เรือเอชเอ็มเอส เรซฮอร์ส (HMS Racehorse)

เรือเอชเอ็มเอส เรซฮอร์ส (HMS Racehorse) เป็นเรือสลุปแบบติดตั้งเสากระโดงสามต้น (ship-rigged sloop) ของราชนาวีอังกฤษ ซึ่งมีประวัติการใช้งานที่หลากหลาย ทั้งในฐานะเรือรบ เรือทิ้งระเบิด และเรือสำรวจทางวิทยาศาสตร์ เดิมทีเรือลำนี้เป็นเรือเอกชนของฝรั่งเศสชื่อ Marquis de Vaudreuil ก่อนจะถูกราชนาวีอังกฤษยึดได้ในปี 1757 และนำมาปรับปรุงเพื่อใช้งานในภารกิจต่าง ๆ รวมถึงการสำรวจขั้วโลกเหนือในปี 1773 ก่อนจะถูกเปลี่ยนชื่อเป็น HMS Thunder ในปี 1775 และถูกฝรั่งเศสยึดคืนได้ในปี 1778

การปฏิบัติหน้าที่ในช่วงแรก (ค.ศ. 1757–1763)

เรือ Racehorse เดิมคือเรือเอกชนติดอาวุธ 18 กระบอกของฝรั่งเศสชื่อ Marquis de Vaudreuil ซึ่งอังกฤษได้ซื้อมาจากฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 28 เมษายน 1757 ในช่วงสงครามเจ็ดปี (Seven Years' War) เนื่องจากเรือมีเสากระโดงสามต้น จึงถูกเรียกในเบื้องต้นว่าเป็น "เรือฟริเกต" แต่ด้วยจำนวนปืนที่มีเพียง 18 กระบอก จึงถูกจดทะเบียนอย่างเป็นทางการในฐานะเรือสลุป

ในช่วงการปฏิบัติหน้าที่ครั้งแรก (มิถุนายน 1757 ถึง 1758) เรือลำนี้ปฏิบัติการในน่านน้ำบ้านเกิดภายใต้การบังคับบัญชาของผู้บัญชาการฟรานซิส เบิร์สเลม (Francis Burslem) ต่อมาได้มีการปรับเปลี่ยนประเภทเรือและติดตั้งอาวุธใหม่เป็นเรือไฟ (Fireship) โดยติดตั้งปืนขนาด 6 ปอนด์ จำนวน 8 กระบอก และปรับเปลี่ยนอีกครั้งเป็นเรือทิ้งระเบิด (Bomb vessel) โดยติดตั้งเครื่องยิงลูกระเบิด (Mortar) ขนาด 13 นิ้ว 1 กระบอก และ 10 นิ้ว 1 กระบอก เพื่อปฏิบัติหน้าที่ในน่านน้ำอเมริกาเหนือภายใต้การบังคับบัญชาของผู้บัญชาการฟรานซิส ริชาร์ดส์ (Francis Richards)

ภายในปี 1760 เรือถูกปรับปรุงให้กลับมาเป็นเรือฟริเกตอีกครั้งพร้อมปืน 16 กระบอก ภายใต้การบังคับบัญชาของเจมส์ ฮาร์มูด (James Harmood) และต่อมาคือจอห์น แมคคาร์ทนีย์ (John Macartney) จนกระทั่งปลดประจำการในปี 1763

การสำรวจขั้วโลกเหนือปี 1773

หลังจากได้รับการปรับปรุงที่เมืองชีเนอร์เนส (Sheerness) เรือ Racehorse ได้กลับมาปฏิบัติหน้าที่ในปี 1771 ภายใต้ผู้บัญชาการเซนต์ จอห์น ชินเนอรี (St John Chinnery) และปลดประจำการในช่วงต้นปี 1773 จากนั้นเรือได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่เพื่อใช้ในการสำรวจอาร์กติก โดยเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือสำรวจขั้วโลกเหนือในปี 1773 ภายใต้การนำของคอนสแตนติน จอห์น ฟิปส์ (Constantine John Phipps)

ในภารกิจนี้ มีบุคคลสำคัญอย่าง โฮราทิโอ เนลสัน (Horatio Nelson) ในขณะนั้นยังเป็นนักเรียนนายเรือ (Midshipman) ปฏิบัติหน้าที่อยู่บนเรือ HMS Carcass ซึ่งเป็นเรือลำที่สองของกองเรือและมีกัปตันสเกฟฟิงตัน ลุตวิจ (Skeffington Lutwidge) เป็นผู้บังคับบัญชา

กองเรือออกเดินทางจากเดอะ นอร์ (The Nore) เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน และเดินทางเลียบชายฝั่งตะวันตกของหมู่เกาะสฟาลบาร์ (Svalbard) จนถึงละติจูด 80°50' เหนือ แต่ไม่สามารถเดินทางต่อไปได้เนื่องจากติดกำแพงน้ำแข็งที่หนาแน่น ในระหว่างการเดินทาง นักเรียนนายเรือจอห์น วอลเดน (John Walden) และผู้นำร่องสองคนได้ขึ้นฝั่งที่เกาะทางตะวันตกสุดของหมู่เกาะ Sjuøyane เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ซึ่งต่อมาเกาะแห่งนี้ถูกเรียกว่า เกาะวอลเดน (Walden Island หรือ Waldenøya)

นอกจากนี้ ยังมีการตั้งชื่อเกาะอื่น ๆ ในหมู่เกาะ Sjuøyane ตามชื่อสมาชิกในคณะสำรวจ เช่น เกาะฟิปส์ (Phippsøya) และเกาะเนลสัน (Nelsonøya) รวมถึงเกาะคัมมิง (Cummingøya) ซึ่งตั้งชื่อตาม อเล็กซานเดอร์ คัมมิง (Alexander Cumming) ช่างทำนาฬิกาผู้สร้างลูกตุ้มที่ใช้ในการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ของฟิปส์

การเปลี่ยนชื่อเป็น HMS Thunder และจุดจบของเรือ

หลังจากกลับถึงเดปต์ฟอร์ด (Deptford) ในเดือนตุลาคม 1773 เรือได้ปลดประจำการจนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่อีกครั้งในเดือนมกราคม 1775 ภายใต้ผู้บัญชาการเจมส์ ออร์ร็อก (James Orrok) โดยถูกปรับปรุงให้เป็นเรือทิ้งระเบิดอีกครั้ง และได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น HMS Thunder เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 1775

เรือ Thunder เดินทางไปยังอเมริกาเหนือในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 1776 ภายใต้การบังคับบัญชาของเจมส์ รีด (James Reid) ต่อมาแอนโทนี มอลลอย (Anthony Molloy) และเจมส์ แกมเบียร์ (James Gambier) ได้เข้ามารับช่วงต่อในการบังคับบัญชาตามลำดับ

ในที่สุด เรือ Thunder ถูกยึดโดยเรือรบฝรั่งเศส Hector และ Vaillant (เรือรบขนาด 74 ปืน) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือภายใต้การนำของกงต์ เดสแตง (Comte d'Estaing) เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 1778 บริเวณนอกชายฝั่งแซนดี้ ฮุก (Sandy Hook)