คาร์ล เบนจามิน บอยเยอร์ นักประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์ผู้ทรงอิทธิพล

คาร์ล เบนจามิน บอยเยอร์ (Carl Benjamin Boyer; 3 พฤศจิกายน 1906 – 26 เมษายน 1976) เป็นนักประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์ชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงอย่างมาก จนได้รับฉายาจากนักเขียนนวนิยาย เดวิด ฟอสเตอร์ วอลเลซ ว่าเป็น "กิบบอนแห่งประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์" (Gibbon of math history) บอยเยอร์เป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์เพียงไม่กี่คนในยุคของเขาที่สามารถเชื่อมโยงความรู้ด้านประวัติศาสตร์เข้ากับประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ร่วมสมัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ประวัติและการศึกษา

บอยเยอร์เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 1906 ที่เมืองเฮลเลอร์ทาวน์ รัฐเพนซิลเวเนีย เขาเป็นนักเรียนที่โดดเด่นและจบการศึกษาระดับมัธยมปลายด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง (Valedictorian) จากนั้นเขาเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยโคลัมเบีย (Columbia College) และได้รับปริญญาตรีในปี 1928 ในปีเดียวกันนั้นเขาเริ่มทำงานเป็นครูสอนพิเศษที่วิทยาลัยบรูคลิน (Brooklyn College)

ด้านการศึกษาระดับสูง บอยเยอร์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในปี 1929 และได้รับปริญญาเอกด้านประวัติศาสตร์ในปี 1939 ต่อมาในปี 1952 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์เต็มตัวด้านคณิตศาสตร์ที่วิทยาลัยบรูคลิน และดำรงตำแหน่งนี้จนกระทั่งเสียชีวิต

เส้นทางอาชีพและผลงานทางวิชาการ

บอยเยอร์มีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมการศึกษาประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ โดยในปี 1953 เขาได้ร่วมกับ Carolyn Eisele, C. Doris Hellman และ Lynn Thorndike ในการก่อตั้งสาขา Metropolitan New York ของสมาคมประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ (History of Science Society)

ในปี 1954 เขาได้รับทุนกุกเกนไฮม์ (Guggenheim Fellowship) เพื่อทำวิจัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะการศึกษาประวัติศาสตร์ของการเกิดรุ้งกินน้ำ

ผลงานเขียนที่สำคัญ

บอยเยอร์ได้เขียนหนังสือที่มีอิทธิพลต่อวงการคณิตศาสตร์หลายเล่ม ได้แก่:

• The History of the Calculus and Its Conceptual Development (1959): เดิมตีพิมพ์ในชื่อ The Concepts of the Calculus (1939) หนังสือเล่มนี้วิเคราะห์ประวัติศาสตร์ของแคลคูลัสตั้งแต่ยุคกรีกโบราณจนถึงศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นช่วงที่แคลคูลัสได้รับการวางรากฐานอย่างเข้มงวดโดยนักคณิตศาสตร์อย่าง ออกัสติน-หลุยส์ โคชี และ คาร์ล ไวเออร์สตราส
• History of Analytic Geometry (1956): นำเสนอพัฒนาการของเรขาคณิตวิเคราะห์ตั้งแต่ยุคเมโสโปเตเมียและอียิปต์ จนถึงการสร้างศาสตร์นี้ขึ้นอย่างเป็นอิสระโดย ปิแอร์ เดอ แฟร์มา และ เรเน เดส์การ์ตส์ รวมถึงผลงานของนักคณิตศาสตร์ในศตวรรษที่ 19
• The Rainbow: From Myth to Mathematics (1959): งานเขียนที่เชื่อมโยงตำนานและความเชื่อเข้ากับหลักการทางคณิตศาสตร์ของรุ้งกินน้ำ
• A History of Mathematics (1968): ผลงานชิ้นเอกที่สร้างจุดเปลี่ยนสำคัญโดยการนำคณิตศาสตร์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 มาวิเคราะห์ด้วย หลังจากบอยเยอร์เสียชีวิต อูตา เมิร์ซบัค (Uta Merzbach) ได้รับหน้าที่ปรับปรุงเนื้อหาให้ทันสมัย โดยฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง (1991) มีคำนำโดย ไอแซค อาสิมอฟ และฉบับพิมพ์ครั้งที่สามออกในปี 2011 หนังสือเล่มนี้กลายเป็นตำรามาตรฐานที่ได้รับการยกย่องว่าครอบคลุมและเข้าถึงง่าย

นอกจากงานเขียนส่วนตัว บอยเยอร์ยังดำรงตำแหน่งบรรณาธิการร่วมของ Dictionary of Scientific Biography และเขียนบทความจำนวนมากให้กับ Encyclopedia Britannica รวมถึงเป็นบรรณาธิการรีวิวหนังสือของวารสาร Scripta Mathematica

ชีวิตส่วนตัวและการเสียชีวิต

บอยเยอร์สมรสกับ มาร์จอรี บอยเยอร์ (นามสกุลเดิม ไนซ์) ซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ เขาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายที่บ้านในบรูคลิน นิวยอร์ก เมื่อวันที่ 26 เมษายน 1976 ขณะมีอายุได้ 69 ปี

มรดกทางวิชาการ

ในปี 1978 ภรรยาของเขาได้ก่อตั้งรางวัล Carl B. Boyer Memorial Prize เพื่อมอบให้แก่นักศึกษาระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียที่ไม่ใช่พลเมืองอเมริกัน ซึ่งเขียนเรียงความเกี่ยวกับหัวข้อทางวิทยาศาสตร์หรือคณิตศาสตร์ได้ดีที่สุดในแต่ละปี

มอร์ริส ไคลน์ (Morris Kline) ระบุว่า บอยเยอร์มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการทำให้ประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์กลายเป็นสาขาวิชาที่ได้รับการยอมรับในแวดวงวิชาการกระแสหลัก ในช่วงเวลาที่วิชานี้มักถูกละเลย