เมืองบริดจ์พอร์ต รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย

บริดจ์พอร์ต (Bridgeport) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแฮร์ริสันเคาน์ตี้ (Harrison County) ในรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา จากข้อมูลการสำมะโนประชากรปี 2020 เมืองนี้มีประชากร 9,336 คน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตพื้นที่ไมโครโพลิแทนคลาร์กสเบิร์ก (Clarksburg micropolitan area) ในพื้นที่ทางตอนเหนือตอนกลางของรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย

ประวัติศาสตร์

พื้นที่บริเวณนี้เริ่มเป็นที่รู้จักผ่าน จอห์น ซิมป์สัน (John Simpson) นักล่าสัตว์และผู้ค้าขนสัตว์ที่เข้ามาในพื้นที่เมื่อปี 1764 และเป็นที่มาของชื่อลำธารซิมป์สัน (Simpson Creek) การตั้งถิ่นฐานถาวรเริ่มขึ้นระหว่างปี 1771 ถึง 1774 โดยมีการสร้างป้อมปราการและก่อตั้งคริสตจักรแบปทิสต์ซิมป์สันครีก ซึ่งเป็นหนึ่งในคริสตจักรแห่งแรกๆ ทางตะวันตกของเทือกเขาแัลเลเกนี (Allegheny Mountains)

ชื่อของเมือง "บริดจ์พอร์ต" เชื่อกันว่ามีที่มาจากสะพานที่ข้ามลำธารซิมป์สัน แม้ว่าข้อมูลเกี่ยวกับตัวสะพานจะไม่มีความชัดเจนนัก โดยในยุคแรกเป็นสะพานแบบทุ่นที่ทำจากซุงมัดด้วยกิ่งฮิกกอรี และต่อมาได้เปลี่ยนเป็นสะพานไม้แบบมีหลังคาในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ตามตำนานท้องถิ่นระบุว่า โจเซฟ จอห์นสัน (Joseph Johnson) ซึ่งต่อมาได้เป็นผู้ว่าการรัฐเวอร์จิเนีย มองว่าสะพานนี้เป็นเสมือนท่าเรือ (Port) จึงใช้ชื่อว่า Bridgeport เมื่อขอจดทะเบียนเมืองบนที่ดิน 15 เอเคอร์ของเขา อย่างไรก็ตาม มีอีกข้อสันนิษฐานว่าเดิมเมืองนี้ชื่อ "Bridge Fort" ตามป้อมปราการที่ชาวบ้านสร้างขึ้น แต่ผู้เขียนแผนที่บันทึกชื่อผิดเป็น Bridgeport เมืองนี้ได้รับจดทะเบียนในปี 1816 และจัดตั้งเป็นนิติบุคคลในปี 1887

การพัฒนาทางเศรษฐกิจและคมนาคม

โรงโม่แป้งแห่งแรกในบริดจ์พอร์ตถูกสร้างขึ้นริมลำธารซิมป์สันระหว่างปี 1771 ถึง 1787 และมีการจัดตั้งคอกปศุสัตว์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ต่อมาในปี 1838 ถนนนอร์ทเวสเทิร์นเวอร์จิเนียเทิร์นไพก์ (Northwestern Virginia Turnpike) ได้เปิดใช้งาน ทำให้การเดินทางสู่คลาร์กสเบิร์กสะดวกขึ้น และเริ่มมีบริการรถม้าโดยสารในปี 1852 ซึ่งถนนสายนี้ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสหรัฐหมายเลข 50 (U.S. Route 50)

การเข้ามาของทางรถไฟบอลทิมอร์และโอไฮโอ (Baltimore and Ohio Railroad) ในช่วงทศวรรษ 1850 ส่งผลให้บริดจ์พอร์ตกลายเป็นจุดขนส่งสินค้าที่สำคัญสำหรับอุตสาหกรรมปศุสัตว์ในภูมิภาค

บทบาทในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา

ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา ชาวเมืองบริดจ์พอร์ตมีความเห็นแบ่งเป็นสองฝ่าย ทั้งที่สนับสนุนสหภาพ (Union) และสมาพันธรัฐ (Confederacy) เมื่อวันที่ 30 เมษายน 1863 นายพลวิลเลียม อี. โจนส์ (William E. Jones) ของฝ่ายสมาพันธรัฐ ได้เข้ายึดกองทหารสหภาพกลุ่มหนึ่งใกล้กับตัวเมืองในระหว่างการบุกของโจนส์-อิมโบเดน (Jones–Imboden Raid) นอกจากนี้ กองกำลังของเขายังได้จับกุมพนักงานรถไฟที่เป็นพลเรือน เผาสะพาน และปล้นร้านค้าในพื้นที่

อุตสาหกรรมการผลิตในศตวรรษที่ 20

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การผลิตกลายเป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจท้องถิ่น โดยมีบริษัทที่โดดเด่น ได้แก่:

• West Virginia Pottery Company: จดทะเบียนในปี 1907 ผลิตเครื่องปั้นดินเผา เช่น เหยือกและโถ
• Bridgeport Lamp Chimney Company: ก่อตั้งในปี 1904 ผลิตปล่องตะเกียงได้ประมาณ 24,000 ชิ้นต่อวันในปี 1923 ซึ่งต่อมาพื้นที่นี้ได้กลายเป็นที่ตั้งของ Master Glass Company ผู้ผลิตลูกแก้วจนถึงปี 1973

ภูมิศาสตร์และประชากร

เมืองบริดจ์พอร์ตมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 10.734 ตารางไมล์ (27.80 ตารางกิโลเมตร) โดยเป็นพื้นที่บก 10.691 ตารางไมล์ และพื้นที่น้ำ 0.043 ตารางไมล์

จากการสำมะโนประชากรปี 2020 เมืองนี้มีประชากร 9,336 คน โดยมีอายุเฉลี่ย 43.6 ปี ประชากรส่วนใหญ่ (95.2%) อาศัยอยู่ในเขตเมือง และมีรูปแบบครัวเรือนที่หลากหลาย โดยมีครัวเรือนที่มีเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี อยู่ที่ 27.7% และครัวเรือนคู่สมรสอยู่ที่ 51.2%

การพัฒนาในยุคปัจจุบัน

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 การพัฒนาของเมืองได้ย้ายมาศูนย์กลางบริเวณจุดตัดของทางหลวงระหว่างรัฐหมายเลข 79 (Interstate 79) และทางหลวงสหรัฐหมายเลข 50 เศรษฐกิจท้องถิ่นเปลี่ยนผ่านสู่ภาคบริการและการบิน โดยมีการเปิดวิทยาเขตของศูนย์การแพทย์ยูไนเต็ด (United Hospital Center) ในปี 2010 และมีบริษัทด้านการบินหลายแห่งเข้ามาดำเนินงานที่สนามบินนอร์ทเซ็นทรัลเวสต์เวอร์จิเนีย (North Central West Virginia Airport) นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาโครงการพื้นที่แบบผสมผสาน (Mixed-use development) ขนาดใหญ่ เช่น Charles Pointe และสวนธุรกิจ White Oaks