ชุมชนตั้งถิ่นฐานในอิสราเอล รูปแบบการอยู่อาศัยและการคัดเลือกสมาชิก

ชุมชนตั้งถิ่นฐาน (ภาษาฮีบรู: יישוב קהילתי, Yishuv Kehilati) คือรูปแบบหนึ่งของเมืองหรือหมู่บ้านในประเทศอิสราเอลและในเขตเวสต์แบงก์ ซึ่งมีความแตกต่างจากเมืองทั่วไปตรงที่การซื้ออสังหาริมทรัพย์ไม่ได้เปิดกว้างสำหรับทุกคน แต่จะถูกบริหารจัดการโดยสหกรณ์ของผู้อยู่อาศัย ซึ่งมีอำนาจในการอนุมัติหรือยับยั้งการขายบ้านหรือธุรกิจให้กับผู้ซื้อรายใหม่

ลักษณะเด่นและการคัดเลือกสมาชิก

ผู้อยู่อาศัยในชุมชนตั้งถิ่นฐานมักมีอุดมการณ์ร่วมกัน มีมุมมองทางศาสนา หรือวิถีชีวิตที่ต้องการรักษาไว้ร่วมกัน ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกรับเฉพาะบุคคลที่มีแนวคิดคล้ายคลึงกันเข้าเป็นสมาชิก ตัวอย่างเช่น ชุมชนที่เน้นครอบครัวอาจเลือกรับเฉพาะคู่รักที่เพิ่งแต่งงานและมีบุตร เพื่อหลีกเลี่ยงการกลายเป็นชุมชนผู้สูงอายุ

บริบททางการเมืองและสังคม

ชุมชนตั้งถิ่นฐานเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1970 เพื่อเป็นขบวนการสร้างถิ่นฐานในเขตเมืองแบบไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง แต่ในความเป็นจริง รูปแบบนี้ถูกนำมาใช้เพื่อการตั้งถิ่นฐานในเวสต์แบงก์และกาลิลี เพื่อสร้าง "สมดุลทางประชากร" ระหว่างชาวเยิวและชาวอาหรับ

ในทางปฏิบัติ สิ่งนี้หมายถึงการสร้างชุมชนที่มีเฉพาะชาวเยิว ซึ่งมีสิทธิ์ปฏิเสธไม่ให้ชาวอาหรับย้ายเข้ามา แม้ว่ากฎหมายจะห้ามการเลือกปฏิบัติอย่างชัดเจน แต่คณะกรรมการรับสมาชิกสามารถปฏิเสธผู้สมัครโดยใช้เหตุผลที่คลุมเครือ เช่น "ความไม่เหมาะสมกับวิถีชีวิตทางสังคมของชุมชน" หรือ "ลักษณะเฉพาะของชุมชนตามที่ระบุไว้ในข้อบังคับ" ซึ่งองค์กรสิทธิมนุษยชนโต้แย้งว่าสิ่งนี้เป็นการเปิดช่องให้มีการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติ เพศสภาพ หรือความพิการ

ประวัติและการขยายตัว

ชุมชนตั้งถิ่นฐานแห่งแรกในอิสราเอลคือ Neve Monosson ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1953 ในเขตปริมณฑลของเทลอาวีฟ ต่อมาในปี 1977 รัฐบาลภายใต้การนำของพรรค Likud ได้สนับสนุนการขยายตัวของชุมชนชาวเยิวในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา ทำให้รูปแบบนี้กลายเป็นรูปแบบการตั้งถิ่นฐานที่แพร่หลายที่สุดในภูมิภาคดังกล่าว

โมเดลนี้ถูกผลักดันโดยกลุ่ม Gush Emunim ซึ่งต้องการสร้างชุมชนที่ฉีกออกจากรูปแบบสังคมนิยม (เช่น Kibbutz หรือ Moshav) โดยอนุญาตให้สมาชิกทำฟาร์มส่วนตัว ดำเนินธุรกิจ หรือใช้หมู่บ้านเป็นที่พักอาศัยเพื่อเดินทางไปทำงานในเมืองใหญ่

ยุทธศาสตร์การตั้งถิ่นฐาน

การสร้างชุมชนตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ภูเขาของเวสต์แบงก์ถูกออกแบบมาในสองเส้นทางขนานกัน เพื่อขัดขวางการขยายตัวของเมืองชาวอาหรับและป้องกันการเชื่อมต่อกันของชุมชนชาวปาเลสไตน์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการยุทธศาสตร์เพื่อป้องกันการจัดตั้งรัฐปาเลสไตน์ในอนาคต