แดเนียล แฮร์ริสัน นักทฤษฎีดนตรีและอดีตประธานภาควิชาดนตรีแห่งมหาวิทยาลัยเยล

แดเนียล แฮร์ริสัน (Daniel Harrison เกิดวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1959) เป็นนักทฤษฎีดนตรี นักเขียน และอดีตประธานภาควิชาดนตรีที่มหาวิทยาลัยเยล (Yale University) แฮร์ริสันมีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในด้านทฤษฎีโทนัล (Tonal Theory) โดยผลงานวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกของเขาที่มหาวิทยาลัยเยล (สำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1986) ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับดนตรีของ แมกซ์ เรเกอร์ (Max Reger) ได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นหนังสือชื่อ Harmonic Function in Chromatic Music: A Renewed Dualist Theory and an Account of Its Precedents ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1994

บทบาททางวิชาการและการบริหาร

ในช่วงเวลาที่ปฏิบัติหน้าที่ที่มหาวิทยาลัยเยล แฮร์ริสันได้รับแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์ด้านทฤษฎีดนตรี Allen Forte (Allen Forte Professor of Music Theory) ในปี ค.ศ. 2006 และดำรงตำแหน่งประธานภาควิชาดนตรีในปี ค.ศ. 2007 นอกจากนี้ ระหว่างปี ค.ศ. 2001 ถึง 2003 เขายังได้รับหน้าที่เป็นบรรณาธิการบริหารของวารสาร Music Theory Spectrum ซึ่งเป็นวารสารวิชาการที่สำคัญในแวดวงทฤษฎีดนตรี

ความสนใจและผลงานทางวิชาการ

งานวิจัยของแฮร์ริสันครอบคลุมหัวข้อที่หลากหลาย ตั้งแต่ดนตรีคลาสสิกยุคบาโรกไปจนถึงดนตรีป๊อปสมัยใหม่ โดยสามารถแบ่งกลุ่มผลงานหลักได้ดังนี้:

1. การสอดประสานและเพลงฟูก (Counterpoint and Fugue)

แฮร์ริสันได้เขียนบทความวิเคราะห์เทคนิคการประพันธ์ของ โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค (J.S. Bach) โดยเน้นที่คุณสมบัติของ Triple Counterpoint และการใช้โวหาร (Rhetoric) ในเพลงฟูก รวมถึงการวิเคราะห์การเล่นกับหัวข้อหลัก (Subject Play) ในผลงานของบาค

2. ฮาร์โมนีแบบโครมาติก (Chromatic Harmony)

ผลงานที่โดดเด่นที่สุดของเขาคือการนำเสนอทฤษฎี Dualist แบบปรับปรุงใหม่เพื่ออธิบายหน้าที่ทางฮาร์โมนีในดนตรีโครมาติก นอกจากนี้เขายังเขียนบทความเกี่ยวกับเทคนิคเชิงแรงจูงใจ (Motivic Technique) ของแมกซ์ เรเกอร์ และการวิเคราะห์คอร์ด Augmented-sixth รวมถึงแนวคิดเรื่อง Enharmonicism ในศตวรรษที่ 19

3. ทฤษฎี Neo-Riemannian

แฮร์ริสันมีส่วนร่วมในการเขียนบทความวิชาการใน The Oxford Handbook of Neo-Riemannian Music Theory โดยนำเสนอเรียงความสั้นสามฉบับที่วิเคราะห์ทฤษฎีดนตรีในแนวทาง Neo-Riemannian

4. ดนตรีป๊อป (Popular Music)

นอกเหนือจากดนตรีคลาสสิก แฮร์ริสันยังมีความสนใจในดนตรีป๊อป โดยเฉพาะวง The Beach Boys เขาได้เขียนบทความวิเคราะห์ดนตรีเชิงทดลองของวงดังกล่าวในหนังสือ Understanding Rock: Essays in Musical Analysis และยังได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์สารคดีเรื่อง Brian Wilson: I Just Wasn't Made for These Times (ค.ศ. 1995) ซึ่งกำกับโดย Don Was