เคปลิสเบิร์น จุดเหนือสุดตะวันตกของอลาสกาและอเมริกาเหนือ

เคปลิสเบิร์น (ภาษาอินูปิอัก: Uivvaq) เป็นแหลมที่ตั้งอยู่ทางจุดเหนือสุดตะวันตกของคาบสมุทรลิสเบิร์น บนชายฝั่งทะเลชุกชีในรัฐอลาสกา สหรัฐอเมริกา โดยตั้งอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอยต์โฮป (Point Hope) ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 40 ไมล์ (64 กิโลเมตร) และเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่อาร์กติกสโลป (Arctic Slope)

ในทางภูมิศาสตร์ เคปลิสเบิร์นถือเป็นจุดที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่สุดของรัฐอลาสกา ทวีปอเมริกาเหนือ และหากพิจารณาตามเส้นแบ่งเขตวันสากล (International Date Line) จะถือว่าเป็นจุดที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่สุดของโลกด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ พื้นที่แห่งนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยทะเลชุกชีในเขตอนุรักษ์สัตว์ป่าแห่งชาติทางทะเลของอลาสกา (Alaska Maritime National Wildlife Refuge)

ประวัติศาสตร์

เจมส์ คุก (James Cook) เป็นชาวยุโรปคนแรกที่มองเห็นแหลมแห่งนี้ อย่างไรก็ตาม ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าใครเป็นผู้ตั้งชื่อแหลมนี้ โดยในบันทึกวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1778 เขาได้เขียนว่า "จุดปลายทางทิศใต้ดูเหมือนจะเป็นจุดที่ถูกเรียกว่า เคป..." โดยเว้นว่างไว้สำหรับชื่อ แต่ต่อมามีผู้เติมคำว่า Lisburne ลงไป ซึ่งไม่ใช่ลายมือของคุก

สำหรับชาวอินูปิอัก (Inupiaq) ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองในพื้นที่นี้ ได้เรียกแหลมแห่งนี้ว่า Uivvaq (มักสะกดว่า Wevok หรือ Wevuk) โดยมักจะเรียกเคปลิสเบิร์นว่า Uivvaq Uŋasiktuq ซึ่งแปลว่า "แหลมที่ห่างไกล" เพื่อให้แตกต่างจาก Uivvaq Qanittuq (เคปทอมป์สัน) ซึ่งแปลว่า "แหลมที่อยู่ใกล้"

โศกนาฏกรรมและเหตุการณ์สำคัญ

ในอดีต ชาวอินูปิอักที่อาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ต้องเผชิญกับโรคระบาดร้ายแรงที่คร่าชีวิตผู้คนจำนวนมาก รวมถึงจอห์น ดริกส์ (John Driggs) มิชชันนารีจากนิกายเอพิสโกพัล

การใช้งานทางทหาร

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 ถึง 1983 กองทัพอากาศสหรัฐฯ ได้จัดตั้งสถานีทัพอากาศเคปลิสเบิร์น (Cape Lisburne Air Force Station) ซึ่งเป็นสถานีเรดาร์และสื่อสารระยะไกลที่เป็นส่วนหนึ่งของเครือข่าย DEW Line (Distant Early Warning Line) ตามแนวชายฝั่งอาร์กติกสโลปของอลาสกา ปัจจุบันสถานีเรดาร์แห่งนี้ยังคงได้รับการดูแลโดยศูนย์สนับสนุนภูมิภาคของกองทัพอากาศแปซิฟิก (Pacific Air Forces Regional Support Center)