จิม แมคโดนัลด์ (นักเบสบอล)

จิม แมคโดนัลด์ (Jimmie Le Roy McDonald; 17 พฤษภาคม 1927 – 23 ตุลาคม 2004) เป็นอดีตพิทเชอร์ชาวอเมริกันในเมเจอร์ลีกเบสบอล (MLB) ผู้ซึ่งมีอาชีพการเล่นเบสบอลอาชีพยาวนานถึง 16 ปี ระหว่างปี 1945 ถึง 1960 โดยได้ลงเล่นให้กับทีมต่างๆ ในลีกสูงสุดถึง 5 ทีม

ประวัติส่วนตัวและการเริ่มต้นอาชีพ

แมคโดนัลด์เกิดที่เมืองแกรนท์สพาส รัฐออริกอน เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมโมเดสโตในรัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเริ่มเข้าสู่เส้นทางเบสบอลอาชีพในปี 1945 เมื่อได้รับการเซ็นสัญญาจากทีมบอสตัน เรดซอกซ์ (Boston Red Sox) ในฐานะผู้เล่นอิสระ

เส้นทางในเมเจอร์ลีกเบสบอล

ในระดับเมเจอร์ลีก แมคโดนัลด์ทำหน้าที่เป็นทั้งพิทเชอร์ตัวจริง (Spot Starter) และพิทเชอร์ตัวสำรอง (Middle Reliever และ Set-up Man) โดยมีเส้นทางการย้ายทีมดังนี้:

• บอสตัน เรดซอกซ์ (1950): เริ่มเปิดตัวครั้งแรกในฤดูกาล 1950
• เซนต์หลุยส์ บราวน์ส (1951): ย้ายมาร่วมทีมในช่วงกลางฤดูกาล 1951
• นิวยอร์ก แยงกีส์ (1952–1954): ช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในอาชีพ
• บอลทิมอร์ โอริโอลส์ (1955): ย้ายทีมผ่านการเทรดครั้งใหญ่
• ชิคาโก ไวท์ซอกซ์ (1956–1958): ทีมสุดท้ายในอาชีพการเล่นระดับเมเจอร์ลีก

ความสำเร็จกับนิวยอร์ก แยงกีส์ และเวิลด์ซีรีส์ 1953

ในปี 1952 แมคโดนัลด์มีสถิติชนะ 3 แพ้ 4 และค่า ERA 3.50 จากการลงเล่น 26 นัด แม้จะไม่ได้ลงเล่นในเวิลด์ซีรีส์ปีนั้น แต่ทีมแยงกีส์สามารถคว้าแชมป์ได้สำเร็จ

ฤดูกาล 1953 ถือเป็นปีที่ดีที่สุดในอาชีพของเขา โดยเขาสามารถทำสถิติสูงสุดในด้านจำนวนครั้งที่ชนะ (9 ครั้ง), เกมที่ขว้างจบ (6 เกม), เกมที่ทำชัตเอาต์ (2 เกม) และจำนวนอินนิงที่ขว้าง (129 2/3 อินนิง)

จุดสูงสุดของอาชีพเกิดขึ้นในเกมที่ 5 ของเวิลด์ซีรีส์ปี 1953 ซึ่งแมคโดนัลด์ได้รับหน้าที่เป็นพิทเชอร์ตัวจริงและเป็นผู้ชนะในเกมที่พบกับบรูคลิน ดอดเจอร์ส (Brooklyn Dodgers) ณ สนามเอ็บเบตส์ ฟิลด์ โดยเขาสามารถคุมเกมได้ดีในช่วง 7 อินนิงแรก (เสียเพียง 2 รัน) ช่วยให้ทีมนำห่าง 10–2 ก่อนจะถูกเปลี่ยนตัวออกในอินนิงที่ 8 หลังจากเสีย 4 รัน อย่างไรก็ตาม นิวยอร์ก แยงกีส์ สามารถเอาชนะไปได้ 11–7 และคว้าแชมป์เวิลด์ซีรีส์ในอีกวันต่อมา

สถิติการเล่นโดยรวม