เบอร์นาร์ด ที. เฟลด์ จากผู้สร้างระเบิดปรมาณูสู่ผู้รณรงค์สันติภาพ

เบอร์นาร์ด ทอ็บ เฟลด์ (Bernard Taub Feld) (21 ธันวาคม 1919 – 19 กุมภาพันธ์ 1993) เป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ผู้ทรงคุณวุฒิแห่งสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) ผู้ซึ่งมีเส้นทางชีวิตที่น่าสนใจ จากการเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาอาวุธที่ทำลายล้างรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ไปสู่การเป็นผู้นำระดับโลกในการรณรงค์เพื่อกำจัดอาวุธนิวเคลียร์ให้หมดสิ้นไปจากโลก

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

เฟลด์เกิดที่บรูคลิน นิวยอร์ก เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิทยาศาสตร์จาก City College of New York ในปี 1939 และได้เข้าศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย อย่างไรก็ตาม เขาได้ระงับการเรียนไว้ชั่วคราวเพื่อเข้าร่วมความพยายามในสงครามของสหรัฐอเมริกา

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เฟลด์ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ช่วยของ เอนรีโก เฟอร์มี (Enrico Fermi) และ เลโอ ซิลลาร์ด (Leó Szilárd) ใน โครงการแมนแฮตตัน (Manhattan Project) ซึ่งเป็นโครงการลับในการสร้างระเบิดปรมาณู หลังจากสงครามสิ้นสุดลง เขาได้กลับไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียจนสำเร็จปริญญาเอกในปี 1945 โดยมี วิลลิส แลมบ์ (Willis Lamb) เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์

เส้นทางอาชีพและการไถ่บาป

เฟลด์เคยกล่าวถึงบทบาทของเขาในโครงการแมนแฮตตันว่า "ผมมีส่วนร่วมในบาปกำเนิด และผมได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตเพื่อไถ่บาปนั้น" คำพูดนี้สะท้อนถึงความรู้สึกผิดและการอุทิศตนในเวลาต่อมาเพื่อสันติภาพ

เขาดำรงตำแหน่งอาจารย์ที่ MIT ตั้งแต่ปี 1948 จนกระทั่งเกษียณอายุในปี 1990 นอกจากบทบาททางวิชาการแล้ว เขายังมีบทบาทสำคัญในองค์กรระดับโลกหลายแห่ง ได้แก่:

• ประธานมูลนิธิรางวัลสันติภาพอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein Peace Prize Foundation)
• บรรณาธิการวารสาร Bulletin of the Atomic Scientists
• หัวหน้าคณะกรรมการพัควัช (Pugwash Committee) ของสหรัฐอเมริกา

เฟลด์ยังเป็นนักวิจัยของมูลนิธิฟอร์ด และเป็นนักวิทยาศาสตร์รับเชิญที่ศูนย์วิจัยนิวเคลียร์แห่งยุโรป (CERN) ในกรุงเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

บทบาทในการรณรงค์เพื่อสันติภาพและศัตรูของนิกสัน

การประชุมพัควัชว่าด้วยวิทยาศาสตร์และกิจการโลก (Pugwash Conferences on Science and World Affairs) ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี 1995 มีเฟลด์เป็นผู้นำคนสำคัญ โดยเขาดำรงตำแหน่งประธานฝ่ายสหรัฐฯ ระหว่างปี 1963-1973 และประธานระดับนานาชาติระหว่างปี 1973-1978

บทบาทที่โดดเด่นในการต่อต้านอาวุธนิวเคลียร์ทำให้เขาตกเป็นเป้าหมายของทำเนียบขาวในสมัยของประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน โดยเฟลด์ถูกจัดให้อยู่ในลำดับที่ 11 ของ "รายชื่อศัตรู" (Enemies List) ของนิกสัน ซึ่งเป็นเรื่องที่เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

นาฬิกาวันสิ้นโลก (Doomsday Clock)

ในฐานะบรรณาธิการของ Bulletin of the Atomic Scientists หลังจากที่โรนัลด์ เรแกน ได้รับเลือกตั้ง เฟลด์ได้รายงานการตัดสินใจเลื่อนเข็มของ "นาฬิกาวันสิ้นโลก" จาก 7 นาที ให้เหลือเพียง 4 นาทีก่อนเที่ยงคืน เนื่องจากเขามองว่าโลกกำลังเคลื่อนเข้าใกล้หายนะนิวเคลียร์อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ผลงานทางวิชาการที่สำคัญ

เฟลด์มีผลงานตีพิมพ์มากมาย ทั้งในด้านฟิสิกส์นิวเคลียร์และบทความวิพากษ์วิจารณ์การเมืองโลก ตัวอย่างผลงานที่สำคัญ ได้แก่:

• บทความเรื่อง "Nuclear moments" ใน Annual Review of Nuclear Science (1953)
• หนังสือ "A voice crying in the wilderness: essays on the problems of science and world affairs" (1979) ซึ่งรวบรวมความเรียงเกี่ยวกับปัญหาทางวิทยาศาสตร์และกิจการโลก