ผู้ต่อต้านการปฏิวัติ ความหมายและประวัติศาสตร์การเมืองโลก

ผู้ต่อต้านการปฏิวัติ หรือ ผู้ต่อต้านการเปลี่ยนแปลงทางสังคม คือบุคคลหรือกลุ่มคนที่คัดค้านหรือต่อต้านการปฏิวัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ดำเนินการหลังจากที่การปฏิวัติประสบความสำเร็จแล้ว เพื่อพยายามที่จะล้มล้างการปฏิวัติ หรือย้อนกลับไปสู่สถานะเดิม (Status Quo) ไม่ว่าจะเป็นทั้งหมดหรือบางส่วน

ความหมายและคำจำกัดความ

การต่อต้านการปฏิวัติ (Counter-revolution) คือการแสดงออกถึงการคัดค้านหรือการต่อต้านขบวนการปฏิวัติ โดยอาจหมายถึงความพยายามในการปราบปรามขบวนการปฏิวัติก่อนที่จะกุมอำนาจได้สำเร็จ หรือความพยายามในการฟื้นฟูระบอบการปกครองเดิม (Old Regime) หลังจากที่การปฏิวัติประสบความสำเร็จไปแล้ว

บทบาทของผู้ต่อต้านการปฏิวัติในยุโรป

ฝรั่งเศส จุดเริ่มต้นของคำนิยาม

คำว่า "ผู้ต่อต้านการปฏิวัติ" เริ่มถูกนำมาใช้เรียกกลุ่มคนที่คัดค้านการปฏิวัติฝรั่งเศสปี 1789 เช่น Joseph de Maistre และ Louis de Bonald รวมถึง Charles Maurras ผู้ก่อตั้งขบวนการ Action Française ซึ่งเป็นกลุ่มนิยมกษัตริย์

กลุ่มผู้สนับสนุนระบอบ Ancien Régime (ระบอบเก่า) และผู้สนับสนุนสงครามในแคว้นว็องเด (War in the Vendée) ต่างเป็นผู้ต่อต้านการปฏิวัติที่สำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรัฐบาลปฏิวัติฝรั่งเศสประกาศใช้กฎหมายเกณฑ์ทหารครั้งใหญ่ (levée en masse) ในปี 1793 ซึ่งนำไปสู่การลุกฮือของชาวคาทอลิกและกลุ่มนิยมกษัตริย์

เยอรมนี การต่อสู้ระหว่างขั้วการเมือง

ในเยอรมนี จักรวรรดิเยอรมันและรัฐก่อนหน้านั้นดำเนินงานภายใต้หลักการต่อต้านการปฏิวัติ โดยการปราบปรามการลุกฮือในปี 1848 และ Otto von Bismarck ใช้โยบายที่ดึงดูดใจสังคมนิยมเพื่อลดทอนอำนาจของผู้ต่อต้านระบอบกษัตริย์

หลังการปฏิวัติเยอรมันปี 1918-1919 และการลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซาย ได้เกิดเหตุการณ์ Kapp Putsch ซึ่งเป็นความพยายามในการรัฐประหารที่ล้มเหลวโดยกลุ่มผู้ต่อต้านสาธารณรัฐไวมาร์ (Weimar Republic)

ในช่วงยุคไวมาร์ เยอรมนีกลายเป็นสนามรบทางอุดมการณ์ระหว่างฝ่าย "แดง" (ฝ่ายซ้าย) และฝ่าย "ขาว" (ฝ่ายขวา/อนุรักษนิยม) ซึ่งนำไปสู่การก้าวขึ้นสู่อำนาจของพรรคนาซี โดยพรรคนาซีได้ใช้ประโยชน์จากความกลัวต่อลัทธิมาร์กซิสต์และสร้างความต่อเนื่องทางประวัติศาสตร์โดยการเรียกตัวเองว่า "อาณาจักรที่สาม" (Third Reich) เพื่อดึงดูดกลุ่มอนุรักษนิยมและผู้ต่อต้านการปฏิวัติ

โปรตุเกส ความพยายามฟื้นฟูระบอบกษัตริย์

ในปี 1919 กลุ่มนิยมกษัตริย์ในเมืองปอร์โต นำโดย Paiva Couceiro ได้พยายามก่อการต่อต้านการปฏิวัติเพื่อล้มล้างสาธารณรัฐโปรตุเกสครั้งที่หนึ่ง และเรียกร้องให้กษัตริย์ D Manuel I กลับมาครองราชย์อีกครั้ง