เทือกเขาดิอาโบล

เทือกเขาดิอาโบล (Diablo Range) เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย (California Coast Ranges) ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยทอดตัวยาวตั้งแต่บริเวณตะวันออกของพื้นที่อ่าวซานฟรานซิสโกทางตอนเหนือ ลงไปจนถึงบริเวณหุบเขาซาลินัส (Salinas Valley) ทางตอนใต้

ภูมิศาสตร์และลักษณะทางกายภาพ

ตามข้อมูลของสำนักงานสำรวจธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกา (USGS) เทือกเขาดิอาโบลทอดตัวจากช่องแคบคาร์ควิเนซ (Carquinez Strait) ทางตอนเหนือ ไปจนถึงยอดเขาออร์ชาร์ด (Orchard Peak) และช่องเขาโปโลนิโอ (Polonio Pass) ทางตอนใต้ ใกล้กับจุดที่ทางหลวงรัฐหมายเลข 46 ตัดผ่านเทือกเขาชายฝั่งที่เมืองโชลาเม (Cholame)

ขอบเขตของเทือกเขามีลักษณะดังนี้:

• ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ: ติดกับแม่น้ำซานโฮอาคิน (San Joaquin River)
• ทิศตะวันออกเฉียงใต้: ติดกับหุบเขาซานโฮอาคิน (San Joaquin Valley)
• ทิศตะวันตกเฉียงใต้: ติดกับแม่น้ำซาลินัส (Salinas River)
• ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: ติดกับหุบเขาซานตาคลารา (Santa Clara Valley) และอ่าวซานฟรานซิสโก

ลักษณะภูมิประเทศ

ความสูงเฉลี่ยของเทือกเขาอยู่ที่ประมาณ 3,000 ฟุต (910 เมตร) อย่างไรก็ตาม พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทุ่งหญ้าเนินเขาและที่ราบสูง โดยมียอดเขาสูงโดดเด่นขึ้นมาเป็นระยะ ยอดเขาที่มีความสูงเกิน 2,300 ฟุต (700 เมตร) จะถือว่ามีความสูงมากในภูมิภาคนี้ เนื่องจากที่ราบสูงส่วนใหญ่อยู่ที่ระดับ 2,000–3,000 ฟุต (610–910 เมตร) ในขณะที่เนินเขาโดยทั่วไปสูงประมาณ 1,000 ฟุต (300 เมตร)

ยอดเขาที่สำคัญและเป็นจุดสังเกตที่โดดเด่น ได้แก่:

• ภูเขาดิอาโบล (Mount Diablo): สูง 3,849 ฟุต (1,173 เมตร)
• ภูเขาซานเบนิโต (San Benito Mountain): สูง 5,241 ฟุต (1,597 เมตร) ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขา
• สันเขาภูเขาแฮมิลตัน (Mount Hamilton Ridge): สูง 4,230–4,260 ฟุต (1,290–1,300 เมตร)
• ภูเขาสเตกส์ (Mount Stakes): สูง 3,804 ฟุต (1,159 เมตร)

ธรณีวิทยา

โครงสร้างทางธรณีวิทยาของเทือกเขาดิอาโบลประกอบด้วยหินตะกอนและหินอัคนีพุ โดยเฉพาะหินบะซอลต์ (Basalt), หินเชิร์ต (Chert) และหินทรายเกรย์แวคเค (Graywacke sandstone) หินอัคนีเหล่านี้ก่อตัวขึ้นในช่วง 201 ถึง 145 ล้านปีก่อน ส่วนหินตะกอนก่อตัวขึ้นในช่วง 201 ถึง 66 ล้านปีก่อน

ดินในบริเวณนี้ประกอบด้วยหินเซอร์เพนไทน์ (Serpentine) และโอฟิโอไลต์ (Ophiolite) ซึ่งก่อตัวขึ้นพร้อมกับเปลือกโลกมหาสมุทรดั้งเดิมเมื่อประมาณ 165 ล้านปีก่อน ผ่านการเย็นตัวอย่างรวดเร็วของลาวา นอกจากนี้ยังพบหินซิลิกาคาร์บอเนต (Silica carbonate) ซึ่งเป็นหินเซอร์เพนไทน์ที่เปลี่ยนแปลงสภาพ ซึ่งมักพบร่วมกับแหล่งแร่ปรอท

พื้นที่ส่วนใหญ่ของเทือกเขาตั้งอยู่บนกลุ่มหินฟรานซิสกัน (Franciscan Complex) ซึ่งประกอบด้วยหินบะซอลต์, หินทรายเกรย์แวคเค, หินดินดาน (Shale) และหินเชิร์ต ที่เกิดจากการมุดตัวของเปลือกโลกมหาสมุทรในช่วงปลายยุคจูราสสิกและต้นยุคครีเทเชียส การเปลี่ยนแปลงสภาพของหินเหล่านี้ในช่วงยุคครีเทเชียสและอีโอซีนส่งผลให้เกิดการยกตัวในแนวตั้งและก่อตัวเป็นภูเขาสูง

การทำเหมืองแร่

เทือกเขาดิอาโบลเป็นแหล่งสะสมของแร่ปรอทที่สำคัญ โดยแร่ปรอทถูกสกัดจากหินซิลิกาคาร์บอเนตในรูปแบบของแร่ซินนาบาร์ (Cinnabar) และเมทาซินนาบาร์ (Metacinnabar)

เหมืองแร่ปรอทนิวอิดเรีย (New Idria Mercury Mine) เป็นเหมืองที่มีชื่อเสียงที่สุด ซึ่งผลิตแร่ปรอทจำนวนมากให้แก่สหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1854 จนถึงต้นทศวรรษ 1970 ความต้องการแร่ปรอทเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม การทำเหมืองในวงกว้างส่งผลให้เกิดการปนเปื้อนของน้ำเสียจากเหมืองที่มีฤทธิ์เป็นกรดลงสู่พื้นที่ชุ่มน้ำและแหล่งน้ำใกล้เคียง รวมถึงลำห้วยพาโนเช (Panoche Creek) และแม่น้ำซานโฮอาคิน

นอกเหนือจากปรอทแล้ว ยังมีการทำเหมืองแร่ทองแดง, หินทราเวอร์ทีน (Travertine), ถ่านหิน, ก๊าซธรรมชาติ และน้ำมันดิบในบริเวณนี้ด้วย