โฮวาร์ด ดัลลี ผู้รอดชีวิตจากการผ่าตัดสมองส่วนหน้าในวัยเด็ก

โฮวาร์ด ดัลลี (Howard Dully; 30 พฤศจิกายน 1948 – 11 กุมภาพันธ์ 2025) เป็นนักเขียนบันทึกความทรงจำชาวอเมริกัน และเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตที่อายุน้อยที่สุดจากการผ่าตัดสมองส่วนหน้าแบบทรานส์ออร์บิทัล (Transorbital Lobotomy) ซึ่งเป็นหัตถการทางการแพทย์ที่เขาได้รับเมื่ออายุเพียง 12 ปี

ประวัติและการเข้ารับการผ่าตัด

ดัลลีเกิดเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1948 ที่เมืองโอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นบุตรชายคนโตของร็อดนีย์ และจูน หลุยส์ เพียร์ซ ดัลลี หลังจากมารดาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี 1954 บิดาของเขาได้แต่งงานใหม่กับเชอร์ลีย์ ลูซิล ฮาร์ดิน ในปี 1955

วอลเตอร์ ฟรีแมน (Walter Freeman) นักประสาทวิทยาผู้มีชื่อเสียงในขณะนั้น ได้วินิจฉัยว่าดัลลีป่วยเป็นโรคจิตเภทในเด็ก (Childhood Schizophrenia) ตั้งแต่อายุ 4 ปี แม้ว่าผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์และจิตแพทย์รายอื่นที่เคยตรวจดัลลีจะไม่พบความผิดปกติทางจิต แต่กลับมองว่าปัญหาเกิดจากการเลี้ยงดูที่ไม่เหมาะสมของแม่เลี้ยง

ในบันทึกของฟรีแมนระบุว่า แม่เลี้ยงของดัลลีมีความกลัวในตัวเขา และดัลลีมีพฤติกรรมไม่ตอบสนองต่อความรักหรือการลงโทษ มีอาการเหม่อลอย และเปิดไฟในห้องแม้ในเวลาที่มีแสงแดดจ้า ซึ่งนำไปสู่การที่บิดาและแม่เลี้ยงตัดสินใจส่งตัวเขาให้ฟรีแมนทำการผ่าตัดทรานส์ออร์บิทัล โลโบโตมี ในปี 1960 ขณะที่เขามีอายุ 12 ปี โดยมีค่าใช้จ่ายในการผ่าตัด 200 ดอลลาร์ (เทียบเท่ากับประมาณ 2,177 ดอลลาร์ในปี 2025)

กระบวนการผ่าตัดนี้ใช้เครื่องมือที่มีลักษณะยาวและแหลมเรียกว่า ออร์บิโตคลาสต์ (Orbitoclast) สอดผ่านเบ้าตาแต่ละข้างเข้าไปในสมองลึกประมาณ 7 เซนติเมตร (2.8 นิ้ว)

ผลกระทบและการใช้ชีวิตหลังการผ่าตัด

หลังการผ่าตัด ดัลลีต้องเผชิญกับความยากลำบากในชีวิตอย่างมาก เขาถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลรัฐแอ็กนิวส์ (Agnews State Hospital) ในฐานะเยาวชน และถูกย้ายไปยังโรงเรียนรันโช ลินดา (Rancho Linda School) ในเมืองซานโฮเซ ซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กที่มีปัญหาด้านพฤติกรรม นอกจากนี้เขายังเคยถูกจำคุก กลายเป็นคนไร้บ้าน และประสบปัญหาติดสุรา

อย่างไรก็ตาม ดัลลีสามารถเลิกสุราได้สำเร็จและศึกษาจนจบปริญญาด้านระบบสารสนเทศคอมพิวเตอร์ (Computer Information Systems) และได้ประกอบอาชีพเป็นครูฝึกสอนขับรถที่ได้รับการรับรองจากรัฐแคลิฟอร์เนียให้กับบริษัทรถโรงเรียนในเมืองซานโฮเซ

การค้นหาความจริงและผลงานบันทึกความทรงจำ

ในช่วงวัย 50 ปี ดัลลีเริ่มค้นหาความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในวัยเด็ก โดยได้รับความช่วยเหลือจากเดวิด ไอเซย์ (David Isay) โปรดิวเซอร์จาก National Public Radio (NPR) เนื่องจากทั้งแม่เลี้ยงและวอลเตอร์ ฟรีแมน ได้เสียชีวิตไปแล้ว และผลกระทบจากการผ่าตัดทำให้ความทรงจำของเขาไม่สมบูรณ์ ดัลลีจึงต้องเดินทางไปทั่วประเทศเพื่อสัมภาษณ์สมาชิกในครอบครัว ญาติของผู้ป่วยรายอื่น และญาติของฟรีแมน รวมถึงการเข้าถึงเอกสารจดหมายเหตุของฟรีแมน

เรื่องราวของเขาถูกนำเสนอผ่านสารคดี Sound Portraits ทางสถานีวิทยุ NPR เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2005 ซึ่งสร้างความตกตะลึงและได้รับความสนใจจากผู้ฟังเป็นจำนวนมากอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

หนังสือ My Lobotomy

ในปี 2007 ดัลลีได้ร่วมกับชาร์ลส์ เฟลมมิง (Charles Fleming) เขียนหนังสือบันทึกความทรงจำชื่อ My Lobotomy ซึ่งกลายเป็นหนังสือขายดีของ New York Times โดยเนื้อหาบอกเล่าถึงประสบการณ์ในวัยเด็ก ผลกระทบของการผ่าตัดต่อชีวิตของเขา และความพยายามในการค้นหาคำตอบว่าเหตุใดเขาจึงต้องเข้ารับการผ่าตัดที่ไม่มีความจำเป็นทางการแพทย์

หนังสือเล่มนี้ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์อย่างกว้างขวาง โดย New York Times บรรยายว่าเป็นเรื่องราวที่ "น่าสลดใจที่สุดเรื่องหนึ่งที่คุณจะได้อ่าน" ขณะที่ USA Today ระบุว่ามันเป็นเรื่องที่ "น่าสยดสยองและสร้างแรงบันดาลใจในเวลาเดียวกัน"

ในส่วนสุดท้ายของหนังสือ ดัลลีได้เปรียบเทียบการผ่าตัดสมองส่วนหน้าในอดีตกับการวินิจฉัยโรคซึมเศร้า โรคไบโพลาร์ หรือโรคสมาธิสั้น (ADHD) ในเด็กปัจจุบันที่บางครั้งขาดการขอความเห็นที่สองจากแพทย์ และนำไปสู่การใช้ยาเกินความจำเป็น

การเสียชีวิต

มีการประกาศเมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2025 ว่าโฮวาร์ด ดัลลี ได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2025 ในวัย 76 ปี