ตราอาร์มแห่งบริเตนใหญ่

ตราอาร์มแห่งบริเตนใหญ่ (Coat of arms of Great Britain) คือตราสัญลักษณ์ประจำพระองค์ที่ใช้โดยกษัตริย์และราชินีแห่งราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1707 ถึง 1801 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เกิดการรวมตัวทางการเมืองระหว่างราชอาณาจักรต่างๆ ในหมู่เกาะบริเตน

ประวัติและการก่อตั้ง

ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ถูกสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707 ผ่านการรวมตัวทางการเมืองของราชอาณาจักรสกอตแลนด์และราชอาณาจักรอังกฤษ ซึ่งในขณะนั้นรวมถึงเวลส์ที่ถูกถือว่าเป็นดินแดนของอังกฤษ การรวมตัวครั้งนี้ส่งผลให้มีการสร้างตราอาร์มใหม่เพื่อสะท้อนถึงความเป็นเอกภาพของสองอาณาจักร

แม้ว่าราชอาณาจักรไอร์แลนด์จะยังคงเป็นอาณาจักรที่แยกจากกันในทางนิตินัย แต่ก็ได้ถูกนำมาแสดงไว้ในตราอาร์มของราชวงศ์บริเตนผ่านสัญลักษณ์ พิณแห่งไอร์แลนด์ (Harp of Ireland) เพื่อแสดงถึงอำนาจการปกครองของกษัตริย์เหนือดินแดนดังกล่าว

การเปลี่ยนแปลงสู่ตราอาร์มแห่งสหราชอาณาจักร

ตราอาร์มแห่งบริเตนใหญ่ถูกใช้งานมาจนถึงวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1801 เมื่อมีการประกาศใช้พระราชบัญญัติการรวมตัวปี 1800 (Acts of Union 1800) ซึ่งเป็นการรวมราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และราชอาณาจักรไอร์แลนด์เข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว

การรวมตัวครั้งนี้ทำให้เกิดการสถาปนา สหราชอาณาจักรแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ (United Kingdom of Great Britain and Ireland) และส่งผลให้ตราอาร์มแห่งบริเตนใหญ่ถูกแทนที่ด้วยตราอาร์มแห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งมีการปรับเปลี่ยนองค์ประกอบภายในโล่เพื่อสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงสถานะทางการเมือง

รูปแบบและตราสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้อง

ในช่วงเวลาดังกล่าว มีการใช้ตราอาร์มในรูปแบบที่หลากหลายตามวาระและระดับความสำคัญของเอกสารหรือสิ่งก่อสร้าง โดยมีตัวอย่างรูปแบบต่างๆ ดังนี้: