แกรนด์บาฮามา เกาะสวรรค์ทางตอนเหนือของหมู่เกาะบาฮามาส

แกรนด์บาฮามา เป็นเกาะที่อยู่ทางตอนเหนือสุดของหมู่เกาะบาฮามาส และเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามในบรรดาเกาะและเกาะเล็กๆ ประมาณ 700 เกาะ และ 2,400 เกาะน้อย (cays) ของประเทศบาฮามาส

เกาะแห่งนี้มีพื้นที่ประมาณ 530 ตารางไมล์ (1,400 ตารางกิโลเมตร) โดยมีความยาวจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออกประมาณ 153 กิโลเมตร และมีความกว้างที่สุดประมาณ 24 กิโลเมตร เมืองเวสต์เอนด์ (West End) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกสุดของเกาะ ตั้งอยู่ห่างจากปาล์มบีช รัฐฟลอริดา เพียง 56 ไมล์ทะเล (104 กิโลเมตร) เท่านั้น

ในด้านการบริหาร เกาะนี้แบ่งออกเป็นเขตพื้นที่ปลอดภาษีฟรีพอร์ต (Freeport Bonded Area) และเขตการปกครองทางตะวันออกและตะวันตกของแกรนด์บาฮามา อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นเดือนกันยายน ปี 2019 เกาะแห่งนี้ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากพายุเฮอริเคนโดเรียน ซึ่งทำให้บ้านเรือนเกือบครึ่งหนึ่งถูกทำลาย

ภูมิอากาศ

เกาะแกรนด์บาฮามามีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน ซึ่งแบ่งออกเป็นสองฤดูกาลหลัก ได้แก่ ฤดูฝนที่ร้อนและชุ่มชื้นตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม และฤดูแล้งที่อบอุ่นตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเมษายน

ในเมืองฟรีพอร์ต อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยในช่วงฤดูร้อนจะอยู่ที่ 31 องศาเซลเซียส และต่ำสุดเฉลี่ย 26 องศาเซลเซียส ส่วนในฤดูหนาว อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ที่ 28 องศาเซลเซียส และต่ำสุดเฉลี่ย 19 องศาเซลเซียส ทั้งนี้ ฤดูกาลพายุเฮอริเคนจะเริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงพฤศจิกายน โดยมีความเสี่ยงสูงสุดในช่วงเดือนสิงหาคม กันยายน และตุลาคม

ประวัติศาสตร์

การติดต่อกับชาวสเปนในยุคแรก

ชาวลูเคียน (Lucayan) ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิม เรียกเกาะแห่งนี้ว่า "บาฮามา" (Bahama) ซึ่งหมายถึง "เกาะขนาดใหญ่ที่อยู่ตอนบนตรงกลาง" ในช่วงสองศตวรรษแรก การดำรงอยู่ของเกาะถูกกำหนดโดยแนวปะการังที่อันตราย ซึ่งทำให้เรือของชาวสเปนไม่กล้าเข้ามาใกล้ ยกเว้นการแวะพักเพื่อเติมเสบียง แต่ในทางกลับกัน แนวปะการังเหล่านี้กลับดึงดูดเหล่าโจรสลัดที่มักจะล่อเรือให้เกยตื้นเพื่อปล้นสะดม

การปกครองของอังกฤษ

ในปี 1670 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ได้มอบสิทธิในที่ดินของบาฮามาสให้แก่ลอร์ดโพรพริเอเทอร์ทั้งแปดแห่งแคโรไลนา จนกระทั่งปี 1828 เกาะแกรนด์บาฮามายังคงแทบไม่มีผู้คนอาศัยอยู่

ในช่วงยุคห้ามจำหน่ายสุราในสหรัฐอเมริกา เกิดการลักลอบขนส่งสุราอย่างคึกคัก โดยมีเมืองเวสต์เอนด์และเกาะบิมินีเป็นจุดพักสินค้าผิดกฎหมายก่อนส่งเข้าสู่สหรัฐฯ

ในช่วงปลายทศวรรษ 1940 บริษัท Butlin's จากอังกฤษได้พัฒนา รีสอร์ทและสนามบินพาณิชย์แห่งแรกที่เวสต์เอนด์ โดยสร้างรีสอร์ทที่รองรับแขกได้ 1,000 คน แต่บริษัทประสบปัญหาทางการเงินและดำเนินการได้เพียงฤดูกาลเดียวในปี 1950 ก่อนจะมีการปรับปรุงและพัฒนาต่อในเวลาต่อมา

ยุคข้อตกลงฮอว์กสบิลครีก (Hawksbill Creek Agreement)

จนถึงกลางศตวรรษที่ 20 เกาะแกรนด์บาฮามามีประชากรเพียงประมาณ 500 คน และเป็นหนึ่งในเกาะที่พัฒนาน้อยที่สุดในบาฮามาส แต่จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในปี 1955 เมื่อ วอลเลซ โกรฟส์ (Wallace Groves) นักการเงินชาวเวอร์จิเนีย ร่วมกับรัฐบาลบาฮามาส พัฒนาเมืองฟรีพอร์ต (Freeport) ภายใต้ข้อตกลงฮอว์กสบิลครีก และก่อตั้งหน่วยงานท่าเรือแกรนด์บาฮามา (Grand Bahama Port Authority)

ต่อมา เอ็ดเวิร์ด เซนต์ จอร์จ (Edward St. George) ได้พัฒนาเมืองฟรีพอร์ตให้เติบโตอย่างรวดเร็ว โดยการสร้างท่าเรือ สนามบิน และศูนย์การท่องเที่ยวพอร์ตลูเคยา (Port Lucaya) ในปี 1962 ทำให้แกรนด์บาฮามากลายเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของบาฮามาส

ผลกระทบจากพายุเฮอริเคนโดเรียน

เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2019 พายุเฮอริเคนโดเรียน (Hurricane Dorian) ซึ่งมีความรุนแรงระดับ 5 ได้พัดถล่มเกาะแกรนด์บาฮามา ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมหาศาลและหายนะครั้งใหญ่

เศรษฐกิจ

การนำเข้าและส่งออกเป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจบาฮามาส โดยมีคู่ค้าหลักคือ สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส และฟินแลนด์ สินค้าส่งออกที่สำคัญ ได้แก่ เรือบรรทุกสินค้า เรือพิเศษ และน้ำมันกลั่น

เมืองฟรีพอร์ตในเกาะแกรนด์บาฮามามีอุตสาหกรรมที่ส่งเสริมการส่งออกอย่างมาก เช่น โรงงานผลิตยา โรงงานน้ำหอม Fragrance of The Bahamas ศูนย์ขนถ่ายน้ำมัน และศูนย์วิจัยภูมิคุ้มกันวิทยา นอกจากนี้ การเกษตรและการประมงยังมีความสำคัญ โดยมีการผลิตพืชผักและผลไม้ตระกูลส้มในฟาร์มเชิงพาณิชย์