บ็อกซ์ฮิลล์ รัฐวิกตอเรีย ศูนย์กลางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมทางตะวันออกของเมลเบิร์น

บ็อกซ์ฮิลล์ (Box Hill) เป็นชานเมืองสำคัญทางทิศตะวันออกของนครเมลเบิร์น รัฐวิกตอเรีย ประเทศออสเตรเลีย ตั้งอยู่ห่างจากย่านธุรกิจกลางเมือง (CBD) ของเมลเบิร์นไปทางทิศตะวันออกประมาณ 14 กิโลเมตร โดยอยู่ในเขตการปกครองส่วนท้องถิ่นของเมืองไวท์ฮอร์ส (City of Whitehorse) จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2021 บ็อกซ์ฮิลล์มีประชากรอาศัยอยู่ 14,353 คน

บ็อกซ์ฮิลล์เริ่มต้นจากการเป็นเมืองเล็กๆ ในช่วงทศวรรษ 1850 และได้พัฒนาจนกลายเป็นเมืองขนาดเล็กที่มีย่านธุรกิจกลางเมืองเป็นของตนเอง ในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางของการปกครองส่วนท้องถิ่นในนาม "เมืองบ็อกซ์ฮิลล์" (City of Box Hill) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ชานเมืองใกล้เคียงอย่าง บ็อกซ์ฮิลล์นอร์ท (Box Hill North) และบ็อกซ์ฮิลล์เซาท์ (Box Hill South) ก่อนที่จะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของการขยายตัวทางทิศตะวันออกของเมลเบิร์นในช่วงทศวรรษ 1950

ในปัจจุบัน บ็อกซ์ฮิลล์มีความโดดเด่นอย่างมากในด้านพหุวัฒนธรรม โดยเฉพาะการเป็นที่ตั้งของชุมชนชาวจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในเมลเบิร์น ซึ่งข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2021 ระบุว่าประชากรที่มีเชื้อสายจีนคิดเป็นร้อยละ 46.6 ของผู้อยู่อาศัยทั้งหมด นอกจากนี้ บ็อกซ์ฮิลล์ยังเป็นพื้นที่ที่มีอาคารสูงระฟ้าที่สูงที่สุดในเมลเบิร์น นอกเหนือจากย่านธุรกิจกลางเมืองหลักของนครเมลเบิร์น

ประวัติศาสตร์และการก่อตั้ง

ยุคก่อนการเข้ามาของชาวยุโรป

พื้นที่บริเวณบ็อกซ์ฮิลล์เป็นที่อยู่อาศัยของชาววูรุนเจรี วอยวูรุง (Wurundjeri Woiwurrung) มานานหลายพันปี โดยพวกเขาใช้ประโยชน์จากลำธารหลายสายในพื้นที่ รวมถึงลำธารบุชชี่ (Bushy Creek) ทางตอนเหนือ เพื่อเป็นแหล่งอาหารและน้ำ

การตั้งถิ่นฐานในศตวรรษที่ 19

การตั้งถิ่นฐานโดยชาวตะวันตกเริ่มต้นขึ้นในปี 1838 โดย Arundel Wrighte ผู้เช่าที่ดินเพื่อการปศุสัตว์ในบริเวณลำธารบุชชี่ ต่อมาในปี 1841 Thomas Toogood และภรรยาได้ซื้อที่ดินจำนวน 5,000 เอเคอร์ และ Wrighte ได้สร้างบ้านชื่อ "Marionvale" ในปี 1844 ซึ่งปัจจุบันหินจากปล่องไฟของบ้านหลังนี้ถูกนำมาใช้สร้างอนุสรณ์สถานผู้บุกเบิก (Pioneers' Memorial) หน้าศาลาว่าการเมือง

ชื่อ "บ็อกซ์ฮิลล์" เริ่มถูกใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อมีการเปิดที่ทำการไปรษณีย์บ็อกซ์ฮิลล์ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1861 โดย Silas Padgham นายไปรษณีย์ในขณะนั้น ซึ่งตั้งชื่อตาม Box Hill ในเมืองเซอร์รีย์ ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา

บทบาทด้านศิลปะและวัฒนธรรม

ในช่วงกลางทศวรรษ 1880 บ็อกซ์ฮิลล์กลายเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับศิลปินที่ต้องการวาดภาพทิวทัศน์ธรรมชาติแบบ en plein air (การวาดภาพกลางแจ้ง) ศิลปินชื่อดังอย่าง Arthur Streeton, Tom Roberts และ Frederick McCubbin ได้ตั้งค่ายศิลปินบ็อกซ์ฮิลล์ ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้ง "สำนักไฮเดลเบิร์ก" (Heidelberg School) ซึ่งถือเป็นขบวนการทางศิลปะตะวันตกครั้งแรกที่มีเอกลักษณ์ความเป็นออสเตรเลียอย่างชัดเจน

การพัฒนาในศตวรรษที่ 20 และปัจจุบัน

ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 บ็อกซ์ฮิลล์เริ่มมีการเติบโตทางที่อยู่อาศัยอย่างรวดเร็ว มีการสร้างโรงเรียนเทคนิคสำหรับเด็กหญิงในปี 1924 และโรงเรียนมัธยมสำหรับเด็กชายในปี 1930 ตามมาด้วยโรงเรียนเทคนิคสำหรับเด็กชายในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

ศาลาว่าการเมืองแห่งใหม่บนถนนไวท์ฮอร์สเปิดให้บริการในเดือนเมษายน 1935 ซึ่งการก่อสร้างในครั้งนี้ยังช่วยกระตุ้นการผลิตของโรงงานอิฐในท้องถิ่นที่เพิ่งกลับมาดำเนินการอีกครั้ง

การขยายตัวหลังสงคราม

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 บ็อกซ์ฮิลล์ได้เปลี่ยนสภาพเป็นย่านชานเมืองอย่างเต็มตัว โดยมีการสร้างโครงการบ้านพักอาศัยของคณะกรรมการการเคหะ (Housing Commission) ในบ็อกซ์ฮิลล์เซาท์ และมีการเปิดโรงพยาบาลประจำเขตในปี 1956

ในปี 1954 คณะกรรมการบริหารงานสาธารณูปโภคเมลเบิร์นและปริมณฑล (Melbourne & Metropolitan Board of Works) ได้กำหนดให้บ็อกซ์ฮิลล์เป็นหนึ่งในห้าศูนย์กลางเขตของเมลเบิร์น ซึ่งส่งผลให้มีการพัฒนาศูนย์การค้า บ็อกซ์ฮิลล์ TAFE และอาคารสำนักงานจำนวนมาก เสริมสร้างความแข็งแกร่งในฐานะศูนย์กลางของภูมิภาค

การคมนาคมและโครงสร้างพื้นฐาน

บ็อกซ์ฮิลล์ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการคมนาคมหลักสำหรับชานเมืองทางตะวันออกของเมลเบิร์น โดยมีสถานีรถไฟบ็อกซ์ฮิลล์ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานีที่พลุกพล่านที่สุดในเมือง ตั้งอยู่ใต้ศูนย์การค้าบ็อกซ์ฮิลล์เซ็นทรัล (Box Hill Central) นอกจากนี้ยังมีรถรางสาย 109 และโครงข่ายรถประจำทางหลายสายที่เชื่อมต่อพื้นที่นี้กับส่วนต่างๆ ของเมือง