ลอว์เรนซ์ กิลแมน นักวิจารณ์ดนตรีและนักเขียนชาวอเมริกัน
สรุปใจความสำคัญ
- ลอว์เรนซ์ กิลแมน เป็นนักวิจารณ์ดนตรีชาวอเมริกันที่ทำงานให้กับสื่อชั้นนำอย่าง Harper's Weekly และ Herald Tribune
- เขามีชื่อเสียงในทางลบจากการวิจารณ์ผลงานของ จอร์จ เกอร์ชวิน อย่างรุนแรง โดยเฉพาะเพลง Rhapsody in Blue
- เขาเป็นผู้ประพันธ์หนังสือเกี่ยวกับดนตรีคลาสสิกและโอเปร่าหลายเล่ม รวมถึงงานวิเคราะห์ผลงานของวากเนอร์และเดอบุสซี
ลอว์เรนซ์ กิลแมน (Lawrence Gilman; 5 กรกฎาคม 1878 – 8 กันยายน 1939) เป็นนักเขียนและนักวิจารณ์ดนตรีชาวอเมริกันที่มีบทบาทสำคัญในแวดวงสื่อสิ่งพิมพ์ด้านศิลปะและดนตรีในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
ประวัติและการศึกษา
กิลแมนเป็นบุตรของ อาเธอร์ โคอิท กิลแมน และ เบสซี กิลแมน และเป็นหลานของ แดเนียล โคอิท กิลแมน นักการศึกษาชื่อดัง เขาเริ่มต้นศึกษาด้านศิลปะที่โรงเรียน Collins Street Classical School ในเมืองฮาร์ตฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต ภายใต้การชี้แนะของ วิลเลียม เอ็ม. เชส นอกจากนี้ เขายังศึกษาทฤษฎีดนตรีและการปฏิบัติเครื่องดนตรีหลายชนิดด้วยตนเอง โดยเฉพาะออร์แกนและเปียโน
เส้นทางอาชีพและงานวิจารณ์
กิลแมนเริ่มทำงานในสายสื่อสารมวลชนตั้งแต่ปี 1896 โดยมีประวัติการทำงานกับสำนักพิมพ์ชั้นนำหลายแห่ง ดังนี้:
- New York Herald: ทำงานระหว่างปี 1896 ถึง 1898
- Harper's Weekly: ทำงานเป็นนักวิจารณ์ดนตรีระหว่างปี 1901 ถึง 1913 และก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งบรรณาธิการบริหาร
- North American Review: ทำงานเป็นนักวิจารณ์ศิลปะหลากหลายแขนงระหว่างปี 1915 ถึง 1923
- Herald Tribune: ทำงานในตำแหน่งนักวิจารณ์จนกระทั่งเสียชีวิตในปี 1939
กิลแมนเป็นที่รู้จักในเวลาต่อมาจากการเขียนบทวิจารณ์ที่รุนแรงต่อผลงานดนตรีที่ในปัจจุบันถูกยกย่องให้เป็นผลงานคลาสสิก ตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดคือการวิจารณ์เพลง Rhapsody in Blue ของ จอร์จ เกอร์ชวิน โดยเขาระบุว่าผลงานชิ้นนี้ "ไร้รสนิยม, อ่อนแอ, เป็นไปตามขนบเกินไป, ว่างเปล่า, จุกจิก, ไร้ประโยชน์, ไร้ชีวิตชีวา, เก่าคร่ำครึ, เลียนแบบ และไม่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้" นอกจากนี้ เขายังมีทัศนคติในเชิงลบต่อโอเปร่าเรื่อง Porgy and Bess ของเกอร์ชวินเช่นกัน
ผลงานเขียนและดนตรี
หนังสือและงานเขียน
กิลแมนได้เขียนหนังสือหลายเล่มที่ครอบคลุมทั้งด้านทฤษฎีดนตรีและบทวิเคราะห์ผลงานของคีตกวีชื่อดัง เช่น:
- Phases of Modern Music (1904)
- The Music of Tomorrow (1906)
- Stories of Symphonic Music (1907)
- A Guide to Strauss' 'Salome' (1907)
- A Guide to Debussy's 'Pelleas et Melisande' (1907)
- Edward MacDowell: A Study (1909)
- Aspects of Modern Opera (1908)
- Nature in Music (1914)
- Music and the Cultivated Man (1929)
- Wagner's Operas (1937)
- Toscanini and Great Music (1938)
- Orchestral Music (1951 - ตีพิมพ์หลังเสียชีวิต)
ผลงานประพันธ์ดนตรี
นอกจากงานเขียน เขายังได้ประพันธ์เพลงบางส่วน เช่น A Dream of Death (1903), The Heart of a Woman (1903) และ The Curlew (1904)
คำถามที่พบบ่อย
ลอว์เรนซ์ กิลแมน คือใคร?
เขาเป็นนักเขียนและนักวิจารณ์ดนตรีชาวอเมริกันในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ผู้มีบทบาทในสื่อสิ่งพิมพ์สำคัญหลายแห่งและเป็นผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับดนตรีหลายเล่ม
ทำไม ลอว์เรนซ์ กิลแมน ถึงเป็นที่รู้จักในวงกว้าง?
เขามีชื่อเสียงจากการเขียนบทวิจารณ์ที่รุนแรงต่อผลงานของ จอร์จ เกอร์ชวิน ซึ่งในเวลาต่อมาผลงานเหล่านั้นกลายเป็นมาตรฐานของดนตรีคลาสสิกอเมริกัน
กิลแมนมีความเชี่ยวชาญด้านใดบ้าง?
เขามีความเชี่ยวชาญด้านการวิจารณ์ดนตรีและศิลปะ โดยศึกษาศิลปะจากโรงเรียน Collins Street Classical School และศึกษาดนตรีด้วยตนเอง