การใช้สำเนียงภาษาอังกฤษในภาพยนตร์ ศิลปะและการฝึกฝน

ในโลกของภาพยนตร์ สำเนียงภาษาอังกฤษไม่ได้เป็นเพียงแค่การสื่อสาร แต่เป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างตัวละครและการเล่าเรื่อง นักแสดงมักใช้ โค้ชด้านสำเนียง (Dialect Coaches) เพื่อฝึกฝนการพูดในสำเนียงที่แตกต่างจากสำเนียงดั้งเดิมของตนเอง โดยสำเนียงเหล่านี้อาจแตกต่างกันไปตามพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ สถานะทางสังคมและเศรษฐกิจ เชื้อชาติ และปัจจัยอื่นๆ

การโค้ชด้านสำเนียง (Dialect Coaching)

ในช่วงทศวรรษ 1990 โค้ชด้านสำเนียงเริ่มมีบทบาทสำคัญในอุตสาหกรรมภาพยนตร์มากขึ้น ผู้กำกับและผู้สร้างภาพยนตร์หันมาจ้างผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้เพื่อฝึกฝนนักแสดงให้พูดสำเนียงต่างๆ ได้อย่างสมจริง กระบวนการฝึกฝนประกอบด้วยหลายขั้นตอน ดังนี้:

• การทำซ้ำและการศึกษา: นักแสดงต้องฟังเทปเสียงและวิดีโอ ศึกษาการออกเสียง และบางครั้งต้องเดินทางไปยังสถานที่จริงที่ตัวละครอาศัยอยู่
• การฝึกหายใจและออกเสียง: การใช้แบบฝึกหัดทางเสียงเพื่อปรับโทนและการออกเสียงให้ถูกต้อง
• การวิเคราะห์บท: โค้ชจะทำการวิเคราะห์บทภาพยนตร์ตามหลักสัทศาสตร์ (Phonetics) โดยใช้สัญลักษณ์สัทอักษรสากล (International Phonetic Alphabet - IPA)
• เครื่องมือช่วยสอน: เนื่องจากนักแสดงส่วนใหญ่ไม่คุ้นเคยกับ IPA โค้ชจึงใช้รายการคำศัพท์หรือเทปตัวอย่างเพื่อให้ง่ายต่อการเรียนรู้

โดยปกติแล้ว โค้ชด้านสำเนียงจะเข้ามามีบทบาทในช่วงการซ้อม การตัดต่อหลังการผลิต หรือในฉากที่ต้องใช้อารมณ์สูงซึ่งอาจทำให้การควบคุมสำเนียงทำได้ยากขึ้น ในเครดิตภาพยนตร์ พวกเขามักจะถูกระบุว่าเป็น ที่ปรึกษาด้านบทสนทนา (Dialogue Consultants)

สำเนียงอเมริกัน (American Accents)

ตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา นักแสดงที่ไม่ใช่อเมริกันหันมาฝึกสำเนียงอเมริกันมากขึ้น เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันในตลาดภาพยนตร์ของสหรัฐอเมริกา ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือในงานประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 72 ซึ่งนักแสดงที่ไม่ใช่อเมริกันที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขาการแสดงทั้ง 4 สาขา ล้วนรับบทเป็นตัวละครชาวอเมริกัน รวมถึง ไมเคิล เคน นักแสดงชาวอังกฤษที่คว้ารางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง The Cider House Rules

ในขณะที่นักแสดงละครเวทีในสมัยก่อนมักถูกฝึกให้ใช้สำเนียง Mid-Atlantic (สำเนียงลูกผสมระหว่างอังกฤษและอเมริกัน) แต่นักแสดงภาพยนตร์ในปัจจุบันจะถูกฝึกให้ใช้สำเนียง General American ซึ่งเป็นสำเนียงมาตรฐานที่ฟังดูเป็นธรรมชาติและเข้าถึงได้มากกว่า

สำเนียงบริติช (British Accents)

สำเนียงค็อกนีย์ (Cockney)

สำเนียงค็อกนีย์เป็นหนึ่งในสำเนียงที่ถูกนำเสนอในภาพยนตร์บ่อยครั้ง โดยมีนักแสดงอย่าง กอร์ดอน ฮาร์เกอร์ และ จอห์น มิลส์ ที่ได้รับการยอมรับว่าถ่ายทอดสำเนียงนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม อย่างไรก็ตาม มีบางกรณีที่การเลียนแบบสำเนียงไม่ประสบความสำเร็จ เช่น ดิ๊ก แวน ไดก์ ในเรื่อง Mary Poppins ซึ่งถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าสำเนียงไม่สมจริง

สำเนียงเวลส์ (Welsh)

สำเนียงเวลส์ถือเป็นหนึ่งในสำเนียงที่เลียนแบบได้ยากที่สุดเนื่องจากมีท่วงทำนองที่คล้ายดนตรีและมีรากเหง้ามาจากภาษาเซลติก ทำให้มีความซับซ้อนกว่าสำเนียงไอริชหรือสกอตติช ในอดีต ผู้กำกับบางคนเลือกที่จะหลีกเลี่ยงการใช้สำเนียงเวลส์โดยการให้นักแสดงพูดสำเนียงไอริชแทน แต่ในปัจจุบันมีความต้องการสำเนียงเวลส์ในภาพยนตร์มากขึ้น และถูกมองว่าเป็นเอกลักษณ์ที่ช่วยสร้างตัวละครให้มีมิติ

สำเนียงไอริช (Irish Accents)

การถ่ายทอดสำเนียงไอริชในภาพยนตร์ก็เป็นประเด็นที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์เช่นกัน นักวิจารณ์บางคนมองว่าการแสดงของ มาร์ลอน บรานโด ในเรื่อง The Missouri Breaks มีความแม่นยำในระดับที่น่าพอใจ ในขณะที่นักแสดงคนอื่นๆ เช่น เคท บลันเชตต์ ในเรื่อง Veronica Guerin ได้รับคำชมว่าสามารถเลียนแบบสำเนียงไอริชได้อย่างแนบเนียน