โลรองต์ กาซาโนวา นักการเมืองและนักต่อสู้เพื่อเสรีภาพชาวฝรั่งเศส

โลรองต์ กาซาโนวา (Laurent Casanova; 9 ตุลาคม 1906 — 20 มีนาคม 1972) เป็นนักการเมืองและนักต่อสู้เพื่อเสรีภาพ (Resistance fighter) ชาวฝรั่งเศส ผู้มีบทบาทสำคัญในพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) โดยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต Seine-et-Marne ระหว่างปี 1945 ถึง 1958 และเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารผ่านศึกและผู้ประสบภัยจากสงครามในปี 1946

ประวัติและการก้าวเข้าสู่การเมือง

กาซาโนวาเกิดที่เมืองซูก อาห์ราส (Souk Ahras) ประเทศแอลจีเรีย โดยมีเชื้อสายคอร์ซิกา เขาเข้าศึกษาด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยในกรุงปารีส และเริ่มมีบทบาททางการเมืองโดยการเป็นเลขาธิการของกลุ่มคอมมิวนิสต์ในมหาวิทยาลัย ต่อมาในปี 1928 ขณะที่มีอายุเพียง 21 ปี เขาได้เข้าสู่เครือข่ายใต้ดินของพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) และภายในปี 1936 เขาได้กลายเป็นผู้ใกล้ชิดกับ โมริซ โทเรซ (Maurice Thorez) เลขาธิการพรรคในขณะนั้น

บทบาทในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ในปี 1939 กาซาโนวาถูกเกณฑ์เข้ากองทัพฝรั่งเศสและถูกจับเป็นเชลยศึกในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตาม เขาสามารถหลบหนีออกมาได้และกลับมาติดต่อกับพรรคคอมมิวนิสต์อีกครั้งผ่านทาง โคลดีน โชมาต (Claudine Chomat) ในเดือนมีนาคม 1942

ในช่วงแรกของการต่อต้าน เขาทำงานร่วมกับ ปิแอร์ วิลลอน (Pierre Villon) ซึ่งทำให้เขาได้รู้จักกับบุคคลสำคัญอย่าง ปาโบล ปิกัสโซ (Pablo Picasso) และ หลุยส์ อารากง (Louis Aragon) ต่อมาเขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในคณะกรรมการทหารแห่งชาติของกลุ่ม FTP (Francs-Tireurs et Partisans) โดย ชาร์ล ติลลอน (Charles Tillon) ผู้นำกลุ่ม FTP ได้เสนอชื่อกาซาโนวาให้เป็นตัวแทนของ FTP ในสมัชชาที่ปรึกษาชั่วคราวปี 1944 ณ เมืองแอลเจียร์ แม้ว่าในท้ายที่สุดเขาจะไม่ได้เข้าร่วมก็ตาม

การดำรงตำแหน่งทางการเมืองและบทบาทในพรรค

หลังการปลดปล่อยฝรั่งเศสในเดือนสิงหาคม 1944 กาซาโนวาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนเขต Seine-et-Marne ในสมัชชาจัดตั้งแห่งชาติสองชุด และต่อมาได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติฝรั่งเศส ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งตลอดช่วงสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สี่ (1946–1958)

ในด้านการบริหาร เขาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารผ่านศึกและผู้ประสบภัยจากสงครามในรัฐบาลชั่วคราวของ เฟลิกซ์ กูแอง (Félix Gouin) และ จอร์จ บิดอลต์ (Georges Bidault) ระหว่างวันที่ 26 มกราคม ถึง 8 กรกฎาคม 1946

ภายในพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส กาซาโนวาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสมาชิกสมทบของคณะกรรมการกลางในปี 1945 และกลายเป็นสมาชิกเต็มตัวในปี 1954 ในช่วงการประชุมสภาพรรคครั้งที่ 13 นอกจากนี้ เขายังได้รับมอบหมายให้ดูแลด้านความสัมพันธ์กับกลุ่มปัญญาชนและเยาวชน รวมถึงเป็นตัวแทนพรรคในขบวนการสันติภาพแทนที่ ชาร์ล ติลลอน ในปี 1952

ความขัดแย้งและการถูกกวาดล้าง

ภายหลังการประชุมสภาคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตครั้งที่ 20 ซึ่ง นิกิตา ครุชชอฟ (Nikita Khrushchev) ได้ประณามการสร้างลัทธิบูชาตัวบุคคลของ โจเซฟ สตาลิน กาซาโนวาได้กลายเป็นตัวแทนของโซเวียตในองค์กรบริหารของ PCF เนื่องจากเขามีแนวคิดที่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงเชิงเสรีนิยมในรัสเซีย ส่งผลให้เขาได้รับการสนับสนุนจากครุชชอฟและได้รับรางวัลสันติภาพเลนิน (Lenin Peace Prize) ในปี 1960

อย่างไรก็ตาม โมริซ โทเรซ พยายามสกัดกั้นกระแสการปรับปรุงพรรคให้ทันสมัย (Aggiornamento) และได้ทำการกวาดล้างกาซาโนวาออกจากองค์กรบริหารทั้งหมดในเดือนพฤษภาคม 1961 พร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ เช่น มาร์เซล เซอร์วิน (Marcel Servin) และ โมริซ ครีเกล-วาลริอมงต์ (Maurice Kriegel-Valrimont)

ชีวิตส่วนตัวและผลงาน

กาซาโนวาสมรสครั้งแรกกับ ดานีแอล กาซาโนวา (Danielle Casanova) ซึ่งเธอเสียชีวิตที่ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ ต่อมาเขาได้สมรสกับ โคลดีน โชมาต ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมขบวนการเยาวชนคอมมิวนิสต์ตั้งแต่ก่อนสงคราม

ในด้านงานเขียน กาซาโนวาได้ตีพิมพ์จุลสารและหนังสือหลายเล่ม โดยผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ The Communist Party, the intellectuals, and the nation

เขาเสียชีวิตที่กรุงปารีส เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 1972