สุสานเอสปาดา ประวัติศาสตร์สุสานสาธารณะแห่งแรกของฮาวานา

สุสานเอสปาดา ตั้งอยู่ในย่านบาร์ริโอ เด ซาน ลาซาโร (Barrio of San Lazaro) ทางทิศตะวันตกของกำแพงเมืองฮาวานา ประเทศคิวบา เป็นสถานที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะสุสานสาธารณะแห่งแรกที่ได้รับการออกแบบและก่อสร้างขึ้นในเมืองฮาวานา

ประวัติและการก่อตั้ง

ก่อนการสร้างสุสานเอสปาดา ประเพณีการฝังศพในฮาวานามักจะทำในห้องใต้ดินของโบสถ์ เช่น โบสถ์ Iglesia del Espíritu Santo ในย่านฮาวานาเก่า (Habana Vieja) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของประชากรและการขาดแคลนพื้นที่ในโบสถ์ รัฐบาลของ Don Salvador de Muro y Salazar จึงได้อนุมัติให้สร้างสุสานสาธารณะขึ้นในปี 1804

สุสานแห่งนี้ตั้งชื่อตาม José Díaz de Espada y Landa ซึ่งเป็นบิชอปในขณะนั้น โดยเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 1806 และถูกใช้งานมาจนถึงปี 1878

การออกแบบและสถาปัตยกรรม

สุสานเอสปาดาถูกออกแบบในลักษณะของสวน โดยมีกำแพงหนา 2.5 เมตร ซึ่งภายในบรรจุห้องเก็บศพ (crypts) การก่อสร้างอยู่ภายใต้การดูแลของสถาปนิกนามว่า Aulet โดยมีลักษณะเด่นดังนี้:

• มีลานกลางแจ้งขนาดใหญ่
• กำแพงสูงประมาณ 6 เมตร แบ่งเป็นห้องเก็บศพ 4 ชั้น
• มีการใช้หินแกะสลักประดับด้านบนเพื่อป้องกันสภาพอากาศ
• ศาลาทางเข้ามีการประดับด้วยภาพเขียนโดย Giuseppe Perovani ศิลปินชาวเวนิส

ที่ตั้งและสภาพแวดล้อมในอดีต

พื้นที่ของสุสานตั้งอยู่ระหว่างถนน Calle Espada ทางทิศตะวันออก และถนน Calles Vapor และ San Lazaro โดยมีทางเข้าหลักอยู่ที่ถนน Calle San Lazaro ซึ่งเป็นเส้นทางหลักสำหรับขบวนแห่ศพ

ในบริเวณใกล้เคียงยังมีสถานที่สำคัญอื่นๆ เช่น โรงพยาบาล San Lazaro สำหรับผู้ป่วยโรคเรื้อน, โรงพยาบาล San Dionisio สำหรับผู้ป่วยทางจิต และป้อมปราการ Batería de la Reina ซึ่งสร้างขึ้นระหว่างปี 1797 ถึง 1799

การปิดตัวและการเสื่อมสลาย

สุสานเอสปาดาทำหน้าที่เป็นสุสานหลักของเมืองฮาวานาจนถึงช่วงปลายทศวรรษ 1860 แต่ในปี 1868 ได้เกิดการระบาดของอหิวาตกโรคครั้งใหญ่ ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากจนพื้นที่ของสุสานไม่สามารถรองรับได้ทัน

นอกจากนี้ สภาพของสุสานเริ่มถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่เหมาะสมและทรุดโทรม จนกระทั่งมีการเปิดใช้งาน สุสานโคลอน (Colón Cemetery) ในปี 1871 ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่ามาก ส่งผลให้สุสานเอสปาดาถูกปิดตัวลงอย่างเป็นทางการในปี 1878 และถูกรื้อถอนในปี 1908 ปัจจุบันเหลือเพียงกำแพงส่วนเล็กๆ เท่านั้นที่เป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์