บาบา ดยาล สิงห์ ผู้ก่อตั้งนิกายเนรังคารีและนักปฏิรูปศาสนาซิกข์

บาบา ดยาล สิงห์ (17 พฤษภาคม 1783 – 30 มกราคม 1855) หรือที่รู้จักในชื่อ บาบา ดยาล เป็นนักปฏิรูปศาสนาซิกข์กลุ่ม Sahajdhari ซึ่งมีพันธกิจหลักในการนำชาวซิกข์กลับไปสู่คำสอนดั้งเดิมในคัมภีร์ Adi Granth และการทำสมาธิ (Simran) เขาเป็นผู้ก่อตั้งนิกาย เนรังคารี (Nirankari) ซึ่งเน้นย้ำถึงความไร้รูปทรงของพระเจ้า

ชีวิตช่วงต้น

ดยาล สิงห์ เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 1783 ที่เมืองเปชาวาร์ เป็นบุตรของราม สะไฮ นายธนาคาร และลัดดิกกี้ บุตรสาวของวาสาขะ สิงห์ แห่งโรห์ตัส บิดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก ในช่วงวัยเด็กเขาได้รับการศึกษาในภาษาคุรุมุขี, เปอร์เซีย และปาชโต

เส้นทางทางศาสนาและการปฏิรูป

หลังจากมารดาเสียชีวิตในปี 1802 ดยาล สิงห์ ย้ายไปอยู่ที่เมืองราวัลปินดีและทำงานเป็นพ่อค้าของชำ ในช่วงเวลานี้เองที่เขาเริ่มเผยแผ่คำสอนแก่ชุมชนชาวซิกข์ในคุรุดวารา (วัดซิกข์) สองแห่ง เมื่ออายุ 18 ปี เขาเล่าว่าได้รับเสียงภายในจิตใจที่บอกให้เขาต่อต้านพิธีกรรมที่ว่างเปล่า ขจัดความเขลา และประกาศว่าเขาคือ เนรังคารี ที่แท้จริง

การต่อต้านพิธีกรรมและรูปเคารพ

ข้อความหลักของเขาคือการเตือนว่าพิธีกรรมและแนวทางปฏิบัติที่เหล่าคุรุซิกข์เคยปฏิเสธได้เริ่มกลับเข้ามาแทรกซึมในศาสนาอีกครั้ง สิ่งที่เขาต่อต้านอย่างรุนแรงที่สุดคือการใช้รูปเคารพในการบูชา เนื่องจากเขาเชื่อว่าพระเจ้าคือ นิรังการ์ (Nirankar) ซึ่งหมายถึง "ผู้ไร้รูปทรง" หรือ "ผู้ไร้รูปลักษณ์"

ในช่วงการเติบโตของจักรวรรดิซิกข์ แนวทางปฏิบัติของฮินดูจำนวนมากได้เข้ามาปะปนกับศาสนาซิกข์ ซึ่งเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เขาลุกขึ้นมาปฏิรูป เขาและกลุ่มผู้ติดตามจึงถูกเรียกว่า เนรังคารี

นวัตกรรมทางสังคมและจริยธรรม

• พิธีแต่งงาน: ในปี 1808 ดยาล สิงห์ ได้สร้างบรรทัดฐานใหม่ในการแต่งงาน โดยไม่เชิญพราหมณ์มาประกอบพิธี แต่เลือกใช้บทสวดจากคัมภีร์ Guru Granth Sahib แทน ซึ่งกลายเป็นรากฐานของประเพณีการแต่งงานแบบซิกข์ (Lavan และ Anand) ในปัจจุบัน
• การใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย: เขาต่อต้านการแสดงความมั่งคั่งอย่างฟุ่มเฟือยของชนชั้นสูงและราชวงศ์ โดยเน้นย้ำคำสอนเรื่อง Kirat Karo หรือการทำมาหากินอย่างสุจริต
• ศีลธรรมและการปฏิบัติ: เขาส่งเสริมความกตัญญูต่อบิดามารดา ต่อต้านการใช้ยาเสพติดและสิ่งมึนเมา และสนับสนุนให้จัดพิธีกรรมทางศาสนาอย่างเรียบง่าย
• การปฏิบัติทางจิตวิญญาณ: เขาส่งเสริมการทำ Naam Simran และ Naam Japna (การระลึกถึงพระนามของพระเจ้า) และเน้นย้ำว่าคัมภีร์ Guru Granth Sahib คือศูนย์กลางและเป้าหมายสูงสุดในการนำทางจิตวิญญาณ

ผู้ติดตามส่วนใหญ่ของเขาเป็นพ่อค้าและเจ้าของร้านค้า หลังจากที่เขาถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าคุรุดวาราบางแห่งเนื่องจากคำสอนที่ขัดแย้งกับความเชื่อเดิม เขาจึงตัดสินใจซื้อที่ดินและสร้าง ดุรบาร์ (Durbar) หรือศาลของตนเองขึ้นมา ซึ่งกล่าวกันว่า รันจิต สิงห์ แห่งจักรวรรดิซิกข์ เคยมาเยี่ยมเยียนเขาด้วย

การต่อต้านและจุดจบ

นิกายของเขาถูกต่อต้านอย่างหนักจากผู้สืบเชื้อสายของคุรุนานัก (ตระกูลเบดี) และวรรณะพราหมณ์ รายงานจากกลุ่มมิชชันนารีคริสเตียนในปี 1853 ระบุว่ากลุ่มเนรังคารีปฏิเสธรูปเคารพและให้ความเคารพเพียงคุรุนานักและคัมภีร์ของท่านเท่านั้น นอกจากนี้ พวกเขายังมีประเพณีการจัดการศพที่ไม่เผา (แบบฮินดู) และไม่ฝัง (แบบคริสต์หรือมุสลิม) แต่ใช้วิธีการลอยศพในแม่น้ำแทน

การเสียชีวิตและผู้สืบทอด

บาบา ดยาล สิงห์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1855 บุตรชายคนโตของเขา ดาร์บารา สิงห์ ได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำนิกายเนรังคารี และเป็นผู้รวบรวมบันทึกคำสอนของบิดา พร้อมทั้งเผยแผ่คำสอนออกไปนอกพื้นที่ราวัลปินดี