พระราชบัญญัติโยบายการสื่อสารทางเคเบิลปี 1984 การปฏิรูปอุตสาหกรรมทีวีเคเบิล

พระราชบัญญัติโยบายการสื่อสารทางเคเบิลปี 1984 เป็นกฎหมายสำคัญของสหรัฐอเมริกาที่ผ่านการอนุมัติเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 1984 โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อส่งเสริมการแข่งขันและลดการควบคุมกฎระเบียบในอุตสาหกรรมโทรทัศน์ระบบเคเบิล ซึ่งเป็นการสร้างนโยบายระดับชาติสำหรับการกำกับดูแลการสื่อสารทางเคเบิลโดยหน่วยงานรัฐบาลกลาง รัฐ และท้องถิ่น

ความเป็นมาและการผลักดัน

กฎหมายฉบับนี้ได้รับการผลักดันโดยวุฒิสมาชิก แบร์รี โกลด์วอเตอร์ (Barry Goldwater) จากรัฐแอริโซนา และวุฒิสมาชิก ทิม เวิร์ธ (Tim Wirth) จากรัฐโคโลราโด โดยมีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการสื่อสารปี 1934 ด้วยการเพิ่ม "หมวดที่ 6 (Title VI)—การสื่อสารทางเคเบิล" หลังจากผ่านการถกเถียงกันอย่างยาวนานกว่าสามปี กฎหมายฉบับนี้ได้กลายเป็นจุดสมดุลระหว่างผู้ให้บริการเคเบิลและเทศบาลท้องถิ่น

ข้อกำหนดและวัตถุประสงค์หลัก

เป้าหมายของกฎหมายฉบับนี้คือการสร้างความสมดุลระหว่างคณะกรรมการกลางกำกับดูแลกิจการสื่อสาร (FCC), รัฐบาลท้องถิ่น และการแข่งขันในตลาด โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้:

• มาตรฐานการให้สัมปทาน: กฎหมายมอบอำนาจให้เทศบาลท้องถิ่นเป็นผู้พิจารณาให้และต่ออายุใบอนุญาตสัมปทานสำหรับกิจการเคเบิล แต่ต้องเป็นไปตามมาตรฐานระดับชาติเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ประกอบการถูกปฏิเสธการต่ออายุอย่างไม่เป็นธรรม
• การลดภาระทางเศรษฐกิจ: มุ่งลดกฎระเบียบที่ไม่จำเป็นซึ่งอาจสร้างภาระทางการเงินที่มากเกินไปแก่ระบบเคเบิล
• เสรีภาพในการแสดงออก: รัฐสภาตระหนักถึงบทบาทของเคเบิลทีวีในการส่งเสริมเสรีภาพในการแสดงออก โดยกำหนดให้มีการจัดหาแหล่งข้อมูลและบริการที่หลากหลายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ช่องทางสาธารณะ การศึกษา และรัฐบาล (PEG Channels)

กฎหมายระบุว่าหน่วยงานท้องถิ่นสามารถขอให้ผู้ให้บริการเคเบิลจัดสรรช่องสำหรับ สาธารณะ (Public), การศึกษา (Educational) และรัฐบาล (Government) หรือที่เรียกว่าช่อง PEG โดยที่ผู้ให้บริการเคเบิลห้ามมิให้มีการควบคุมเนื้อหาในรายการที่ออกอากาศผ่านช่องเหล่านี้ และไม่ต้องรับผิดชอบต่อเนื้อหาที่ออกอากาศด้วย

โครงสร้างของกฎหมาย

หมวดที่ 6 ที่ถูกเพิ่มเข้าไปในพระราชบัญญัติการสื่อสารปี 1934 แบ่งออกเป็นส่วนต่างๆ ดังนี้:

ส่วน (Part)	รายละเอียดสำคัญ
ส่วนที่ 1: บทบัญญัติทั่วไป	วัตถุประสงค์และคำนิยาม
ส่วนที่ 2: การใช้ช่องเคเบิลและข้อจำกัดความเป็นเจ้าของ	ช่องสำหรับสาธารณะ การศึกษา รัฐบาล และการใช้เชิงพาณิชย์ รวมถึงข้อจำกัดในการถือครองหุ้น
ส่วนที่ 3: การให้สัมปทานและการกำกับดูแล	ข้อกำหนดสัมปทาน ค่าธรรมเนียม การกำกับดูแลอัตราค่าบริการ และการต่ออายุสัมปทาน
ส่วนที่ 4: บทบัญญัติเบ็ดเตล็ด	ความเป็นส่วนตัวของผู้สมัครสมาชิก การคุ้มครองผู้บริโภค และการจัดการเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม

โดยสรุป พระราชบัญญัติโยบายการสื่อสารทางเคเบิลปี 1984 เป็นก้าวสำคัญในการเปลี่ยนผ่านอุตสาหกรรมเคเบิลทีวีจากการควบคุมอย่างเข้มงวดไปสู่ระบบที่เปิดกว้างและส่งเสริมการแข่งขันมากขึ้นในสหรัฐอเมริกา