การสื่อสารในปาปัวนิวกินี ภาพรวมของสื่อและโทรคมนาคม

การสื่อสารในปาปัวนิวกินีครอบคลุมถึงสื่อต่างๆ ที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสภาสื่อแห่งปาปัวนิวกินี (Media Council of Papua New Guinea) ซึ่งประกอบด้วยหนังสือพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต

หนังสือพิมพ์

ในปาปัวนิวกินีมีหนังสือพิมพ์รายวันที่แพร่หลายสองฉบับหลัก ได้แก่ The National และ Papua New Guinea Post-Courier

วิทยุ

การกระจายเสียงทางวิทยุในปาปัวนิวกินีเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1935 โดยคณะกรรมการกระจายเสียงแห่งออสเตรเลีย (ABC) ต่อมาได้ถูกแทนที่ด้วยคณะกรรมการกระจายเสียงแห่งชาติ (National Broadcasting Commission) ซึ่งก่อตั้งขึ้นภายใต้พระราชบัญญัติคณะกรรมการกระจายเสียง ค.ศ. 1973

• National Broadcasting Corporation (NBC): เป็นสถานีวิทยุของรัฐที่ดำเนินงานสามเครือข่ายพร้อมสถานีทวนสัญญาณหลายแห่ง และมีสถานีประจำจังหวัดประมาณ 20 แห่ง
• สถานีวิทยุพาณิชย์และชุมชน: มีสถานีวิทยุเชิงพาณิชย์หลายแห่งที่มีจุดส่งสัญญาณหลายจุด รวมถึงสถานีวิทยุชุมชนอีกหลายแห่ง
• การกระจายเสียงระหว่างประเทศ: สามารถรับสัญญาณจากผู้ให้บริการกระจายเสียงระหว่างประเทศได้หลายราย

โทรทัศน์

มีเครือข่ายโทรทัศน์แบบฟรีทีวีสามเครือข่ายหลัก ซึ่งจำกัดอยู่ในศูนย์กลางประชากรขนาดใหญ่ หรือพื้นที่ที่มีเหมืองแร่ หรือกลุ่มชุมชนท้องถิ่นที่ตัดสินใจกระจายสัญญาณได้แก่:

• EM TV: สถานีโทรทัศน์เชิงพาณิชย์ เริ่มต้นในปี 1987 (เดิมเป็นของ Fiji Television แต่ต่อมาถูกซื้อโดย Telikom PNG ในปี 2014)
• NBC TV: สถานีโทรทัศน์ของรัฐ เริ่มต้นในปี 2008
• TV Wan: ช่องดิจิทัลฟรีทีวี เริ่มต้นในปี 2014

นอกจากนี้ยังมีบริการโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมและเคเบิลผ่าน Digicel Play PNG และ Click TV PNG รวมถึงบริการโทรทัศน์แบบสมัครสมาชิก MMDS ผ่าน Hitron Digital

โทรศัพท์และโทรคมนาคม

ปาปัวนิวกินีใช้รหัสประเทศ +675 โดยมีรายละเอียดโครงสร้างพื้นฐานดังนี้:

• โทรศัพท์พื้นฐาน: มีการใช้งานสายโทรศัพท์พื้นฐานจำนวนหนึ่ง แต่การเข้าถึงบริการโทรศัพท์ในประเทศยังไม่แพร่หลายนัก
• โทรศัพท์เคลื่อนที่: มีการเติบโตของจำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออย่างก้าวกระโดดจากอดีต
• โครงสร้างพื้นฐาน: ให้บริการวิทยุโทรศัพท์, โทรเลข, วิทยุชายฝั่ง, วิทยุการบิน และบริการสื่อสารทางวิทยุระหว่างประเทศ
• การเชื่อมต่อระหว่างประเทศ: ใช้สถานีดาวเทียม Intelsat และเคเบิลใต้น้ำ APNG-2 ซึ่งเชื่อมต่อปาปัวนิวกินีโดยตรงกับออสเตรเลีย และเชื่อมต่อทางอ้อมกับนิวซีแลนด์และส่วนอื่นๆ ของโลก โดยเริ่มใช้งานตั้งแต่ปลายปี 2006 แทนที่เคเบิล APNG-1

อินเทอร์เน็ต

ปาปัวนิวกินีใช้โดเมนระดับบนสุดคือ .pg โดยมีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีปาปัวนิวกินี (Papua New Guinea University of Technology) เป็นผู้ดูแลทะเบียน

• การเข้าถึง: อัตราการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตยังคงอยู่ในระดับต่ำเมื่อเทียบกับประชากรทั้งหมด โดยมีผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISP) เพิ่มขึ้นจาก 2 รายในปี 1999 เป็น 4 รายในปี 2004
• ที่อยู่ IPv4: มีการจัดสรรที่อยู่ IPv4 ประมาณ 49,920 ที่อยู่

การเซ็นเซอร์และเสรีภาพของสื่อ

รัฐบาลไม่มีข้อจำกัดในการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต และไม่มีรายงานที่น่าเชื่อถือว่ารัฐบาลมีการตรวจสอบอีเมลหรือห้องแชทอินเทอร์เน็ตโดยไม่มีการกำกับดูแลทางตุลาการ ประชาชนและกลุ่มต่างๆ สามารถแสดงความคิดเห็นผ่านอินเทอร์เน็ตได้อย่างอิสระ

รัฐธรรมนูญของปาปัวนิวกินีให้การรับรองเสรีภาพในการพูดและการนำเสนอข่าวสาร โดยทั่วไปแล้วรัฐบาลเคารพสิทธิเหล่านี้ในทางปฏิบัติ หนังสือพิมพ์นำเสนอทัศนะทางบรรณาธิการที่หลากหลายและรายงานข่าวในประเด็นที่ละเอียดอ่อนได้ อย่างไรก็ตาม บรรณาธิการหนังสือพิมพ์บางส่วนได้ร้องเรียนเกี่ยวกับกลยุทธ์การข่มขู่เพื่อโน้มน้าวการนำเสนอข่าว และมีกรณีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพุ่งเป้าไปที่นักข่าวที่รายงานข่าวเชิงลบเกี่ยวกับกิจกรรมของตำรวจ