สุขภาพของอับราฮัม ลินคอล์น การต่อสู้กับโรคภัยและภาวะซึมเศร้า

สุขภาพของอับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐอเมริกา เป็นหัวข้อที่นักประวัติศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ให้ความสนใจอย่างมาก โดยมีการวิเคราะห์ทั้งจากบันทึกร่วมสมัยและสมมติฐานในภายหลัง เพื่อทำความเข้าใจว่าสภาพร่างกายและจิตใจของเขาส่งผลต่อการนำประเทศในช่วงวิกฤตอย่างไร

อาการบาดเจ็บและอุบัติเหตุในวัยเยาว์

ในช่วงวัยเยาว์และวัยกลางคน ลินคอล์นมีสุขภาพค่อนข้างดีเมื่อเทียบกับมาตรฐานในยุคนั้น อย่างไรก็ตาม เขาได้เผชิญกับอุบัติเหตุหลายครั้งที่สร้างความบอบช้ำทางร่างกาย เช่น:

• การถูกม้าเตะ: เมื่ออายุ 9 ปี เขาถูกม้าเตะที่ศีรษะจนหมดสติไปหลายชั่วโมง
• อุบัติเหตุอื่นๆ: เขาเกือบจะตัดนิ้วหัวแม่มือตัวเองด้วยขวาน และประสบภาวะหิมะกัด (frostbite) ที่เท้าในช่วงปี 1830–1831
• การถูกทำร้าย: เขาเคยถูกตีที่ศีรษะระหว่างการพยายามปล้นในปี 1828

โรคติดเชื้อที่เคยประสบ

ลินคอล์นต้องเผชิญกับโรคติดเชื้อร้ายแรงสองครั้งที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขา:

โรคมาลาเรีย

ลินคอล์นเป็นโรคมาลาเรียอย่างน้อยสองครั้ง ครั้งแรกในปี 1830 เมื่อครอบครัวของเขาย้ายมายังรัฐอิลลินอยส์ และครั้งที่สองในช่วงฤดูร้อนปี 1835 ขณะอาศัยอยู่ในนิวเซเลม ซึ่งครั้งนี้เขามีอาการรุนแรงจนต้องได้รับการดูแลจากเพื่อนบ้าน

โรคฝีดาษ (Smallpox)

ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1863 ขณะที่เขาเข้าร่วมพิธีอุทิศสุสานทหารแห่งชาติ ลินคอล์นล้มป่วยด้วยโรคฝีดาษ แม้ในอดีตจะเชื่อกันว่าเป็นเพียงกรณีที่ไม่รุนแรง แต่หลักฐานใหม่ชี้ว่าเขาป่วยหนัก ซึ่งส่งผลกระทบต่อกิจวัตรในทำเนียบขาวและจำกัดจำนวนที่ปรึกษาที่เขาสามารถพบได้

สุขภาพจิตและภาวะซึมเศร้า

ลินคอล์นถูกบรรยายว่ามีอาการ "melancholy" หรือความเศร้าโศก ซึ่งในปัจจุบันจะถูกวินิจฉัยว่าเป็น ภาวะซึมเศร้าทางคลินิก (Clinical Depression) เขาเผชิญกับความเศร้าอย่างรุนแรงหลังจากเหตุการณ์สะเทือนใจ เช่น การเสียชีวิตของแอน รัทเลดจ์ ในปี 1835 และการเสียชีวิตของลูกชายสองคน คือ เอ็ดดี้ และ วิลลี่

ลินคอล์นใช้วิธีรับมือกับความซึมเศร้าด้วยการอ่านงานเขียนเชิงตลกขบขัน ซึ่งเป็นกลไกการปรับตัวที่มีประสิทธิภาพในการประคองจิตใจของเขา

การใช้ยาและข้อสันนิษฐานเรื่องพิษจากปรอท

เพื่อนร่วมงานทางกฎหมายของลินคอล์นยืนยันว่าเขาใช้ "blue mass pills" ซึ่งเป็นยาที่นิยมในศตวรรษที่ 19 เพื่อรักษาอาการทางจิตและอาการท้องผูก ยาชนิดนี้มีส่วนประกอบหลักคือ ปรอท (Mercury) ซึ่งปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นสารพิษต่อระบบประสาท

นักวิชาการบางส่วนสันนิษฐานว่า พฤติกรรมและสภาพร่างกายของลินคอล์นในขณะที่ใช้ยาและหลังจากหยุดใช้ยา อาจบ่งชี้ว่าเขาได้รับพิษจากปรอท ซึ่งส่งผลต่ออารมณ์และพฤติกรรมของเขา