Baldomero Espartero นายพลและรัฐบุรุษผู้ทรงอิทธิพลของสเปน

Baldomero Fernández-Espartero y Álvarez de Toro (27 กุมภาพันธ์ 1793 – 8 มกราคม 1879) เป็นนายพลและรัฐบุรุษชาวสเปนผู้มีบทบาทสำคัญยิ่งในประวัติศาสตร์การเมืองและการทหารของสเปนในช่วงศตวรรษที่ 19 เขาเคยดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (Regent of the Realm), นายกรัฐมนตรีถึงสามครั้ง และประธานสภาผู้แทนราษฎรในช่วงเวลาสั้นๆ นอกจากนี้เขายังได้รับบรรดาศักดิ์มากมาย เช่น เจ้าชายแห่ง Vergara, ดยุกแห่ง la Victoria และเคานต์แห่ง Luchana โดยได้รับฉายาว่า "ผู้สร้างสันติภาพ" (the Peacemaker)

ต้นกำเนิดและการสร้างตัว

Espartero เป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของ "คนที่สร้างตัวด้วยตนเอง" (self-made man) เขาเกิดในครอบครัวที่ต่ำต้อย โดยเป็นบุตรของช่างทำเกวียนในหมู่บ้านเล็กๆ แม้ว่าในตอนแรกเขาจะถูกกำหนดให้เข้าสู่เส้นทางนักบวช แต่ในที่สุดเขาก็เลือกเส้นทางทหารและได้เข้าร่วมในสงครามคาบสมุทร (Peninsular War)

เส้นทางอาชีพทหาร

Espartero เข้ารับราชการทหารเมื่ออายุ 16 ปี โดยเริ่มจากกรมทหารราบ "Ciudad Rodrigo" ในเมืองเซบียา เขาได้เข้าร่วมในสมรภูมิ Ocaña และเข้าศึกษาในโรงเรียนนายร้อยทหารบก โดยมีความสามารถโดดเด่นในด้านคณิตศาสตร์ การเขียนแบบทางเทคนิค และยุทธวิธีทางทหาร

ในช่วงปี 1815 เขาได้เดินทางไปยังอเมริกาใต้เพื่อช่วยระงับการกบฏของอาณานิคมสเปน เขาใช้เวลาแปดปีในดินแดนดังกล่าวและสร้างชื่อเสียงจากการต่อสู้ โดยได้รับยศนายพันและพันเอกในสมรภูมิ Cochabamba และ Sopahuy

บทบาททางการเมืองและสงครามคาร์ลิสต์

Espartero กลายเป็นผู้ปกป้องสิทธิในการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลลาที่ 2 (Isabella II) ในช่วงสงครามคาร์ลิสต์ครั้งที่หนึ่ง (First Carlist War) เขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บัญชาการในจังหวัดบิสกาย และสามารถเอาชนะศัตรูได้อย่างเด็ดขาด

ด้วยชัยชนะในสงครามคาร์ลิสต์ เขาจึงกลายเป็นแชมป์ของฝ่ายเสรีนิยม (Liberals) และก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในปี 1840 แทนที่ Maria Christina

การเมืองในยุค Isabella II

Espartero เกี่ยวข้องกับพรรคก้าวหน้า (Progressive Party) และเป็นหนึ่งในกลุ่ม "espadones" (ดาบใหญ่) ซึ่งหมายถึงนายพลที่ผันตัวมาเป็นนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลที่ครอบงำการเมืองสเปนในยุคนั้น เขาถูกถอดถอนจากตำแหน่งผู้สำเร็จราชการในปี 1843 แต่ยังคงได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่ชนชั้นล่างตลอดช่วงทศวรรษ 1860

หลังจากการปฏิวัติ Glorious Revolution ในปี 1868 และการโค่นล้มสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลลาที่ 2 เขาได้กลายเป็นผู้สมัครที่ได้รับความนิยมอย่างมากในการเป็นประมุขของประเทศ ไม่ว่าจะเป็นในฐานะประธานาธิบดีของสาธารณรัฐหรือในฐานะกษัตริย์