เจสซี เบอร์นาร์ด นักสังคมวิทยาและผู้บุกเบิกแนวคิดเฟมินิสต์ในสหรัฐอเมริกา

เจสซี เบอร์นาร์ด (Jessie Bernard; เกิดในชื่อ เจสซี ซาราห์ ราวิทช์, ค.ศ. 1903 – 1996) เป็นนักสังคมวิทยาชาวอเมริกันและนักวิชาการด้านเฟมินิสต์ที่มีชื่อเสียง เธอเป็นผู้บุกเบิกทางความคิดด้านเฟมินิสต์ในสาขาสังคมวิทยาของสหรัฐอเมริกา โดยผลงานของเธอครอบคลุมหลายยุคสมัยทั้งทางปัญญาและการเมือง เบอร์นาร์ดอุทิศตนให้กับการศึกษาและเขียนเกี่ยวกับชีวิตของผู้หญิงตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1930 โดยมีผลงานโดดเด่นในด้านสังคมศาสตร์และทฤษฎีเฟมินิสต์ที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิง เพศ การแต่งงาน รวมถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวและชุมชน

ตลอดอาชีพการทำงาน เบอร์นาร์ดเป็นนักเขียนที่มีผลงานมากมาย โดยตีพิมพ์หนังสือที่เขียนเพียงผู้เดียว 15 เล่ม หนังสือที่เขียนร่วมกับผู้อื่น 9 เล่ม บทความในวารสารวิชาการมากกว่า 75 ฉบับ และบทในหนังสืออีกกว่า 40 บท นอกจากนี้ บทสุดท้ายของหนังสือ American Community Behavior ของเธอยังได้รับความสนใจในฐานะหนึ่งในการศึกษาทางสังคมวิทยาในยุคแรก ๆ เกี่ยวกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ โดยอ้างอิงจากงานของราฟาเอล เลมกิน (Raphael Lemkin)

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

เจสซี เบอร์นาร์ด เกิดและเติบโตในเมืองมินนีแอโพลิส รัฐมินนิโซตา เป็นบุตรคนที่สามในบรรดาลูกสี่คนของครอบครัวชาวยิว-โรมาเนีย โดยมีบิดามารดาคือ เบสซี แคนเทอร์ และเดวิด โซโลมอน ราวิทช์ ซึ่งอพยพมาจากแคว้นทรานซิลเวเนีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศโรมาเนีย) ในช่วงทศวรรษ 1880

ในด้านการศึกษา แม้ว่าบิดามารดาจะต้องการให้เธอเข้าเรียนในโรงเรียนธุรกิจ แต่เบอร์นาร์ดเลือกที่จะเดินตามความสนใจของตนเอง โดยสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนรัฐบาลในปี ค.ศ. 1920 และเข้าศึกษาต่อในสาขาสังคมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา (University of Minnesota)

เส้นทางวิชาการ

• มหาวิทยาลัยมินนิโซตา: เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง - magna cum laude) ในปี ค.ศ. 1923 และปริญญาโทด้านสังคมวิทยาในปี ค.ศ. 1924 โดยวิทยานิพนธ์ปริญญาโทเรื่อง "Changes of Attitudes of Jews in the First and Second Generation" ทำให้เธอได้รับรางวัล Harris Prize
• มหาวิทยาลัยวอชิงตันในเซนต์หลุยส์: เบอร์นาร์ดศึกษาต่อและได้รับปริญญาเอก (PhD) ด้านสังคมวิทยาในปี ค.ศ. 1935

อาชีพและการทำงาน

เบอร์นาร์ดเริ่มต้นอาชีพการสอนที่วิทยาลัยลินเดนวูด (Lindenwood College) ในปี ค.ศ. 1940 และสอนอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 7 ปี ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยเฉพาะหลังจากการรับรู้ถึงเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์โดยนาซี เบอร์นาร์ดเริ่มปรับเปลี่ยนแนวทางการศึกษาจากแบบปฏิฐานนิยม (Positivism) ที่เน้นข้อมูลเชิงปริมาณเพียงอย่างเดียว ไปสู่การให้ความสำคัญกับบริบททางสังคมของความรู้ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการก้าวเข้าสู่จุดยืนแบบเฟมินิสต์ในงานสังคมวิทยาของเธอ

ในปี ค.ศ. 1947 เธอได้เข้าดำรงตำแหน่งอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเพนน์สเตต (Penn State University) ซึ่งเธอได้สร้างความเป็นอิสระทางวิชาการและก้าวขึ้นเป็นศาสตราจารย์เต็มตัวในสาขาสังคมวิทยา เธอเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งสมาคมเพื่อการศึกษาสังคมปัญหา (Society for the Study of Social Problems) และมีบทบาทสำคัญในการทำให้การศึกษาด้านเฟมินิสต์เป็นที่ยอมรับในเชิงวิชาการ จนกระทั่งเกษียณอายุในตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณเมื่ออายุ 62 ปี

การทำงานหลังเกษียณและบทบาททางสังคม

แม้จะเกษียณจากชีวิตในมหาวิทยาลัย แต่เบอร์นาร์ดกลับมีความกระตือรือร้นในการทำงานวิจัยและเขียนหนังสืออย่างมากในช่วงสองทศวรรษสุดท้ายของชีวิต เธอตีพิมพ์หนังสือส่วนใหญ่ในช่วงนี้ และสร้างชื่อเสียงในฐานะผู้มีส่วนร่วมหลักในการสร้างความเข้าใจเรื่องสังคมวิทยาของเพศสภาพ (Sociology of Gender) ทั้งในระดับวิชาการและบุคคลทั่วไป

นอกจากนี้ เธอยังดำรงตำแหน่งสำคัญในองค์กรต่าง ๆ เช่น ประธานสมาคมสังคมวิทยาตะวันออก (Eastern Sociological Association) และเป็นสมาชิกคณะกรรมการบริหารของ Center for Women Policy Studies รวมถึงเป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน (Princeton University) ในปี ค.ศ. 1977 เธอได้เข้าร่วมกับสถาบันเพื่อเสรีภาพแห่งสื่อสำหรับสตรี (Women's Institute for Freedom of the Press - WIFP) ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่มุ่งเน้นการเพิ่มการสื่อสารระหว่างผู้หญิงและส่งเสริมสื่อที่ขับเคลื่อนโดยผู้หญิง