จอร์จ วอชิงตัน วิลเลียมส์ นักประวัติศาสตร์และผู้เปิดโปงอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

จอร์จ วอชิงตัน วิลเลียมส์ (George Washington Williams, 16 ตุลาคม 1849 – 2 สิงหาคม 1891) เป็นบุคคลที่มีบทบาทหลากหลายในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาและระดับสากล โดยเขาเคยเป็นทั้งทหารในสงครามกลางเมืองอเมริกาและในเม็กซิโก ต่อมาได้กลายเป็นศาสนาจารย์นิกายแบปทิสต์ นักการเมือง ทนายความ นักข่าว และนักประวัติศาสตร์ผู้บุกเบิกการเขียนประวัติศาสตร์ของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน

ชีวิตช่วงต้นและการรับราชการทหาร

วิลเลียมส์เกิดในปี 1849 ที่เมืองเบดฟอร์ดสปริงส์ รัฐเพนซิลเวเนีย โดยเป็นบุตรของโธมัสและเอลเลน รูส วิลเลียมส์ ซึ่งเป็นชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ในช่วงวัยเด็กเขาได้รับการศึกษาน้อยและเคยอาศัยอยู่ใน "บ้านพักพิง" (house of refuge) ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้เรียนรู้วิชาตัดผม ซึ่งเป็นอาชีพที่มีทักษะและเป็นที่ยอมรับในสมัยนั้น

เมื่ออายุได้ 14 ปี ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา วิลเลียมส์ได้ปลอมแปลงชื่อเพื่อสมัครเข้ากองทัพฝ่ายสหภาพ (Union Army) และได้เข้าร่วมการรบในสมรภูมิสุดท้ายของสงคราม หลังจากนั้นเขาได้เดินทางไปยังเม็กซิโกเพื่อเข้าร่วมกับกองทัพสาธารณรัฐภายใต้การนำของนายพลเอสปิโนซา เพื่อต่อต้านจักรพรรดิแม็กซิมิเลียน โดยเขาได้รับยศร้อยโทและมีความเชี่ยวชาญด้านการยิงปืน

เมื่อกลับมายังสหรัฐอเมริกาในปี 1867 เขาได้สมัครเข้ากองทัพอีกครั้งและได้รับมอบหมายให้ประจำการในหน่วยทหารม้าที่ 10 หรือที่รู้จักกันในชื่อ "บัฟฟาโลโซลเยอร์ส" (Buffalo Soldiers) ในดินแดนอินเดียน แต่ได้รับบาดเจ็บที่ปอดในปี 1868 และต้องพักรักษาตัวจนกระทั่งปลดประจำการในปีเดียวกัน

การศึกษาและเส้นทางสายศาสนาและการเมือง

หลังปลดประจำการ วิลเลียมส์เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาวเวิร์ด (Howard University) ก่อนจะย้ายไปศึกษาที่สถาบันเทววิทยา นิวตัน (Newton Theological Institution) ใกล้กับเมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ และในปี 1874 เขาได้กลายเป็นชาวแอฟริกัน-อเมริกันคนแรกที่สำเร็จการศึกษาจากสถาบันแห่งนี้

วิลเลียมส์ได้รับศีลบรรพชาเป็นศาสนาจารย์นิกายแบปทิสต์ และได้ดำรงตำแหน่งศิษยาภิบาลในหลายแห่ง รวมถึงโบสถ์แบปทิสต์แห่งที่ 12 ในบอสตัน และในวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งเขาได้ก่อตั้งวารสารรายสัปดาห์ชื่อ The Commoner โดยได้รับการสนับสนุนจากผู้นำคนสำคัญอย่าง เฟรเดอริก ดักลาส (Frederick Douglass) และ วิลเลียม ลอยด์ แกริสัน (William Lloyd Garrison)

ต่อมาเขาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองซินซินแนติ รัฐโอไฮโอ และศึกษาด้านกฎหมายภายใต้การดูแลของ อัลฟอนโซ แทฟต์ (Alphonso Taft) บิดาของประธานาธิบดีวิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ จนสามารถสอบผ่านเนติบัณฑิตได้ ในปี 1880 วิลเลียมส์สร้างประวัติศาสตร์ด้วยการเป็นชาวแอฟริกัน-อเมริกันคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐโอไฮโอ โดยดำรงตำแหน่งหนึ่งวาระ (1880–1881)

ผลงานด้านประวัติศาสตร์และการบุกเบิกคำศัพท์

วิลเลียมส์ได้รับการยอมรับว่ามีความสำเร็จสูงสุดในฐานะนักประวัติศาสตร์ ผลงานชิ้นสำคัญของเขาคือ The History of the Negro Race in America 1619–1880 (ตีพิมพ์ปี 1882) ซึ่งถือเป็นประวัติศาสตร์ฉบับรวมเล่มครั้งแรกของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ที่แสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมและคุณูปการของคนผิวดำตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของการตั้งอาณานิคม

ในหนังสือเล่มนี้ วิลเลียมส์ได้ใช้คำว่า "อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ" (crime against humanity) เพื่อสะท้อนถึงความไม่เป็นธรรมและความโหดร้ายของระบบทาสในสหรัฐอเมริกา ซึ่งถือเป็นการใช้คำนี้ในความหมายสมัยใหม่เป็นครั้งแรกๆ ของโลก

การเปิดโปงความโหดร้ายในรัฐเสรีคองโก

ในช่วงปลายทศวรรษ 1880 วิลเลียมส์เริ่มสนใจเหตุการณ์ในยุโรปและแอฟริกา ในปี 1890 เขาได้เดินทางไปยังรัฐเสรีคองโก (Congo Free State) ซึ่งในขณะนั้นเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลของพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียม เพื่อศึกษาการพัฒนาของพื้นที่

อย่างไรก็ตาม วิลเลียมส์กลับพบเห็นการทารุณกรรมอย่างกว้างขวางและการบังคับใช้แรงงานทาสต่อชาวคองโก ซึ่งสร้างความตกตะลึงให้กับเขาเป็นอย่างมาก เขาจึงได้เขียนจดหมายเปิดผนึกถึงพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 ในปี 1890 เพื่อประณามความทุกข์ทรมานของชาวพื้นเมืองที่เกิดจากตัวแทนของกษัตริย์

จดหมายฉบับนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเรียกร้องในระดับสากลเพื่อต่อต้านระบอบการปกครองในคองโก ซึ่งนำไปสู่การเปิดโปงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และการเสียชีวิตของประชากรหลายล้านคนในเวลาต่อมา