จรวดโจมตีพื้นดิน CRV7

CRV7 (ย่อมาจาก Canadian Rocket Vehicle 7) เป็นจรวดโจมตีพื้นดินแบบครีบพับได้ ขนาด 2.75 นิ้ว (70 มิลลิเมตร) ผลิตโดยบริษัท Bristol Aerospace ในเมืองวินนิเพก รัฐแมนิโทบา ประเทศแคนาดา จรวดชนิดนี้ถูกนำมาใช้งานในช่วงต้นทศวรรษ 1970 เพื่อเป็นรุ่นปรับปรุงจากจรวดโจมตีพื้นดินมาตรฐานขนาด 2.75 นิ้วของสหรัฐอเมริกา

CRV7 ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในอาวุธที่มีพลังทำลายล้างสูงที่สุดในประเภทของมัน โดยเป็นจรวดรุ่นแรกที่มีพลังงานเพียงพอที่จะเจาะทะลุโรงเก็บเครื่องบินมาตรฐานของกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอ (Warsaw Pact) และยังคงเป็นมาตรฐานสำหรับกองกำลังฝ่ายตะวันตกหลายประเทศนอกสหรัฐอเมริกาจนถึงปัจจุบัน

ประวัติและการพัฒนา

การพัฒนา CRV7 มีจุดเริ่มต้นจากการวิจัยเชื้อเพลิงแข็งประสิทธิภาพสูงในช่วงปลายทศวรรษ 1950 โดย CARDE (ปัจจุบันคือ DRDC Valcartier) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการศึกษาขีปนาวุธต่อต้านขีปนาวุธ โดยได้รับความช่วยเหลือจากบริษัท Aerojet ในการพัฒนา "Propulsion Test Vehicle" เพื่อทดสอบการออกแบบเครื่องยนต์และเชื้อเพลิงใหม่ ซึ่งนำไปสู่การสร้างจรวดตรวจอากาศ Black Brant ในปี 1960

ในช่วงต้นทศวรรษ 1970 CARDE และ Bristol Aerospace ได้นำเชื้อเพลิงและเครื่องยนต์แบบเดียวกันมาใช้กับจรวดขนาด 2.75 นิ้ว เพื่อติดตั้งกับเครื่องบินขับไล่ Canadair CF-104 Starfighter ส่งผลให้เกิดเครื่องยนต์รุ่น RLU-5001/B (C-14) ในปี 1973 ซึ่งมีแรงขับรวม 2,320 lbf·s (10.3 kN·s) และระยะเวลาเผาไหม้ 2.2 วินาที โดยมีน้ำหนักตัวจรวดเปล่า 6.6 กิโลกรัม และมักติดตั้งหัวรบระเบิดแรงสูงน้ำหนัก 10 ปอนด์ (4.5 กิโลกรัม) ของสหรัฐฯ

คุณลักษณะทางเทคนิคและความได้เปรียบ

เมื่อเปรียบเทียบกับจรวด Mk 40 FFAR Mighty Mouse ของสหรัฐฯ ที่ถูกแทนที่ CRV7 ใช้เชื้อเพลิงที่มีพลังงานสูงกว่าและการออกแบบตัวถังที่ทันสมัยกว่า ทำให้มีวิถีการบินที่ยาวและราบเรียบกว่า รวมถึงมีพลังงานขณะกระทบเป้าหมายมากกว่าถึงสองเท่า

• ระยะยิงหวังผล: มีระยะยิงไกลกว่า 4,000 เมตร ช่วยให้เครื่องบินสามารถยิงจากนอกระยะยิงของอาวุธต่อสู้อากาศยานระยะสั้นส่วนใหญ่ได้ ซึ่งต่างจากจรวด Hydra 70 ที่ต้องยิงในระยะใกล้กว่า
• ความแม่นยำ: CRV7 แก้ปัญหาการเบี่ยงเบนในช่วงเริ่มต้นของการยิงโดยการติดตั้งครีบขนาดเล็ก (Vanes) ในท่อไอเสีย เพื่อให้จรวดเริ่มหมุนตัวตั้งแต่ยังอยู่ในท่อส่ง ทำให้มีความแม่นยำสูงกว่าจรวดรุ่นเก่าอย่างมาก โดยมีค่าการกระจายตัว (Dispersion) ต่ำเพียง 3-4 มิลลิเรเดียน ซึ่งแม่นยำกว่าปืนใหญ่อากาศ M61 Vulcan (8 มิลลิเรเดียน) และ GAU-8 Avenger (5 มิลลิเรเดียน)

การพัฒนาเครื่องยนต์และรุ่นต่างๆ

เนื่องจากเชื้อเพลิงที่มีส่วนผสมของอะลูมิเนียมในเครื่องยนต์ C-14 ก่อให้เกิดควันจำนวนมาก ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อเครื่องบินที่บินช้าหรือเฮลิคอปเตอร์ จึงมีการพัฒนาเครื่องยนต์รุ่นต่อมาดังนี้:

• RLU-5002/B (C-15): ตัดส่วนผสมอะลูมิเนียมออกเพื่อลดควัน แม้จะมีแรงขับลดลงเล็กน้อย (9.7 kN·s)
• RLU-5002A/B (HEPI): พัฒนาระบบจุดระเบิดแบบถาวรที่ส่วนหัว (Head-End Permanent Igniter) เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวจุดระเบิดที่ถูกดีดออกไปกระแทกตัวเครื่องบิน
• C-17 และ C-18: ออกแบบมาสำหรับเฮลิคอปเตอร์โดยเฉพาะ โดยลดแรงขับลงเหลือ 8.5 kN·s แต่แทบไม่มีควันเกิดขึ้นเลย

สถานะปัจจุบันและการสนับสนุนยูเครน

กองทัพอากาศแคนาดาได้เริ่มปลดประจำการจรวด CRV7 ในช่วงปี 2005 ถึง 2007 ส่งผลให้มีจรวดคงคลังจำนวน 83,303 ลูกที่รอการกำจัด ในปี 2024 กระทรวงกลาโหมแคนาดาได้พิจารณามอบจรวดเหล่านี้ให้แก่ยูเครนเพื่อใช้ในการป้องกันประเทศจากการรุกรานของรัสเซีย

ในเดือนกันยายน 2024 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม Bill Blair ประกาศว่าแคนาดาจะส่งมอเตอร์จรวดจำนวน 80,840 ชุด และหัวรบอีก 1,300 ชุด ให้แก่ยูเครนในระยะเวลาไม่กี่เดือนข้างหน้า เพิ่มเติมจากจำนวน 2,100 ชุดที่ส่งไปก่อนหน้านี้