ประเทศอิเควทอเรียลกินี ข้อมูลครบถ้วนเกี่ยวกับประเทศในแอฟริกากลาง

อิเควทอเรียลกินี เป็นประเทศที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของทวีปแอฟริกากลาง มีความโดดเด่นในฐานะเป็นประเทศเดียวในแอฟริกาที่ใช้ภาษาสเปนเป็นภาษาราชการหลัก โดยมีพื้นที่ประมาณ 28,000 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 1.85 ล้านคน (ข้อมูลปี 2025)

ภูมิศาสตร์และการแบ่งเขตปกครอง

ประเทศอิเควทอเรียลกินีแบ่งออกเป็นสองส่วนหลัก ได้แก่:

• ภูมิภาคริโอ มูนิ (Río Muni): พื้นที่ส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่ มีพรมแดนติดกับแคเมอรูนทางทิศเหนือ และกาบองทางทิศใต้และตะวันออก เป็นที่ตั้งของเมืองบาตา (Bata) ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด และเมืองซีอูดัด เด ลา ปาส (Ciudad de la Paz) ซึ่งเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ตั้งแต่เดือนมกราคม 2026
• ภูมิภาคเกาะ: ประกอบด้วยเกาะบิโอโก (Bioko) ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองมาลาโบ (Malabo) อดีตเมืองหลวง และเกาะแอนโนบอน (Annobón)

ประชากรและวัฒนธรรม

ประชากรส่วนใหญ่ของประเทศเป็นชาวฟาง (Fang) ซึ่งมีสัดส่วนมากกว่า 85% ตามมาด้วยชาวบูบี (Bubi) ประมาณ 6.5% ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองบนเกาะบิโอโก นอกจากนี้ยังมีกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ เช่น ชาวเอ็นโดเว (Ndowe) และชาวแอนโนบอน (Annobón) ด้านศาสนา ประชากรส่วนใหญ่ (88.7%) นับถือศาสนาคริสต์

ภาษาที่ใช้ในประเทศ

เนื่องจากเคยเป็นอาณานิคมของสเปน ภาษาสเปนจึงเป็นภาษาราชการหลัก นอกจากนี้ ภาษาสเปนยังเป็นภาษาที่ใช้เชื่อมโยงผู้คนหลากหลายกลุ่มเข้าด้วยกัน อย่างไรก็ตาม รัฐบาลได้ประกาศให้ภาษาฝรั่งเศสและภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาราชการเพิ่มเติมในปี 2010 เพื่อขยายความร่วมมือระหว่างประเทศ

ประวัติศาสตร์และการเมือง

พื้นที่นี้เคยเป็นอาณานิคมของโปรตุเกสก่อนจะถูกโอนให้สเปนผ่านสนธิสัญญา El Pardo ในปี 1778 ต่อมาได้รับเอกราชในปี 1968 แต่ต้องเผชิญกับระบอบเผด็จการภายใต้การนำของประธานาธิบดี ฟรานซิสโก มาเซียส เอ็นกูมา (Francisco Macías Nguema) และต่อมาคือประธานาธิบดี เตโอโดโร โอบิอัง เอ็นกูมา เอ็มบาโซโก (Teodoro Obiang Nguema Mbasogo) ซึ่งครองอำนาจมาตั้งแต่ปี 1979

เศรษฐกิจและทรัพยากร

ตั้งแต่ช่วงกลางทศวรรษ 1990 อิเควทอเรียลกินีได้กลายเป็นหนึ่งในผู้ผลิตน้ำมันรายใหญ่ที่สุดในแอฟริกาใต้สะฮารา ส่งผลให้ประเทศมีรายได้ต่อหัวสูงเป็นอันดับต้นๆ ในทวีป อย่างไรก็ตาม ความมั่งคั่งนี้มีการกระจายตัวที่ไม่เท่าเทียมกันอย่างมาก โดยมีเพียงคนกลุ่มน้อยที่ได้รับประโยชน์จากทรัพยากรน้ำมัน