ดักลาส ดับเบิลยู เร นักรัฐศาสตร์ผู้บุกเบิกการวิเคราะห์ระบบเลือกตั้ง

ดักลาส ไวท์ติ้ง เร (Douglas Whiting Rae) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1939 เป็นนักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกันผู้มีชื่อเสียงและดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ Richard Ely ด้านรัฐศาสตร์และการจัดการที่มหาวิทยาลัยเยล (Yale University) นอกจากบทบาททางวิชาการแล้ว เรยังเป็นสมาชิกของ American Academy of Arts and Sciences และเคยดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหารระดับสูง (Chief Administrative Officer) ของเมืองนิวเฮเวน รัฐคอนเนตทิคัต ในช่วงปี ค.ศ. 1990–1991 โดยเขาได้เขียนบทความให้แก่สื่อชั้นนำอย่าง BBC, The New Republic และ The New York Times

ประวัติการศึกษา

เรสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอินดีแอนา (Indiana University) และมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน-แมดิสัน (University of Wisconsin-Madison) โดยมี ออสติน แรนนีย์ (Austin Ranney) เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก

ผลงานวิจัยและคุณูปการทางวิชาการ

การวิเคราะห์ระบบเลือกตั้ง

ผลงานที่ได้รับการยอมรับว่ามีความสำคัญที่สุดของเขาคือหนังสือ The Political Consequences of Electoral Laws (ตีพิมพ์ครั้งแรกปี 1967 และฉบับปรับปรุงปี 1971) ซึ่งถือเป็นการวิเคราะห์เปรียบเทียบระบบเลือกตั้งอย่างเป็นระบบครั้งแรก โดยเรได้นำเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ของสังคมศาสตร์มาประยุกต์ใช้กับการเลือกตั้งในกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมตะวันตก เพื่อศึกษาผลกระทบของกฎหมายเลือกตั้งที่มีต่อผลการเลือกตั้ง โดยเฉพาะในเรื่องของความได้สัดส่วน (Proportionality) ระหว่างสัดส่วนคะแนนเสียงที่พรรคการเมืองได้รับกับจำนวนที่นั่งในสภา และจำนวนพรรคการเมืองในแต่ละประเทศ

แม้ว่าในปัจจุบันจะมีงานวิจัยด้านการเลือกตั้งเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล แต่กรอบแนวคิดและคำศัพท์ที่เรนำเสนอ ยังคงเป็นมาตรฐานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน โดยเฉพาะมิติพื้นฐาน 3 ประการของระบบเลือกตั้ง ได้แก่:

• สูตรการคำนวณ (Electoral Formula): วิธีการทางคณิตศาสตร์ในการแปลงคะแนนเสียงให้เป็นที่นั่ง
• ขนาดของเขตเลือกตั้ง (District Magnitude): จำนวนสมาชิกที่ได้รับเลือกในหนึ่งเขตเลือกตั้ง
• โครงสร้างบัตรเลือกตั้ง (Ballot Structure): รูปแบบการนำเสนอตัวเลือกในบัตรเลือกตั้งเพื่อให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งตัดสินใจ

งานชิ้นนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นงานเขียนที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับระบบการลงคะแนนเสียงนับตั้งแต่หนังสือ Political Parties ของมอริซ ดูแวร์เฌ (Maurice Duverger) ในปี 1951

ทฤษฎีความเท่าเทียมและสังคมเมือง

ในปี 1981 เรได้ตีพิมพ์หนังสือ Equalities ซึ่งเป็นงานวิจัยเชิงลึกเกี่ยวกับทฤษฎีความเท่าเทียม โดยมีการเปรียบเทียบและวิเคราะห์แนวคิดของนักทฤษฎีการเมืองคนสำคัญ เช่น อิมมานูเอล คานท์ (Immanuel Kant), โรเบิร์ต โนซิก (Robert Nozick), จอห์น รอลส์ (John Rawls) และวิลเฟรโด พาเรโต (Vilfredo Pareto)

นอกจากนี้ ในปี 2003 เขาได้เขียนหนังสือ City: Urbanism and its End ซึ่งเป็นการบันทึกประวัติศาสตร์ของเมืองนิวเฮเวน รัฐคอนเนตทิคัต และวิเคราะห์การสร้างเมือง (Urbanism) ในสหรัฐอเมริกายุคปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เรเสนอว่าความเป็นเมืองเป็นผลผลิตของ "เทคโนโลยีการรวมศูนย์" (Centering Technologies) เช่น รถไฟและไฟฟ้ากระแสสลับ และเมื่อเทคโนโลยีเหล่านี้เปลี่ยนแปลงไป ความเป็นเมืองในรูปแบบเดิมจึงสิ้นสุดลง เขาโต้แย้งว่าการทุ่มงบประมาณเพื่อฟื้นฟูเมืองในเชิงกายภาพนั้นไม่สามารถยับยั้งการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีได้ ดังนั้น การพัฒนาเมืองในอนาคตควรให้ความสำคัญกับคุณค่าทางสังคมเชิงบวกของความเป็นเมืองแทน

รางวัลและการยอมรับ

ดักลาส เร ได้รับทุนวิจัย Guggenheim Fellowship และเคยเป็นสมาชิกของ Stanford’s Center for Advanced Study in the Behavioral Sciences รวมถึง Netherlands Institute for Advanced Study นอกจากนี้ เขายังได้รับรางวัลเกียรติยศมากมายจากการวิจัย และได้รับเชิญให้เป็นที่ปรึกษาแก่รัฐสภาของประเทศสเปน อิตาลี และเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส รวมถึงองค์กรธุรกิจระดับสูง เมืองต่างๆ ในสหรัฐอเมริกา และ BBC

รายการผลงานตีพิมพ์ที่สำคัญ

หนังสือ

• The Political Consequences of Electoral Laws (1967)
• The Analysis of Political Cleavages (1970) ร่วมกับ Michael Taylor
• Equalities (1981)
• City: Urbanism and Its End (2003)
• Murder in the Model City: The Black Panthers, Yale, and the Redemption of a Killer (2005) ร่วมกับ Paul Bass

บทความวิชาการ

• "Decision-rules and Individual Values in Constitutional Choice" (1969) ใน American Political Science Review
• "Political Democracy as a Property of Political Institutions" (1971) ใน American Political Science Review
• "The Limits of Consensual Decision" (1975) ใน American Political Science Review
• "Using District Magnitude to Regulate Political Party Competition" (1995) ใน American Political Science Review