จอห์น พิงเคอร์ตัน นักประวัติศาสตร์และนักทำแผนที่ชาวสกอตแลนด์ผู้โด่งดัง

จอห์น พิงเคอร์ตัน (17 กุมภาพันธ์ 1758 – 10 มีนาคม 1826) เป็นนักโบราณคดี นักทำแผนที่ นักเขียน นักเหรียญกษาปณ์ และนักประวัติศาสตร์ชาวสกอตแลนด์ นอกจากนี้เขายังเป็นผู้สนับสนุนยุคแรกๆ ของทฤษฎีความเหนือกว่าของเชื้อชาติเยอรมันอีกด้วย

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

พิงเคอร์ตันเกิดที่เมืองเอดินบะระ เป็นบุตรชายหนึ่งในสามคนของเจมส์ พิงเคอร์ตัน และแมรี พิงเคอร์ตัน เขาใช้ชีวิตช่วงวัยเด็กในเมืองเอดินบะระก่อนจะย้ายไปอยู่ที่เมืองลานาร์ก ในวัยเยาว์เขาเป็นคนใฝ่เรียนและมีความรู้ด้านคลาสสิกอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะการแปลงานเขียนของนักเขียนโรมันอย่าง ลิวี (Livy)

ต่อมาเขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ และหลังจากสำเร็จการศึกษา เขาได้ฝึกงานด้านกฎหมายในเมืองเอดินบะระ อย่างไรก็ตาม ความหลงใหลในด้านวิชาการทำให้เขาละทิ้งอาชีพนักกฎหมาย หลังจากที่เขาเริ่มเขียน Elegy on Craigmillar Castle ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1776

การทำงานในลอนดอนและผลงานตีพิมพ์

ในปี 1781 พิงเคอร์ตันย้ายไปอยู่ที่ลอนดอน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของอาชีพนักเขียนอย่างเต็มตัว เขาตีพิมพ์ผลงานหลายชิ้น เช่น Rimes of no great merit และ Scottish Tragic Ballads ในปีเดียวกัน ตามมาด้วยผลงานกวีนิพนธ์และนิทานในรูปแบบร้อยกรอง

ในปี 1784 เขาตีพิมพ์ Essay on Medals และในปี 1785 เขาใช้ชื่อนามแฝงว่า "โรเบิร์ต เฮรอน" (Robert Heron) ในการเขียน Letters of Literature ซึ่งเป็นงานเขียนที่วิพากษ์วิจารณ์นักเขียนคลาสสิกของกรีซและโรมันอย่างรุนแรงและแปลกประหลาด

ผลงานทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญชิ้นแรกของเขาคือ Dissertation on the Origin and Progress of the Scythians or Goths ซึ่งได้รับการยอมรับจากกิบบอน (Gibbon) นักประวัติศาสตร์ชื่อดัง

ความขัดแย้งเรื่องเซลติกและกอทิก

พิงเคอร์ตันมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะกำจัดองค์ประกอบของชาวเซลติกออกจากประวัติศาสตร์ของประเทศเขา เขาพัฒนาทฤษฎีว่าชาวพิกต์ (Picts) แท้จริงแล้วเป็นเชื้อสายกอทิกโบราณ และภาษาของชาวสกอตเป็นทายาทโดยตรงของภาษากอทิก-พิกต์ โดยเขามองว่าชาวเกล (Gaels) หรือชาวไฮแลนเดอร์เป็นเชื้อชาติที่เสื่อมถอย

เพื่อสนับสนุนทฤษฎีของเขา พิงเคอร์ตันได้เปรียบเทียบภาษาศาสตร์ระหว่างเซลติกและเยอรมัน เช่น เขาพยายามอ้างว่าคำว่า Aber (ใน Aberdeen) มาจากคำว่า über ในภาษาเยอรมัน แทนที่จะมาจากคำว่าจุดบรรจบของแม่น้ำในภาษาเซลติก ซึ่งความพยายามเหล่านี้ถูกหักล้างโดยนักวิชาการสมัยใหม่ในเวลาต่อมา

นอกจากนี้ พิงเคอร์ตันยังถูกเปิดโปงโดยโจเซฟ ริตสัน (Joseph Ritson) ว่าได้ปลอมแปลงวรรณกรรมโบราณบางชิ้นเพื่อสนับสนุนแนวคิดของตนเอง ซึ่งภายหลังพิงเคอร์ตันได้ยอมรับว่าเขาเป็นผู้ปลอมแปลงจริง

ความเชี่ยวชาญด้านการทำแผนที่

พิงเคอร์ตันเป็นปรมาจารย์ของโรงเรียนการทำแผนที่แห่งเอดินบะระในช่วงปี 1800 ถึง 1830 เขาและเพื่อนร่วมอาชีพได้ปฏิวัติการทำแผนที่โดยการเปลี่ยนจากการใช้ภาพประดับที่หรูหราและสัตว์ประหลาดในจินตนาการที่นิยมในศตวรรษที่ 18 มาเป็นการเน้นรายละเอียดที่ถูกต้องแม่นยำมากขึ้น

ผลงานชิ้นเอกของเขาคือ Pinkerton's Modern Atlas ซึ่งตีพิมพ์ระหว่างปี 1808 ถึง 1815 แผนที่ของพิงเคอร์ตันในปัจจุบันยังคงได้รับความนิยมและมีมูลค่าสูงเนื่องจากคุณภาพ ขนาด การใช้สี และรายละเอียดที่ครบถ้วน

ชีวิตบั้นปลาย

พิงเคอร์ตันเป็นที่รู้จักในหมู่เพื่อนร่วมวิชาการว่ามีนิสัยโผงผางและมักใช้ถ้อยคำรุนแรงในการติดต่อสื่อสาร นักประวัติศาสตร์บางคนมองว่าเขาเป็นคนแปลก (eccentric) หรือแม้กระทั่งมีอาการทางจิตเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เขายังคงเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์การศึกษาโบราณคดีของบริเตน