณ์และประวัติศาสตร์

ชาวอาหรับปาเลสไตน์เป็นชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอิสราเอล โดยมีอัตลักษณ์ที่ซับซ้อนซึ่งครอบคลุมทั้งในด้านพลเมือง ศาสนา และชาติพันธุ์ ซึ่งคนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้มักระบุว่าตนเองเป็น พลเมืองปาเลสไตน์ของอิสราเอล

ประวัติศาสตร์และการได้รับสิทธิพลเมือง

หลังสงครามปาเลสไตน์ปี 1948 รัฐบาลอิสราเอลได้มอบสิทธิพลเมืองให้แก่ชาวปาเลสไตน์ที่ยังคงอาศัยอยู่หรือไม่ได้ถูกขับไล่ออกไป อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องอยู่ภายใต้กฎอัยการศึกจนถึงปี 1966 ซึ่งแตกต่างจากพลเมืองอิสราเอลกลุ่มอื่น

ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อิสราเอลได้มอบสิทธิการขอสัญชาติให้แก่ชาวปาเลสไตน์ในเยรูซาเล็มตะวันออกและชาวซีเรียในที่ราบสูงโกลัน โดยการผนวกดินแดนทั้งสองพื้นที่เข้ากับประเทศ แต่การได้รับสัญชาติอิสราเอลในเยรูซาเล็มตะวันออกนั้นเกิดขึ้นได้น้อยมาก โดยในปี 2022 มีชาวปาเลสไตน์ในเยรูซาเล็มตะวันออกเพียง 5% เท่านั้นที่เป็นพลเมืองอิสราเอล เนื่องจากสังคมปาเลสไตน์ไม่เห็นด้วยกับการโอนสัญชาติซึ่งมองว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิดกับการยึดครอง

ประชากรศาสตร์และสังคม

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติกลางของอิสราเอล ในปี 2023 ประชากรชาวอาหรับในอิสราเอลมีจำนวน 2.1 ล้านคน หรือคิดเป็น 21% ของประชากรทั้งหมด ส่วนใหญ่ระบุตัวตนว่าเป็นชาวอาหรับหรือชาวปาเลสไตน์โดยสัญชาติ และเป็นชาวอิสราเอลโดยสิทธิพลเมือง

ชาวอาหรับส่วนใหญ่พำนักอยู่ในเมืองและตำบลที่ชาวอาหรับเป็นเสียงส่วนใหญ่ ซึ่งบางแห่งเป็นพื้นที่ที่ยากจนที่สุดในประเทศ และมักจะเข้าเรียนในโรงเรียนที่แยกจากโรงเรียนของชาวอิสราเอลเชื้อสายยิวในระดับหนึ่ง

ในด้านการเมือง พรรคการเมืองของชาวอาหรับไม่เคยเข้าร่วมรัฐบาลผสมจนกระทั่งปี 2021 เมื่อพรรค United Arab List ได้กลายเป็นพรรคแรกที่ทำเช่นนั้น ทั้งนี้ กลุ่มชาวดรูซและชาวเบดูอินในเนเกฟและกาลิลี มีแนวโน้มที่จะแสดงความผูกพันกับอิสราเอลมากกว่ากลุ่มอื่นและมักระบุตนเองว่าเป็นชาวอิสราเอล

ภาษาและศาสนา

พลเมืองชาวอาหรับในอิสราเอลพูดได้ทั้งภาษาอาหรับและภาษาฮีบรู โดยภาษาถิ่นส่วนใหญ่เป็นภาษาอาหรับเลแวนไทน์ (Levantine Arabic) เช่น ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ในตอนกลางของอิสราเอล และภาษาอาหรับเลบานอนทางตอนเหนือ โดยเฉพาะในกลุ่มชาวดรูซ ส่วนชาวเบดูอินในเนเกฟจะพูดภาษาอาหรับถิ่นตะวันตกเฉียงเหนือ

เนื่องจากภาษาอาหรับที่ใช้ในอิสราเอลมีการรับคำยืมจากภาษาฮีบรูเข้ามาใช้จำนวนมาก บางครั้งจึงถูกเรียกว่า ภาษาอาหรับสำเนียงอิสราเอล

ในด้านศาสนา ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม แต่มีชนกลุ่มน้อยที่เป็นชาวคริสต์และชาวดรูซ

คำศัพท์และอัตลักษณ์

การเลือกใช้คำเรียกพลเมืองชาวอาหรับในอิสราเอลเป็นประเด็นทางการเมืองที่ละเอียดอ่อน ผู้สนับสนุนอิสราเอลมักใช้คำว่า "ชาวอาหรับอิสราเอล" (Israeli Arab) เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวถึงปาเลสไตน์ ในขณะที่ผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์อิสราเอลหรือผู้สนับสนุนปาเลสไตน์มักใช้คำว่า "ชาวปาเลสไตน์" (Palestinian) หรือ "ชาวอาหรับปาเลสไตน์" (Palestinian Arab)

คำเรียกที่หลากหลาย

พลเมืองชาวอาหรับ/ปาเลสไตน์ในอิสราเอลอาจเรียกตนเองด้วยคำต่างๆ ดังนี้:

• พลเมืองปาเลสไตน์ของอิสราเอล (Palestinian citizens of Israel) - คำที่คนส่วนใหญ่ในชุมชนนี้ชอบใช้
• ชาวอาหรับปาเลสไตน์ (Palestinian Arabs)
• ชาวปาเลสไตน์ในอิสราเอล (Palestinians in Israel)
• ชาวอาหรับอิสราเอล (Israeli Arabs)
• ชาวอาหรับปี '48 (48ers)

สำหรับคำว่า "ชาวอาหรับภายในเส้นสีเขียว" (Arabs inside the Green Line) หรือ "ชาวอาหรับภายใน" (Arab al-Dākhil) จะไม่ถูกนำมาใช้เรียกชาวอาหรับในเยรูซาเล็มตะวันออกหรือชาวดรูซในที่ราบสูงโกลัน เนื่องจากพื้นที่เหล่านี้ถูกยึดครองในปี 1967