ปัญหาการแต่งงานในเด็กในอินเดีย กฎหมาย สถิติ และผลกระทบ

ในทางกฎหมายของอินเดีย การแต่งงานในเด็ก หมายถึงการแต่งงานที่เจ้าสาวมีอายุต่ำกว่า 18 ปี ซึ่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นกับเด็กหญิงจากครอบครัวที่มีฐานะยากจน ปัญหานี้ยังคงเป็นประเด็นทางสังคมและกฎหมายที่ซับซ้อนและมีการถกเถียงกันอย่างกว้างขวางในประเทศอินเดีย

สถานการณ์และสถิติการแต่งงานในเด็ก

อัตราการแต่งงานในเด็กในอินเดียมีความผันผวนตามแหล่งข้อมูล แต่มีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง รายงานจาก UNICEF ในปี 2015–2016 ประมาณการว่าอัตราการแต่งงานในเด็กของอินเดียอยู่ที่ 27% ขณะที่ข้อมูลจากการสำมะรวชสำมะโนประชากรของอินเดียแสดงให้เห็นว่าสัดส่วนของเด็กหญิงที่แต่งงานก่อนวัยอันควรลดลงในทุกๆ รอบ 10 ปี นับตั้งแต่ปี 1981

ข้อมูลที่น่าสนใจจากรายงานของ Times of India ระบุว่า อัตราการแต่งงานในเด็กลดลงถึง 46% ในช่วงระหว่างปี 2005 ถึง 2009 ซึ่งสะท้อนถึงความพยายามในการแก้ไขปัญหาผ่านนโยบายรัฐและการสร้างความตระหนักรู้ในสังคม

วิวัฒนาการทางกฎหมาย

กฎหมายเกี่ยวกับการแต่งงานในเด็กของอินเดียมีการเปลี่ยนแปลงมาหลายยุคสมัย:

• ยุคอาณานิคมอังกฤษ: กำหนดอายุขั้นต่ำในการแต่งงานไว้ที่ 14 ปีสำหรับเด็กหญิง และ 18 ปีสำหรับเด็กชาย และมีการประกาศให้การแต่งงานในเด็กเป็นสิ่งผิดกฎหมายในปี 1929
• กฎหมายส่วนบุคคลของมุสลิม: ในปี 1937 มีการผ่านกฎหมายที่อนุญาตให้มีการแต่งงานในเด็กได้หากได้รับความยินยอมจากผู้ปกครอง ซึ่งกลายเป็นประเด็นโต้แย้งทางกฎหมายจนถึงปัจจุบัน
• หลังได้รับเอกราช: อินเดียได้ปรับเพิ่มอายุขั้นต่ำในการแต่งงานเป็น 15 ปีสำหรับเด็กหญิงในปี 1949 และปรับเป็น 18 ปีสำหรับผู้หญิง และ 21 ปีสำหรับผู้ชายในปี 1978

ปัจจุบัน พระราชบัญญัติห้ามการแต่งงานในเด็กปี 2006 (Prohibition of Child Marriage Act, 2006) เป็นกฎหมายหลักที่บังคับใช้กับชาวอินเดียเกือบทั้งหมด โดยนิยามว่าการแต่งงานในเด็กคือการแต่งงานที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยังเป็นเด็ก (ชายต่ำกว่า 21 ปี และหญิงต่ำกว่า 18 ปี)

มาตรการจูงใจเพื่อชะลอการแต่งงาน

หลายรัฐในอินเดียได้นำมาตรการจูงใจทางการเงินมาใช้เพื่อป้องกันการแต่งงานก่อนวัยอันควร ตัวอย่างที่เด่นชัดคือโครงการ "Apni Beti, Apna Dhan" (ลูกสาวของฉัน ทรัพย์สินของฉัน) ในรัฐหรยาณาที่เริ่มในปี 1994 โดยรัฐบาลจะมอบพันธบัตรมูลค่า 25,000 รูปี ให้แก่พ่อแม่หากลูกสาวของตนยังไม่แต่งงานจนถึงอายุ 18 ปี

มุมมองระดับสากล

UNICEF นิยามการแต่งงานในเด็กว่าเป็นการแต่งงานอย่างเป็นทางการหรือไม่เป็นทางการก่อนอายุ 18 ปี เนื่องจากส่งผลเสียต่อชีวิตของเด็กหญิง ทั้งในด้านความรุนแรงในครอบครัว และความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากการตั้งครรภ์และการคลอดบุตร ขณะที่ UN Women มองว่าการแต่งงานในเด็กคือ การบังคับแต่งงาน เพราะเด็กยังไม่มีวุฒิภาวะเพียงพอที่จะให้ความยินยอมทางกฎหมายได้อย่างสมบูรณ์

ความแตกต่างในแต่ละพื้นที่

รายงานของ UNICEF ระบุว่าการแต่งงานในเด็กยังคงแพร่หลายอย่างมากในบางรัฐ เช่น รัฐฌาร์ขัณฑ์, รัฐพิหาร และรัฐเบงกอลตะวันตก ซึ่งมีอัตราความชุกสูงถึง 40%