Bjelovar เมืองศูนย์กลางแห่งโครเอเชียตอนกลาง

Bjelovar (ภาษาฮังการี: Belovár, ภาษาเยอรมัน: Bellowar) เป็นเมืองสำคัญในภูมิภาคโครเอเชียตอนกลาง ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของจังหวัด Bjelovar-Bilogora และเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑล Bjelovar-Križevci เมืองนี้มีความโดดเด่นทั้งในด้านประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และการเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของพื้นที่

ที่มาของชื่อ Bjelovar

ที่มาของชื่อเมือง Bjelovar ยังคงเป็นหัวข้อที่มีการถกเถียงกัน อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีที่โดดเด่นที่สุดระบุว่าชื่อนี้มาจากแนวคิดของ "ดินแดนสีขาว" ซึ่งในอดีตใช้เรียกพื้นที่ที่เพาะปลูกได้ยาก

ในทางภาษาศาสตร์ ชื่อเมืองประกอบด้วยคำคุณศัพท์ภาษาโครเอเชีย bijel (สีขาว) รวมกับคำภาษาฮังการี vár หรือ város ซึ่งแปลว่า "เมือง" หรือ "ป้อมปราการ"

ประวัติศาสตร์ของชื่อ

ชื่อที่คล้ายคลึงกับ Bjelovar ปรากฏในบันทึกทางประวัติศาสตร์หลายครั้ง เช่น ในจดหมายปี ค.ศ. 1465 ที่กล่าวถึง Belovarc และในปี ค.ศ. 1473 ที่กษัตริย์ Matthias Corvinus ทรงมอบทรัพย์สินของ Belublathy ให้กับเหล่าขุนนาง

ในช่วงปี ค.ศ. 1756 เมืองนี้ถูกก่อตั้งขึ้นในฐานะศูนย์กลางทางทหารของ Varaždin Generalate ภายใต้การนำของ Baron Philipp Lewin von Beck โดยในช่วงแรกถูกตั้งชื่อว่า Novi Varaždin (วารัซดินแห่งใหม่) แต่ชาวเมืองไม่ยอมรับชื่อนี้ จนในที่สุดก็ได้ใช้ชื่อ Bjelovar อย่างเป็นทางการ

ภูมิศาสตร์และที่ตั้ง

Bjelovar ตั้งอยู่บนที่ราบสูงทางตอนใต้ของ Bilogora ซึ่งเป็นแนวเขาเตี้ยๆ ที่มีความสูงเฉลี่ย 150–200 เมตร โดยมีจุดสูงสุดคือ Rajčevica (309 เมตร) เมืองนี้ตั้งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 135 เมตร

ในด้านการคมนาคม Bjelovar เป็นจุดตัดของถนนสายสำคัญ ได้แก่ ถนน D28 และ D43 และตั้งอยู่บนเส้นทางระหว่าง Zagreb และ West Slavonia, Podravina และ Osijek ปัจจุบันกำลังมีการเชื่อมต่อด้วยทางหลวงแบบ dual carriageway กับเมือง Zagreb

ประวัติศาสตร์ยุคแรก

พื้นที่นี้มีร่องรอยการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคหินใหม่ (Neolithic) โดยมีการค้นพบหลักฐานทางวัฒนธรรม Starčevo ในย่าน Ždralovi ซึ่งย้อนกลับไปถึง 5,000–4,300 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ยังพบร่องรอยของวัฒนธรรม Korenovo, Sopot, Lasinja และ Vučedol รวมถึงวัฒนธรรมในยุคสำริดและยุคเหล็ก

การพัฒนาที่เข้มข้นขึ้นเริ่มขึ้นในสมัยจักรวรรดิโรมัน โดยชาวโรมันได้เข้ามาในพื้นที่ระหว่างแม่น้ำ Sava และ Drava ในปี 229 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งจุดตัดของถนนโรมันสองสายกลายเป็นรากฐานสำคัญของการพัฒนาพื้นที่ในเวลาต่อมา