ดนตรีละติน: ประวัติศาสตร์ ประเภท และอิทธิพลทางวัฒนธรรม

ดนตรีละติน (ภาษาสเปนและโปรตุเกส: música latina) เป็นคำศัพท์ที่อุตสาหกรรมดนตรีใช้เรียกกลุ่มประเภทดนตรีที่หลากหลายจากภูมิภาคไอบีโร-อเมริกา (Ibero-America) ซึ่งครอบคลุมถึงละตินอเมริกา สเปน โปรตุเกส รวมถึงประชากรชาวละตินในแคนาดาและสหรัฐอเมริกา โดยเน้นดนตรีที่ขับร้องเป็นภาษาสเปนหรือภาษาโปรตุเกส

คำศัพท์และการจัดหมวดหมู่

ในยุค 1950 ดนตรีละตินมักถูกมองว่าเป็นเพียงดนตรีจากแคริบเบียนสเปน เนื่องจากผู้อพยพชาวละตินในนิวยอร์กส่วนใหญ่เป็นชาวเปอร์โตริโกและคิวบา อย่างไรก็ตาม ความนิยมของ Bossa Nova และดนตรีที่มีอิทธิพลจากเม็กซิโกในยุค 1960 ได้เริ่มขยายมุมมองนี้ออกไป

การรับรองโดยสถาบันดนตรี

ในปี 1975 National Recording Academy (NARAS) ได้สร้างหมวดหมู่ Best Latin Recording สำหรับรางวัล Grammy Awards เพื่อตอบสนองต่อการเรียกร้องของชาวละตินในนิวยอร์ก ต่อมาในปี 1983 ได้มีการแยกย่อยเป็น 3 หมวดหมู่ ได้แก่:

• Latin Pop: เพลงป๊อปที่ร้องเป็นภาษาสเปน
• Regional Mexican: ดนตรีที่มีต้นกำเนิดจากเม็กซิโกหรือได้รับอิทธิพลจากชาวเม็กซิกันในสหรัฐฯ เช่น Tejano
• Tropical Music: ดนตรีจากแคริบเบียนสเปน

ในปี 1997 ได้มีการก่อตั้ง Latin Recording Academy (LARAS) และเริ่มมอบรางวัล Latin Grammy Awards ในปี 2000 เนื่องจากจักรวาลของดนตรีละตินนั้นกว้างใหญ่เกินกว่าจะรวมอยู่ในรางวัล Grammy ปกติได้

การนิยามในสหรัฐอเมริกา

ในสหรัฐอเมริกา สมาคมอุตสาหกรรมบันทึกเสียง (RIAA) และนิตยสาร Billboard ใช้คำว่า "ดนตรีละติน" เพื่อติดตามยอดขายของแผ่นเสียงภาษาสเปน โดย Billboard แบ่งชาร์ตเพลงละตินออกเป็น 3 หมวดหลัก และเพิ่มหมวดที่ 4 ในช่วงกลางทศวรรษ 2000 เพื่อรองรับดนตรีแนว Latin Urban เช่น Latin Hip Hop และ Reggaeton

ประวัติศาสตร์ในช่วงปี 1940-1950

คำว่า "ดนตรีละติน" มีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกาจากการเติบโตของอิทธิพลชาวละตินอเมริกันในตลาดดนตรี นำโดยผู้บุกเบิกอย่าง Xavier Cugat และ Tito Puente ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ละตินอเมริกากลายเป็นหัวข้อที่ได้รับความนิยมในเพลงและภาพยนตร์สำหรับชาวอเมริกันที่ต้องการหลีกหนีจากความตึงเครียดของสงคราม

ศิลปินอย่าง Pérez Prado ได้สร้างผลงานโด่งดัง เช่น "Mambo No. 5" และ "Mambo No. 8" ซึ่งทำให้จังหวะ Mambo และ Cha-cha-chá กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก