เบลลาโจ เมืองริมทะเลสาบโคโมที่สวยที่สุดในอิตาลี

เบลลาโจ (ภาษาอิตาลี: Bellagio) เป็นเทศบาล (comune) ในจังหวัดโคโม แคว้นลอมบาร์ดี ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญของทะเลสาบโคโม (Lake Como) หรือที่รู้จักในชื่อละตินว่า ลาริโอ (Lario) โดยตัวเมืองตั้งอยู่บนปลายคาบสมุทรซึ่งเป็นจุดที่ทะเลสาบแยกออกเป็นสองแขนทางทิศใต้ ก่อให้เกิดพื้นที่ที่เรียกว่า Triangolo lariano (สามเหลี่ยมลาริโอ)

ด้วยตำแหน่งที่ตั้งซึ่งสามารถมองเห็นทัศนียภาพของเทือกเขาแอลป์ทางตอนเหนือและผืนน้ำที่กว้างขวาง ทำให้เบลลาโจเป็นจุดหมายปลายทางที่มีชื่อเสียงระดับโลกในด้านความงามทางธรรมชาติและสถาปัตยกรรม โดยปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ Comunità montana del Triangolo lariano ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองคันโซ (Canzo)

ประวัติศาสตร์ของเบลลาโจ

ยุคเริ่มต้นและยุคก่อนประวัติศาสตร์

หลักฐานการอยู่อาศัยของมนุษย์รอบบริเวณเบลลาโจสามารถย้อนกลับไปได้ถึงยุคหินเก่า (Paleolithic) ประมาณ 30,000 ปีก่อน โดยในช่วงศตวรรษที่ 7 ถึง 5 ก่อนคริสตกาล คาดว่ามีการสร้าง castellum หรือนิคมป้อมปราการบนยอดเขา ซึ่งอาจใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและศูนย์กลางการค้าสำหรับหมู่บ้านต่าง ๆ รอบทะเลสาบ

ตั้งแต่ประมาณ 400 ปีก่อนคริสตกาล เผ่าอินซูเบรส (Insubres) ซึ่งเป็นชนเผ่าเซลติก ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานเป็นกลุ่มแรกในบริเวณนี้ โดยครอบครองชายฝั่งตะวันตกของทะเลสาบโคโมจนถึงจุดกึ่งกลาง ต่อมาในช่วงประมาณ 600 ปีก่อนคริสตกาล ชาวกอล (Gauls) ภายใต้การนำของเบลโลเวโซ (Belloveso) ได้เข้ายึดครองและสถาปนาอำนาจในมิลานและโคโม โดยใช้เบลลาโจเป็นจุดยุทธศาสตร์ทางทหารทางตอนเหนือสุดของดินแดน

ยุคโรมัน

ในปี 225 ก่อนคริสตกาล ชาวโรมันเริ่มขยายอำนาจขึ้นสู่ทิศเหนือและเข้ายึดครองดินแดนของชาวกอล-อินซูเบรส กองทัพโรมันภายใต้การนำของกงสุล มาร์คัส คลาวดิอุส มาร์เซลลัส (Marcus Claudius Marcellus) สามารถเอาชนะศัตรูได้ที่บริเวณคาเมอร์ลาตา (Camerlata) ทำให้โรมันเข้าควบคุมเมืองโคโมและชายฝั่งทะเลสาบทั้งหมด

เบลลาโจกลายเป็นจุดพักทัพและจุดส่งกำลังบำรุงสำหรับกองทัพโรมันที่มุ่งหน้าไปยังแคว้นเรเทีย (Raetia) และช่องเขา สปลูเกน (Splügen Pass) โดยบริเวณที่ตั้งของวิลลา เซอร์เบลโลนี (Villa Serbelloni) ในปัจจุบัน เคยเป็นจุดที่กองทัพโรมันใช้พักแรมในช่วงฤดูหนาวเนื่องจากมีสภาพอากาศที่อบอุ่นและกำบังลมเหนือได้ดี

ในด้านเกษตรกรรม ชาวโรมันได้นำพืชพรรณจากเมดิเตอร์เรเนียนเข้ามาปลูก เช่น มะกอก และใบกระวาน (Bay Laurel) ซึ่งเชื่อกันว่าชื่อละตินของใบกระวานคือ Laurus เป็นที่มาของชื่อเรียกทะเลสาบโคโมในภาษาละตินว่า Larius

ยุคกลางและการเปลี่ยนแปลงอำนาจ

ในช่วงยุคการอพยพ (Migration Period) นายพลนาร์เซส (Narses) ภายใต้คำสั่งของจักรพรรดิยุสติเนียนที่ 1 ได้สร้างแนวป้องกันตามแนวทะเลสาบโคโมเพื่อต่อต้านชาวกอธ (Goths) โดยมีการสร้างป้อมปราการที่เบลลาโจ และเกาะอิโซลา โคมาซินา (Isola Comacina)

ต่อมาในปี ค.ศ. 568 ชาวลอมบาร์ด (Lombards) ได้เข้ายึดครองหุบเขาแอลป์และพื้นที่ริมทะเลสาบ รวมถึงป้อมปราการที่เบลลาโจด้วย จนกระทั่งในยุคของพระเจ้าชาร์เลอมาญ (Charlemagne) ชาวแฟรงก์ (Franks) ได้เข้าพิชิตชาวลอมบาร์ดในปี ค.ศ. 773 และแบ่งดินแดนออกเป็นเคาน์ตี (Counties) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของระบบฟิวดัลในพื้นที่นี้ โดยเบลลาโจตกอยู่ภายใต้การปกครองของเคาน์ตีแห่งมิลาน

ลักษณะทางภูมิศาสตร์และจุดเด่น

เบลลาโจตั้งอยู่บนจุดบรรจบของแขนสองข้างของทะเลสาบโคโม ทำให้เมืองนี้มีลักษณะเป็นคาบสมุทรที่ยื่นออกไปในน้ำ ทัศนียภาพที่โดดเด่นคือการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีคลาสสิก บ้านเรือนสีสันสดใส และสวนพฤกษศาสตร์ที่สวยงาม โดยมีฉากหลังเป็นเทือกเขาแอลป์ที่ปกคลุมด้วยหิมะในบางฤดูกาล